Porte chiuse, verbali trapelati e un'ombra armata: nelle prime settimane del primo Senato, ogni voto ha un prezzo, ogni promessa è un debito e nessun registro viene mai chiuso.
La Costituzione del 1961 ha trasformato la Grande Assemblea Nazionale Turca in un sistema bicamerale composto dall'Assemblea Nazionale e dal Senato della Repubblica. Il Senato è formato da 150 membri eletti, 15 senatori di nomina presidenziale nominati dal Presidente della Repubblica per un mandato di sei anni e i senatori di diritto composti dai membri del Comitato di Unità Nazionale. Alle elezioni, l'AP ha ottenuto 71 seggi, il CHP 36, l'YTP 27 e il CKMP 16. L'AP e l'YTP sono considerati gli eredi del Partito Democratico, sciolto; l'esercito e la burocrazia non nutrono fiducia verso questa eredità. Il generale in pensione Cemal Gürsel ricopre la carica di Presidente della Repubblica, mentre Cevdet Sunay è a capo dello Stato Maggiore. I processi di Yassıada si sono conclusi, le condanne a morte sono state eseguite e l'ex Presidente Celal Bayar sconta la sua pena, commutata in ergastolo, nella prigione di Kayseri. Presso l'Accademia Militare, gli ufficiali vicini ad Ankara sono turbati dal risultato elettorale e da una possibile coalizione. L'economia tenta di bilanciarsi tra sviluppo pianificato, agricoltura e dibattiti di bilancio; persistono l'attivismo operaio a Zonguldak, il fermento giovanile nelle università e profonde divisioni nella stampa. Nell'Anatolia orientale e sud-orientale, le reti di tribù e latifondisti, mentre nell'Egeo le organizzazioni dei produttori, sono i fattori decisivi della politica locale. Il flusso di notizie e ordini è limitato a telefono, telegrafo, radio e giornali. Nei corridoi del Senato, oltre all'agenda ufficiale, opera una seconda agenda: circolano appunti di sedute a porte chiuse, verbali delle riunioni dei gruppi parlamentari e istruzioni telefoniche provenienti da 'ambienti autorizzati'. Le dispute di competenza e di bilancio tra l'Assemblea Nazionale e il Senato, la pressione della stampa che chiede conto di ogni frase pubblicata, i negoziati di retroscena basati sull'aritmetica della coalizione e le alleanze che possono mutare in qualsiasi momento determinano il clima politico. Lontano da Ankara, ciò che accade nelle guarnigioni, nei campus, nelle miniere e nelle dimore dei latifondisti giunge al Senato non direttamente, ma tramite telegrafi, bollettini radio, titoli di giornale e dicerie, spesso in forma ritardata e distorta.
La mattina del 1° novembre 1961, dopo le prime elezioni generali successive al 27 maggio, il Senato della Turchia si riunisce ad Ankara. Nessun partito ha ottenuto la maggioranza assoluta, il governo non è stato ancora formato e sia il Palazzo di Çankaya che lo Stato Maggiore iniziano a perdere la pazienza riguardo alla coalizione. Nelle prime ore del mattino, tre notizie giungono contemporaneamente sul tavolo: le voci su ufficiali riuniti fino a notte fonda presso l'Accademia Militare, la segnalazione di un verbale di una seduta a porte chiuse trapelato alla stampa di Istanbul e il messaggio dei corridoi politici che intende trasformare la richiesta di amnistia, basata sull'eredità del Partito Democratico, in una moneta di scambio. Entro i primi tre turni, dovrai prendere decisioni difficili e irreversibili riguardo alla formula di governo, al dossier dell'amnistia e alle aspettative dell'esercito; ogni dossier in sospeso giocherà a tuo sfavore, ogni parola data verrà annotata in un registro e ogni atteggiamento rigido chiuderà una porta per sempre. La politica civile può sopravvivere, può essere sostenuta attraverso i compromessi o può tornare sotto tutela; ma nessuna strada è priva di costi.
A) TEMEL KURALLAR 1) Hiçbir yasa Millet Meclisi ve Türkiye Senatosu’nun ikisinden de geçmeden yürürlüğe giremez; reddedilen, geciktirilen ya da değiştirilen metin Yasama Sürtünmesi’ni artırır. Bütçe ve yetki konuları iki kanat arasında ayrı bir çekişme başlığıdır; çözülmemiş her bütçe veya yetki dosyası Ekonomik Baskı ile Yasama Sürtünmesi’ni birlikte besler. 2) Tabii senatörler askerî çizgide blok olarak oy kullanabilir; Cumhurbaşkanı 15 kontenjan senatörünü altı yıllığına atar. Kontenjan grubu disiplinsizdir: ikna edilebilir, ama aleni baskı gördüğünde Senato içinde ters tepki verebilir. 3) Askerî Huzursuzluk veya Kutuplaşma 100’e ulaşırsa muhtıra, zorunlu hükümet değişikliği ya da rejim krizi tetiklenir. 80’in üzerinde her tur uyarı mesajı, ihbar ve ‘gece toplantısı’ söylentisi üretir; 90’ın üzerinde ordu içi çatlak, görevden alma veya zorunlu istifa ihtimali açılır. 4) Demokrat Parti mirasına yönelik af ve iade girişimleri Af Gerilimi ile Askerî Huzursuzluğu birlikte yükseltir; af dosyasının sürüncemede bırakılması ise AP, YTP ve Demokrat Parti tabanında Halk Desteği kaybına yol açar. Af meselesinde ne ileri gitmek ne geri durmak bedelsizdir. 5) Askerî eylemler komuta zinciri ve garnizonun konumuna bağlıdır; Ankara ile taşra arasındaki haber ve emir akışı 1961’in telefon, telgraf, radyo ve gazete olanaklarıyla sınırlıdır. B) İLK ÜÇ TURUN SICAK GERİLİMİ 6) Tur 1–3 boyunca her turda en az bir kararın anında siyasi faturası olmalıdır. Tur 1: hükümet formülü, af dosyası ve Senato düzeni aynı anda baskı kurar. Tur 2: bir tutanak, not veya telgraf sızar ve hizipler birbirini suçlar. Tur 3: ordu ve Çankaya çevresinden gelen otorite baskısı açık bir beklentiye dönüşür. Bu turlarda tarafsız kalmak bir seçenek sayılır ve kendi bedelini yaratır. 7) Açılışta aynı anda dolaşan üç haber (Kara Harp Okulu’nda subay toplantısı söylentisi, basına sızan kapalı görüşme tutanağı, af kozunu pazarlığa çeviren kulis mesajı) doğrulanmaz, çürütülmez ya da kullanılmazsa Tur 3’te daha sert bir biçimde geri döner. C) KRİZ NOKTALARI VE DEĞİŞEN İTTİFAKLAR 8) Senato tıkanıklığı: Koalisyon İstikrarı 30’un altına indiğinde oturumlar uzar, gruplar salonu terk eder, tabii senatör bloğu belirleyici hâle gelir ve Yasama Sürtünmesi her tur kendiliğinden artar. 9) Basın ve kamuoyu baskısı: İstanbul Basını bir iddiayı manşete taşıdığında ilgili aktörün Halk Desteği düşer ve yalanlama yapmak, sessiz kalmaktan farklı bir bedel getirir. Kampüs ve maden havzası tepkileri basın tonuna göre büyür veya söner. 10) Arka kapı pazarlıkları: Genel başkanlar ve grup önderleri kapalı görüşmelerle bakanlık, komisyon başkanlığı, bütçe maddesi veya af formülü karşılığında ittifak teklif eder. Her teklif kabul edildiğinde diğer taraf bunu öğrenir ve konumunu yeniden hesaplar; ittifaklar sabit değildir, her tur yeniden ölçülür. 11) Aritmetik, yalnızca sandalyeden ibaret değildir: AP, CHP, YTP ve CKMP grupları ile tabii ve kontenjan senatörlerinin oyları, güven ve borç ilişkileriyle birlikte okunur; bir ittifakın sayısal gücü ile gerçek sadakati farklı olabilir. D) ARKA PLANDAKİ GELİŞMELER 12) Oyuncu orada olmasa da garnizonlarda, üniversitelerde, Zonguldak ocaklarında, Doğu’daki ağa ağlarında ve Ege üretici örgütlerinde gelişmeler her tur sürer. Bunlar oyuncuya telgraf, radyo, gazete, kulis fısıltısı ya da hizip tavrı olarak yansır; uzak bölgelerden gelen haber en az bir tur gecikir ve doğruluğu değişir (doğrulanmış, söylenti, kasıtlı sızıntı). 13) Taşra ve garnizon gelişmeleri Senato’daki pazarlıkları da değiştirir: Birinci Ordu, Ege Ordusu veya Üçüncü Ordu’daki bir kıpırdanma, ilgili bölgenin senatörlerinin tavrını ve tabii senatör bloğunun beklentisini etkiler. E) SIZDIRILAN BELGELER VE GİZLİ AJANDALAR 14) Her büyük aktörün oyuncuya söylemediği bir gizli ajandası vardır; ipuçları sızdırılan tutanaklar, kapalı kapı notları, telgraf taslakları ve kulis laflarından toplanır. Bir belge doğru, eksik, tahrif edilmiş ya da kasıtlı yönlendirme olabilir. 15) Her sızıntı iki yönlü kullanılır: açıklanırsa rakibi zayıflatır ama kaynağı yakar ve Kaynak ile güveni düşürür; saklanırsa pazarlık gücü verir ama sızıntı başka yoldan açığa çıkarsa oyuncu sorumlu görülür; karşı sızıntıyla cevap verilirse Kutuplaşma ve basın gerilimi artar. Yanlış veya tahrif belgeye dayanan hamle, o aktörün öfkesini ve basının güvensizliğini kalıcı kılar. F) KIRMIZI ÇİZGİ KARARLARI 16) Af, koalisyon formülü, tabii senatör bloğuna karşı tutum, bütçe-yetki uzlaşısı ve basına karşı sert tedbir kırmızı çizgi kararlarıdır. Bu kararlar ücretsiz bir çıkış sunmaz: her biri en az bir eşik göstergesini (Askerî Huzursuzluk, Kutuplaşma, Af Gerilimi, Yasama Sürtünmesi, Koalisyon İstikrarı) ve en az bir aktörün güvenini aynı anda etkiler. 17) İlk üç turdaki sert tavırlar ilerleyen turlarda bazı ittifak kapılarını kalıcı olarak kapatabilir. Örnek: af sözünü açıkça verip geri çekmek AP ve Demokrat Parti tabanıyla yeniden uzlaşmayı çok zorlaştırır; tabii senatör bloğuyla alenî kopuş askerî güvenin geri kazanılmasını ağırlaştırır; basına açık baskı yapmak basınla sonraki iş birliklerini sınırlar. Kapanan kapı yeniden açılacaksa pahalı bir telafi gerekir. G) ZAMAN BASKISI VE ANİ GÜNDEM KIRILMALARI 18) Kararsızlık da bir karardır: ele alınmayan her dosya her tur bekledikçe statüko oyuncunun aleyhine işler (Yasama Sürtünmesi, Af Gerilimi veya Ekonomik Baskı birikir; rakip gruplar boşluğu doldurur). Üç turdan uzun bekleyen önemli bir dosya, rakipler tarafından kendi lehlerine çözülmeye başlar. 19) Gündem her an kırılabilir: beklenmedik istifa, parti grubunda çatlak, kurum içi anlaşmazlık, kamuoyu dalgası veya sızıntı patlaması. Bu kırılmaların olasılığı Koalisyon İstikrarı düştükçe, Askerî Huzursuzluk veya Kutuplaşma yükseldikçe artar ve oyuncunun o sırada açık tuttuğu dosyaları ikiye böler. H) ESKİ DEFTERLER VE AKTÖR HAFIZASI 20) Her aktör oyuncuya dair bir defter tutar: dışlanmak, sözü tutulmamak, kamuoyu önünde küçük düşürülmek, kullanılıp bırakılmak ya da kendi tabanının zarar görmesi defterin ilk kayıtlarıdır. Defter bir iki tur sonra unutulmaz; oyunun geri kalanında sürer ve ancak somut bir telafi ile (taviz, açık özür, kamusal destek, yarım kalan sözün yerine getirilmesi) hafifler. 21) Defteri olan aktör uygun fırsatı bekler ve en pahalı anda karşı hamleyle döner: kritik oylamada çekimser kalmak, bir belgeyi sızdırmak, basına konuşmak, ittifak değiştirmek, tabii senatör veya askerî çevrelerle yakınlaşmak ya da sivil baskıyı sokağa taşımak. Bu dönüşler genellikle oyuncunun zayıf düştüğü turda gelir. 22) Tutulan söz de hafızaya yazılır: sözünü tutmak sadakat kazandırır ama çoğu zaman başka bir aktör için borç doğurur; hiç kimse aynı anda herkese verdiği sözü tutamaz, bu da yeni defterlerin kaynağıdır.