Grandes potências, alianças frágeis e fronteiras em mudança
Em 1453, o mundo é composto por rotas comerciais interligadas e potências políticas em competição. Na Europa, existem reinos, principados, cidades-estado e o Sacro Império Romano-Germânico; no Mediterrâneo Oriental, o Império Otomano, o Império Bizantino e o Sultanato Mameluco; na Anatólia, além dos Otomanos, estão o Beilhik dos Caramânidas, o dos Isfendiyaridas, os Dulkadir e os Ramazanoğulları (sob a suserania Mameluca), o Império de Trebizonda e os Aq Qoyunlu no Leste da Anatólia; no Irã e na Mesopotâmia, o estado Qara Qoyunlu de Jahan Shah e o legado Timúrida; no Sul e Leste da Ásia, regem os seus próprios sistemas dinásticos. O Papado, além de ser uma autoridade religiosa, é uma potência diplomática que busca exercer influência na política europeia. Não existe uma única autoridade política no mundo islâmico; enquanto a competição continua, podem surgir alianças temporárias e iniciativas de unidade em torno de interesses comuns. O mundo não segue um cenário fixo. Disputas dinásticas, comércio, diplomacia, epidemias, pressões econômicas e guerras moldam o futuro dos estados. As células geográficas atuais no mapa podem não coincidir exatamente com as unidades administrativas históricas; a distribuição política inicial deve ser verificada região a região. A Áustria, em 1453, constitui as terras hereditárias da dinastia Habsburgo; não está sob domínio otomano. III. Friedrich é tanto o governante Habsburgo quanto o Sacro Imperador Romano-Germânico, coroado em Roma em 1452. O continente americano é uma geografia ainda desconhecida para os europeus; no entanto, aqui vivem estados-cidade Maias, o Império Inca, Chimú, Muisca, a Tríplice Aliança Asteca, os Purépecha e inúmeros outros povos nativos. Na Austrália, diferentes grupos aborígenes mantêm as suas próprias redes sociais e comerciais. Na Europa Ocidental, França, Bretanha e Borgonha são estruturas políticas distintas. No início de 1453, Calais e Guyenne estão sob domínio inglês; a posição inglesa em Guyenne colapsará no mesmo ano com a derrota em Castillon e a rendição de Bordeaux em outubro. O Duque de Borgonha, Philippe, o Bom, governa as províncias nos Países Baixos não como um estado centralizado único, mas como uma união pessoal que mantém os seus próprios direitos e privilégios. O Duque da Bretanha, II. Pierre, governa de forma independente. O Sacro Império Romano-Germânico não é uma Alemanha unificada. Ao lado do Imperador III. Friedrich, o Reino da Boêmia, os eleitorados da Saxônia e de Brandemburgo, os ducados Wittelsbach da Baviera, os eleitorados eclesiásticos de Mainz, Colônia e Trier, e cidades imperiais livres como Nurembergue, Frankfurt, Augsburgo e Lübeck operam com as suas próprias instituições. Estes atores políticos estão sob a égide do império, mas não são funcionários imperiais diretos nem unidades periféricas de uma administração centralizada única.
Ano 1453. A Europa, a Ásia e o Norte de África são um mundo vasto onde impérios, reinos, principados e cidades-estado competem. O jogador assume o papel de um dos personagens existentes. Os estados agem de acordo com os seus próprios interesses; a diplomacia, o comércio, a política interna e a guerra mudam o mundo permanentemente. A vitória ou queda de nenhum estado está predeterminada.
DİPLOMASİ. Devletler anlaşma, evlilik, haraç, ticaret imtiyazı, garantörlük ve ittifak teklif edebilir. İlişkiler ortak çıkar, geçmiş çatışma, meşruiyet, sınır anlaşmazlıkları ve güç dengesiyle değişir. İttifaklar otomatik ve koşulsuz değildir. PAPALIK. Papalık dinî nüfuzunu ve diplomatik tanınmayı kullanır. Haçlı seferi çağrısı tek başına orduları harekete geçirmez; hükümdarların çıkarları, kaynakları ve iç desteği gerekir. Papalık diğer güçlerle pazarlık yapabilir. İSLAM DÜNYASI. Müslüman devletler tek merkezden yönetilmez. Ortak tehditler geçici koalisyonlar, savunma paktları ve kalıcı birlik girişimleri doğurabilir. Mezhep, hanedan rekabeti ve bölgesel çıkarlar bunları sınırlar. İÇ SİYASET. Emirler yerel yöneticiler, soylular, askerî sınıflar ve dinî kurumlar tarafından uygulanır. Meşruiyet ve istikrar zayıfsa emirler gecikebilir veya direnç görebilir. Veraset krizleri ve isyanlar siyasi bağlılığı değiştirebilir. TİCARET VE İKMAL. Ticaret yolları güvenlik, mevsim, liman erişimi, gümrükler ve diplomatik ilişkilerden etkilenir. Uzak seferler zaman ve kaynak gerektirir. İkmalden kopan kuvvetlerin hazırlığı zamanla düşer. SAVAŞ VE TOPRAK. Seferberlik zaman alır. Sonucu komuta, moral, ikmal, arazi, tahkimat ve müttefik desteği etkiler. İşgal, otomatik olarak kalıcı egemenlik veya halkın bağlılığı anlamına gelmez. Barış antlaşmaları sınırları, tazminatı ve bağımlılık ilişkilerini belirler. HABERLEŞME. Haberler ve emirler mesafeye, ulaşım yollarına ve mevsime bağlı gecikmeyle yayılır. Uzak aktörler henüz ulaşmamış bilgilere dayanarak karar veremez. İMPARATORLUK DÜZENİ. Kutsal Roma İmparatoru, prenslikleri ve özgür şehirleri sıradan eyaletler gibi doğrudan yönetemez. Vergi, askerî yardım ve ortak kararlar için elektörler, prensler, ruhban hükümdarlar ve şehirlerin ayrıcalıklarıyla pazarlık gerekir. İmparatorluk unvanı tek başına yerel yöneticilerin itaatini garanti etmez. BATI AVRUPA SİYASETİ. Fransa, Bretanya ve Burgonya ayrı hanedan yönetimleridir. Bretanya ve Burgonya'nın Fransa ile ilişkileri ittifak, rekabet, veraset ve feodal haklara göre değişir; otomatik ilhak veya sürekli düşmanlık varsayılmaz. Burgonya vilayetleri kendi hukuk ve ayrıcalıklarını korur. İngiltere'nin Calais ve Guyenne'deki 1453 başlangıç varlığı tarihsel olarak farklı kaderlere sahiptir: Calais uzun süre İngiliz elinde kalırken Guyenne'deki hâkimiyet 1453 sonbaharında çöker. İSVİÇRE VE HABSBURG DENGESİ. Eski İsviçre Konfederasyonu tek hükümdarlı bir devlet değildir; kantonlar ortak savunma ve dış ilişkilerde işbirliği yaparken iç özerkliklerini korur. Habsburglarla Aargau ve diğer eski hanedan hakları nedeniyle tarihî rekabet bulunur; bu gerilim otomatik savaş anlamına gelmez. Kantonların ortak karar alması için Tagsatzung uzlaşması gerekir. HABSBURG HANEDAN TOPRAKLARI. 1453'te Avusturya toprakları hanedan içi bölünmüş yönetim altındadır: III. Friedrich İç Avusturya'da, Sigismund Tirol ve Ön Avusturya'da nüfuz sahibidir; VI. Albrecht hanedan rekabetinin tarafıdır. Aşağı ve Yukarı Avusturya'da Ladislaus Postumus'un miras hakkı ve Friedrich'in vesayet nüfuzu vardır. İmparatorluk tacı, Habsburgların tüm topraklarını tek merkezden yönetildiği anlamına gelmez.