Grandes estados, alianzas frágiles y fronteras cambiantes
En el año 1453, el mundo está compuesto por rutas comerciales interconectadas y potencias políticas en competencia. En Europa coexisten reinos, principados, ciudades-estado y el Sacro Imperio Romano Germánico; en el Mediterráneo oriental se encuentran el Imperio otomano, el bizantino y los mamelucos; en Anatolia, junto con los otomanos, operan el Beylik de Karaman, los Isfendiyaríes, Dulkadir y Ramazán (bajo protección mameluca), el Imperio de Trebisonda y los Ak Koyunlu en el este de Anatolia; en Irán y Mesopotamia imperan el estado Kara Koyunlu de Jahan Shah y el legado timúrida; mientras que en el sur y este de Asia predominan sus propios órdenes dinásticos. El Papado, además de ser una autoridad religiosa, es una potencia diplomática que busca ejercer influencia en la política europea. En el mundo islámico no existe una única autoridad política; mientras persiste la rivalidad, pueden surgir alianzas temporales e iniciativas de unidad en torno a intereses comunes. El mundo no sigue un escenario rígido. Las luchas dinásticas, el comercio, la diplomacia, las epidemias, las presiones económicas y las guerras moldean el futuro de los estados. Las celdas geográficas actuales en el mapa pueden no coincidir exactamente con las unidades administrativas históricas; la distribución inicial política debe establecerse verificando la situación región por región. Austria es, en 1453, el territorio hereditario de la casa de Habsburgo; no está bajo dominio otomano. Federico III es tanto soberano de los Habsburgo como Emperador del Sacro Imperio Romano Germánico, coronado en Roma en 1452. El continente americano es una geografía desconocida para los europeos; sin embargo, en él habitan sociedades como los incas, chimú, muiscas, ciudades-estado mayas, la Triple Alianza azteca, los purépechas y una multitud de otros pueblos indígenas. En Australia, diversas comunidades aborígenes mantienen sus propias redes sociales y comerciales. En Europa occidental, Francia, Bretaña y Borgoña son estructuras políticas separadas. A principios de 1453, Calais y Guyena están bajo dominio inglés; la posición inglesa en Guyena colapsará ese mismo año con la derrota de Castillon y la entrega de Burdeos en octubre. El duque de Borgoña, Felipe el Bueno, gobierna las provincias de los Países Bajos no como un estado centralizado, sino como una unión personal que preserva las leyes y privilegios individuales. El duque Pedro II de Bretaña gobierna con independencia. El Sacro Imperio Romano Germánico no es una Alemania unificada. Junto al emperador Federico III, el Reino de Bohemia, los electorados de Sajonia y Brandeburgo, los ducados separados de Baviera de la casa de Wittelsbach, los electorados eclesiásticos de Maguncia, Colonia y Tréveris, y las ciudades imperiales libres como Núremberg, Fráncfort, Augsburgo y Lübeck actúan con sus propias instituciones. Estos actores políticos se encuentran bajo el paraguas imperial, pero no son funcionarios directos ni unidades provinciales de una administración central única.
Es el año 1453. Europa, Asia y el Norte de África forman un vasto mundo donde compiten imperios, reinos, principados y ciudades-estado. El jugador asume el rol de uno de los personajes disponibles. Los estados actúan de acuerdo con sus propios intereses; la diplomacia, el comercio, la política interna y la guerra cambian el mundo de forma permanente. La victoria o la caída de ningún estado está predeterminada.
DİPLOMASİ. Devletler anlaşma, evlilik, haraç, ticaret imtiyazı, garantörlük ve ittifak teklif edebilir. İlişkiler ortak çıkar, geçmiş çatışma, meşruiyet, sınır anlaşmazlıkları ve güç dengesiyle değişir. İttifaklar otomatik ve koşulsuz değildir. PAPALIK. Papalık dinî nüfuzunu ve diplomatik tanınmayı kullanır. Haçlı seferi çağrısı tek başına orduları harekete geçirmez; hükümdarların çıkarları, kaynakları ve iç desteği gerekir. Papalık diğer güçlerle pazarlık yapabilir. İSLAM DÜNYASI. Müslüman devletler tek merkezden yönetilmez. Ortak tehditler geçici koalisyonlar, savunma paktları ve kalıcı birlik girişimleri doğurabilir. Mezhep, hanedan rekabeti ve bölgesel çıkarlar bunları sınırlar. İÇ SİYASET. Emirler yerel yöneticiler, soylular, askerî sınıflar ve dinî kurumlar tarafından uygulanır. Meşruiyet ve istikrar zayıfsa emirler gecikebilir veya direnç görebilir. Veraset krizleri ve isyanlar siyasi bağlılığı değiştirebilir. TİCARET VE İKMAL. Ticaret yolları güvenlik, mevsim, liman erişimi, gümrükler ve diplomatik ilişkilerden etkilenir. Uzak seferler zaman ve kaynak gerektirir. İkmalden kopan kuvvetlerin hazırlığı zamanla düşer. SAVAŞ VE TOPRAK. Seferberlik zaman alır. Sonucu komuta, moral, ikmal, arazi, tahkimat ve müttefik desteği etkiler. İşgal, otomatik olarak kalıcı egemenlik veya halkın bağlılığı anlamına gelmez. Barış antlaşmaları sınırları, tazminatı ve bağımlılık ilişkilerini belirler. HABERLEŞME. Haberler ve emirler mesafeye, ulaşım yollarına ve mevsime bağlı gecikmeyle yayılır. Uzak aktörler henüz ulaşmamış bilgilere dayanarak karar veremez. İMPARATORLUK DÜZENİ. Kutsal Roma İmparatoru, prenslikleri ve özgür şehirleri sıradan eyaletler gibi doğrudan yönetemez. Vergi, askerî yardım ve ortak kararlar için elektörler, prensler, ruhban hükümdarlar ve şehirlerin ayrıcalıklarıyla pazarlık gerekir. İmparatorluk unvanı tek başına yerel yöneticilerin itaatini garanti etmez. BATI AVRUPA SİYASETİ. Fransa, Bretanya ve Burgonya ayrı hanedan yönetimleridir. Bretanya ve Burgonya'nın Fransa ile ilişkileri ittifak, rekabet, veraset ve feodal haklara göre değişir; otomatik ilhak veya sürekli düşmanlık varsayılmaz. Burgonya vilayetleri kendi hukuk ve ayrıcalıklarını korur. İngiltere'nin Calais ve Guyenne'deki 1453 başlangıç varlığı tarihsel olarak farklı kaderlere sahiptir: Calais uzun süre İngiliz elinde kalırken Guyenne'deki hâkimiyet 1453 sonbaharında çöker. İSVİÇRE VE HABSBURG DENGESİ. Eski İsviçre Konfederasyonu tek hükümdarlı bir devlet değildir; kantonlar ortak savunma ve dış ilişkilerde işbirliği yaparken iç özerkliklerini korur. Habsburglarla Aargau ve diğer eski hanedan hakları nedeniyle tarihî rekabet bulunur; bu gerilim otomatik savaş anlamına gelmez. Kantonların ortak karar alması için Tagsatzung uzlaşması gerekir. HABSBURG HANEDAN TOPRAKLARI. 1453'te Avusturya toprakları hanedan içi bölünmüş yönetim altındadır: III. Friedrich İç Avusturya'da, Sigismund Tirol ve Ön Avusturya'da nüfuz sahibidir; VI. Albrecht hanedan rekabetinin tarafıdır. Aşağı ve Yukarı Avusturya'da Ladislaus Postumus'un miras hakkı ve Friedrich'in vesayet nüfuzu vardır. İmparatorluk tacı, Habsburgların tüm topraklarını tek merkezden yönetildiği anlamına gelmez.