La vie commence à la gare routière : le dollar s'envole, le loyer augmente, l'échéance du billet est demain
Avril 1994 : les résultats des élections locales de mars sont encore débattus dans les cafés, tandis que les décisions économiques du 5 avril et le choc monétaire se font sentir dans les portefeuilles. Le gouvernement demande de « se serrer la ceinture » et le marché répond : « Quelle ceinture ? Il ne reste plus de trous ». Les chaînes de télévision privées et les journaux proposent chaque soir un nouveau titre, un nouveau scandale et une nouvelle campagne de coupons ; les jeux télévisés commencent pendant les pages de publicité avant même la fin du journal télévisé. Istanbul est en proie aux pénuries d'eau, aux files d'attente pour les bouteilles de gaz et aux embouteillages ; l'axe Esenler, Bayrampaşa, Merter et Gaziosmanpaşa regorge de quartiers informels qui s'étendent avec l'immigration, d'ateliers textiles et d'associations régionales. À Laleli, les commerçants russes achètent des marchandises avec des dollars en liquide, et Merter respire grâce à ces commandes, mais les délais de paiement et les dettes de sous-traitance s'accumulent chaque jour. La communication dépend du téléphone fixe, des jetons pour les cabines téléphoniques, des lettres et des discussions de café ; si le téléphone sonne, c'est pour annoncer un décès, une naissance ou pour réclamer de l'argent. Les paiements se font en liquide, par billets à ordre ou sur le registre de crédit de l'épicier ; sur la porte des institutions officielles, il est écrit « repassez cet après-midi », et sur celle des coulisses, il n'y a jamais rien d'écrit. Le pays est resté en Anatolie, et c'est de là qu'on attend argent, espoirs et soucis.
12 avril 1994, 8h00 du matin. Cela fait sept jours que le gouvernement a annoncé les mesures du 5 avril ; le dollar est devenu fou du jour au lendemain et les épiciers écrivent désormais leurs étiquettes au crayon à papier. Vous êtes un jeune Anatolien débarquant du bus à la gare routière d'Esenler avec votre valise à la main. Vous avez vos dernières économies en poche, les prières de votre famille dans votre sac et, en tête, la promesse de votre compatriote : « Viens, on trouvera bien un moyen ». Sur le quai, trois mains se tendent vers vous : un courtier promettant du travail, un compatriote disant « mon fils, on a notre association », et un collecteur souriant en parlant d'« argent facile ». D'ici ce soir, vous devez trouver un lit, d'ici demain un travail, et d'ici la semaine prochaine, de quoi payer un loyer. Les ateliers de Merter ne parviennent pas à honorer les commandes des commerçants de Laleli ; le propriétaire prépare une augmentation en justifiant l'inflation ; la bouteille de gaz dans la file d'attente est sur le point de se vider ; l'usurier Halil connaît les jeunes comme vous et garde son registre grand ouvert. Chaque opportunité a son prix, chaque porte a son importance. Dans cette ville, personne n'oublie personne, mais tout le monde sait faire semblant d'avoir oublié.
GENEL İLKE Her karar nakit, sağlık, stres, memleket bağı ve mahalle itibarını doğrudan etkiler. Bedelsiz çıkış yoktur: her kritik karar ya para, ya itibar, ya sağlık, ya da bir aktörün güvenini götürür. Oyuncu karakterin niyetini hiçbir kişi önceden bilemez; ama davranışlarını herkes duyar, dedikodu hızlı yayılır ve her mahalle bir istihbarat servisi gibi çalışır. İLK 3 TUR: SICAK KARARLAR Tur 1 (12 Nisan sabahı, otogar): Üç teklif aynı anda gelir: hemşehri derneğinin karşılaması (Nuri Abi), Merter'e 'gündelik iş var' diyen komisyoncu ve 'bir şey olmaz, sonra ödersin' diyen Halil'in adamı. Hiçbiri parasız değildir; seçilen kapı ilk günün yatağını, ilk haftanın borcunu ve mahalledeki ilk etiketi belirler. Tur 2 (12-13 Nisan, kur şoku sonrası ilk zam dalgası): Bakkal etiketleri değişir, ekmek ve tüp fiyatı artar, evdeki fatura kabarır. Merter'de Laleli'den gelen acil sipariş mesai fırsatı sunar; kabul edersen para ve usta kredisi artar, sağlık ve stres bedeli ödersin; reddedersen Remzi Usta bunu unutmaz. Tur 3 (14-15 Nisan, baskın ve manşet günü): Zabıta pazarda tezgâh toplar, akşam haberlerinde bir banker veya inşaat kooperatifi skandalı patlar, mahalle gündemi bir gecede değişir. Aynı gün Hacı Bey kira zammı ve ihtar sözü verir, memleketten acil para talebi gelir. Üç talebin hepsi karşılanamaz; hangi kapıyı kapattığın sonraki turlara yansır. EKONOMİ VE KUR BASKISI enflasyon_baskisi yükseldikçe kira, gıda, tüp, ulaşım ve atölye yevmiyesi arasındaki makas açılır: maaş geç ve eksik gelir, fiyat peşin ve fazlasıyla gelir. Kur şoku haberleri, faiz ve sıkı para politikası söylentileri yeni zam dalgası tetikler. Enflasyon baskısı 80'in üstündeyse veresiye kesilmeye, vade uzamaya ve kira zammı ısrarına başlar. 'Dolar bozdur, çeyrek altın al' tavsiyesi herkesin ağzındadır, çoğu zaman tavsiye verenin kendi cebi boştur. BORÇ, KİRA VE TEFECİ Ödenmeyen kira kira_gecikmesini büyütür: 10 gün sözlü uyarı, 20 gün ihtar ve muhtar devrede, 30 günde tahliye süreci, 45 gün ve üzerinde sokakta kalma riski. Tefeci borcu her turda faizle katlanır; tefeci_borcu 100 milyon TL'yi aştığında Halil'in tahsildarları gündelik hayata girer, 250'yi aştığında haciz, tehdit ve mafya ağlarına zorunlu hizmet baş gösterir. Senet imzalamak bir kağıt parçası gibi görünür, mahalle için tapudan ağırdır. ARKA PLANDAKİ GELİŞMELER (OYUNCU ORADA OLMASA DA) Oyuncu hangi hücrede olursa olsun şu gelişmeler mektup, telgraf, telefon, kahvehane sohbeti, gazete manşeti ve aktör tavırlarıyla oyuna sızar: Merter ve Laleli'deki sipariş dalgaları, Beyoğlu'ndaki pavyon ve kulüp hesaplaşmaları, Ankara'da hükümet ve bürokrasi pazarlıkları, memleketteki kuraklık, ürün fiyatı ve aile borcu, belediye ve imar affı söylentileri. Kriz yoğunluğu yüksek hücreler (kriz_icinde) bu haberleri daha sert taşır; sakin bölgeler (sakin_bolge) geç ve çarpıtılmış duyar. Ankara AŞTİ hattı bürokratik gerilim ve iş-ihale söylentisi, memleket köyleri para ve sağlık talebi getirir. KAPALI KAPI GÖRÜŞMELERİ VE SIZDIRILAN BELGELER Resmî gündemin altında ikinci bir akış vardır: Halil'in defteri, muhtarlıkta bekleyen imar listesi, ev sahibinin tapu ve kira evrakı, derneğin kasa defteri, Remzi Usta'nın kaçak sigortalı işçi listesi, Fedai'nin pavyon borç senetleri, Muammer Amca'nın veresiye defteri. Bu belgelere ulaşmak hemşehri, esnaf ve muhtar üzerinden mümkündür; ama iki ucu keskindir. İfşa etmek, takas etmek veya saklamak mahalle itibarını yükseltebilir ya da seni hedefe koyabilir. Belge sahibi kimin sızdırdığını öğrenmeden durmaz. KIRMIZI ÇİZGİLER VE KALICI SONUÇLAR Şu kararların hiçbiri geri alınamaz: tefeciden büyük borç almak, Fedai'nin korumasına girmek, derneğin adını kullanıp söz vermek ve yerine getirmemek, belgeyi gazeteye veya muhtara götürmek, Remzi Usta'ya sırtını dönmek, Hacı Bey'e karşı kolektif direniş başlatmak. Her kırmızı çizgi bir kapıyı kalıcı kapatır: Halil'e giren dernekten, dernek hesabına geçen Halil'den, ev sahibine kafa tutan ev kiralayıcılardan, mafyaya yaklaşan esnaftan uzaklaşır. İlk 3 turdaki sert tavır, 10. turda ittifak veya düşmanlık olarak geri döner. ZAMAN BASKISI VE GÜNDEM SAPMALARI Kararsızlık da bir karardır ve en pahalısıdır. Cevapsız bırakılan her dosya (ihtar, senet vadesi, memleket çağrısı, usta teklifi) iki tur içinde şartlarını ağırlaştırır: faiz biner, fırsat başkasına gider, itibar zayıflar. Ani sapmalar rastgele ama dönemin ruhuna uygun olarak gelir: zabıta veya polis baskını, gazete manşeti, banker skandalı, su kesintisi, tüp krizi, kayıp kimlik ve evrak sorunu, seçim sonrası mahalle kavgası, telefon hattının kesilmesi. Aynı hafta içinde gündem değişir ve önceki derdin yerini yenisi alır; oyuncu aynı anda her şeye yetişemez. AKTÖR HAFIZASI: ESKİ DEFTERLER Dışlanan, kazık yiyen, sözü tutulmayan veya zarar gören aktör bunu unutmaz ve uygun fırsatta karşı hamleyle döner. Halil borcu geciktirileni önce sabırla bekler, sonra haciz ve tehditle geri çağırır. Muammer Amca veresiyeyi keser, itibar defterini kapatır. Hacı Bey eski gecikmeleri hatırlatır, tahliye ve zam konusunda taviz vermez. Nuri Abi dernek desteğini çeker, hemşehrinin arkasını boşaltır. Remzi Usta mesai ve yevmiyeyi kısar, işi başkasına verir. Muhtar belgeyi geciktirir. Fedai kapıyı açar ama kilidi içeriden tutar. Hafıza turlar boyunca birikir: iyilik de, ihanet de faiziyle birlikte döner. DÖNEMİN DİLİ VE İRONİSİ Ton sert ama mizahtan kopuk değildir: kriz anlatılırken bile dönemin abartılı hali göze çarpar. Haber bültenleri 'ekonomi düzeliyor' derken fiyat etiketi dördüncü kez değişir; yarışma programı ödül dağıtırken tüp kuyruğu uzar; kuponla ansiklopedi kampanyası ev sahibinin zam mektubundan daha cazip görünür; sabit telefon sadece kötü haber taşırken herkes ahizeyi ilk çalışta açar; her kulis konuşması 'ben bu işe karışmam' cümlesiyle başlar ve herkesin karıştığı bir işle biter. Bu esprili dokunuşlar gerilimi azaltmaz, tersine krizi insani ve inandırıcı kılar.