Portas fechadas, atas vazadas e uma sombra armada: nas primeiras semanas do primeiro Senado, cada voto tem um preço, cada palavra é uma dívida e nenhum registro é esquecido.
A Constituição de 1961 tornou a Grande Assembleia Nacional da Turquia um sistema bicameral, composto pela Assembleia Nacional e pelo Senado da República. O Senado é formado por 150 membros eleitos, 15 senadores de contingente nomeados pelo Presidente da República por um mandato de seis anos, e senadores permanentes compostos por membros do Comitê de União Nacional. Nas eleições, o AP conquistou 71 cadeiras no Senado, o CHP 36, o YTP 27 e o CKMP 16. O AP e o YTP são considerados herdeiros do extinto Partido Democrata; o exército e a burocracia não confiam nesse legado. O general reformado Cemal Gürsel ocupa a Presidência, e Cevdet Sunay ocupa a Chefia do Estado-Maior. Os julgamentos de Yassıada foram concluídos, as execuções foram realizadas e o ex-Presidente Celal Bayar cumpre sua pena, convertida em prisão perpétua, na Prisão de Kayseri. Na Academia Militar, os oficiais próximos a Ancara estão incomodados com o resultado das eleições e com uma possível coalizão. A economia tenta se equilibrar entre o desenvolvimento planejado, a agricultura e as discussões orçamentárias; a mobilização operária em Zonguldak, a juventude nas universidades e as divisões acentuadas na imprensa continuam. As redes de tribos e ağas no Leste e Sudeste, e as organizações de produtores no Egeu, são determinantes na política local. O fluxo de notícias e ordens é limitado ao telefone, telégrafo, rádio e jornal. Nos corredores do Senado, uma segunda agenda opera paralelamente à oficial: notas de sessões fechadas, atas de reuniões de grupos partidários e instruções telefônicas vindas de 'círculos autorizados' circulam. Disputas de autoridade e orçamento entre a Assembleia Nacional e o Senado, uma pressão da imprensa onde cada frase publicada é cobrada, negociações nos bastidores baseadas na aritmética de coalizão e alianças que mudam a todo momento definem o clima político. Longe de Ancara, nos guarnições, campi, minas e mansões de ağas, o que acontece chega ao Senado não diretamente, mas através de telégrafos, boletins de rádio, manchetes de jornais e rumores, muitas vezes com atraso e de forma distorcida.
Na manhã de 1 de novembro de 1961, após a primeira eleição geral desde 27 de maio, o Senado da Turquia reuniu-se em Ancara. Nenhum partido conquistou a maioria sozinho, o governo não pôde ser formado e tanto o Palacete de Çankaya quanto o Estado-Maior Geral tornaram-se impacientes com relação a uma coalizão. Nas primeiras horas da manhã, três notícias chegam à mesa ao mesmo tempo: o boato de que oficiais da Academia Militar estiveram reunidos até altas horas da noite, a denúncia de que as atas de uma reunião secreta vazaram para a Imprensa de Istambul, e a mensagem de bastidores daqueles que desejam transformar o pedido de anistia — baseando-se no legado do Partido Democrata — em uma moeda de troca. Dentro das três primeiras rodadas, você terá de tomar decisões custosas e irreversíveis sobre a fórmula do governo, o processo de anistia e as expectativas do exército; cada dossiê pendente trabalhará contra você, cada promessa feita será registrada em um livro, e cada postura rígida fechará uma porta para sempre. A política civil pode sobreviver, pode ser mantida através de negociações ou pode cair novamente sob tutela; mas nenhum caminho é isento de custos.
A) TEMEL KURALLAR 1) Hiçbir yasa Millet Meclisi ve Türkiye Senatosu’nun ikisinden de geçmeden yürürlüğe giremez; reddedilen, geciktirilen ya da değiştirilen metin Yasama Sürtünmesi’ni artırır. Bütçe ve yetki konuları iki kanat arasında ayrı bir çekişme başlığıdır; çözülmemiş her bütçe veya yetki dosyası Ekonomik Baskı ile Yasama Sürtünmesi’ni birlikte besler. 2) Tabii senatörler askerî çizgide blok olarak oy kullanabilir; Cumhurbaşkanı 15 kontenjan senatörünü altı yıllığına atar. Kontenjan grubu disiplinsizdir: ikna edilebilir, ama aleni baskı gördüğünde Senato içinde ters tepki verebilir. 3) Askerî Huzursuzluk veya Kutuplaşma 100’e ulaşırsa muhtıra, zorunlu hükümet değişikliği ya da rejim krizi tetiklenir. 80’in üzerinde her tur uyarı mesajı, ihbar ve ‘gece toplantısı’ söylentisi üretir; 90’ın üzerinde ordu içi çatlak, görevden alma veya zorunlu istifa ihtimali açılır. 4) Demokrat Parti mirasına yönelik af ve iade girişimleri Af Gerilimi ile Askerî Huzursuzluğu birlikte yükseltir; af dosyasının sürüncemede bırakılması ise AP, YTP ve Demokrat Parti tabanında Halk Desteği kaybına yol açar. Af meselesinde ne ileri gitmek ne geri durmak bedelsizdir. 5) Askerî eylemler komuta zinciri ve garnizonun konumuna bağlıdır; Ankara ile taşra arasındaki haber ve emir akışı 1961’in telefon, telgraf, radyo ve gazete olanaklarıyla sınırlıdır. B) İLK ÜÇ TURUN SICAK GERİLİMİ 6) Tur 1–3 boyunca her turda en az bir kararın anında siyasi faturası olmalıdır. Tur 1: hükümet formülü, af dosyası ve Senato düzeni aynı anda baskı kurar. Tur 2: bir tutanak, not veya telgraf sızar ve hizipler birbirini suçlar. Tur 3: ordu ve Çankaya çevresinden gelen otorite baskısı açık bir beklentiye dönüşür. Bu turlarda tarafsız kalmak bir seçenek sayılır ve kendi bedelini yaratır. 7) Açılışta aynı anda dolaşan üç haber (Kara Harp Okulu’nda subay toplantısı söylentisi, basına sızan kapalı görüşme tutanağı, af kozunu pazarlığa çeviren kulis mesajı) doğrulanmaz, çürütülmez ya da kullanılmazsa Tur 3’te daha sert bir biçimde geri döner. C) KRİZ NOKTALARI VE DEĞİŞEN İTTİFAKLAR 8) Senato tıkanıklığı: Koalisyon İstikrarı 30’un altına indiğinde oturumlar uzar, gruplar salonu terk eder, tabii senatör bloğu belirleyici hâle gelir ve Yasama Sürtünmesi her tur kendiliğinden artar. 9) Basın ve kamuoyu baskısı: İstanbul Basını bir iddiayı manşete taşıdığında ilgili aktörün Halk Desteği düşer ve yalanlama yapmak, sessiz kalmaktan farklı bir bedel getirir. Kampüs ve maden havzası tepkileri basın tonuna göre büyür veya söner. 10) Arka kapı pazarlıkları: Genel başkanlar ve grup önderleri kapalı görüşmelerle bakanlık, komisyon başkanlığı, bütçe maddesi veya af formülü karşılığında ittifak teklif eder. Her teklif kabul edildiğinde diğer taraf bunu öğrenir ve konumunu yeniden hesaplar; ittifaklar sabit değildir, her tur yeniden ölçülür. 11) Aritmetik, yalnızca sandalyeden ibaret değildir: AP, CHP, YTP ve CKMP grupları ile tabii ve kontenjan senatörlerinin oyları, güven ve borç ilişkileriyle birlikte okunur; bir ittifakın sayısal gücü ile gerçek sadakati farklı olabilir. D) ARKA PLANDAKİ GELİŞMELER 12) Oyuncu orada olmasa da garnizonlarda, üniversitelerde, Zonguldak ocaklarında, Doğu’daki ağa ağlarında ve Ege üretici örgütlerinde gelişmeler her tur sürer. Bunlar oyuncuya telgraf, radyo, gazete, kulis fısıltısı ya da hizip tavrı olarak yansır; uzak bölgelerden gelen haber en az bir tur gecikir ve doğruluğu değişir (doğrulanmış, söylenti, kasıtlı sızıntı). 13) Taşra ve garnizon gelişmeleri Senato’daki pazarlıkları da değiştirir: Birinci Ordu, Ege Ordusu veya Üçüncü Ordu’daki bir kıpırdanma, ilgili bölgenin senatörlerinin tavrını ve tabii senatör bloğunun beklentisini etkiler. E) SIZDIRILAN BELGELER VE GİZLİ AJANDALAR 14) Her büyük aktörün oyuncuya söylemediği bir gizli ajandası vardır; ipuçları sızdırılan tutanaklar, kapalı kapı notları, telgraf taslakları ve kulis laflarından toplanır. Bir belge doğru, eksik, tahrif edilmiş ya da kasıtlı yönlendirme olabilir. 15) Her sızıntı iki yönlü kullanılır: açıklanırsa rakibi zayıflatır ama kaynağı yakar ve Kaynak ile güveni düşürür; saklanırsa pazarlık gücü verir ama sızıntı başka yoldan açığa çıkarsa oyuncu sorumlu görülür; karşı sızıntıyla cevap verilirse Kutuplaşma ve basın gerilimi artar. Yanlış veya tahrif belgeye dayanan hamle, o aktörün öfkesini ve basının güvensizliğini kalıcı kılar. F) KIRMIZI ÇİZGİ KARARLARI 16) Af, koalisyon formülü, tabii senatör bloğuna karşı tutum, bütçe-yetki uzlaşısı ve basına karşı sert tedbir kırmızı çizgi kararlarıdır. Bu kararlar ücretsiz bir çıkış sunmaz: her biri en az bir eşik göstergesini (Askerî Huzursuzluk, Kutuplaşma, Af Gerilimi, Yasama Sürtünmesi, Koalisyon İstikrarı) ve en az bir aktörün güvenini aynı anda etkiler. 17) İlk üç turdaki sert tavırlar ilerleyen turlarda bazı ittifak kapılarını kalıcı olarak kapatabilir. Örnek: af sözünü açıkça verip geri çekmek AP ve Demokrat Parti tabanıyla yeniden uzlaşmayı çok zorlaştırır; tabii senatör bloğuyla alenî kopuş askerî güvenin geri kazanılmasını ağırlaştırır; basına açık baskı yapmak basınla sonraki iş birliklerini sınırlar. Kapanan kapı yeniden açılacaksa pahalı bir telafi gerekir. G) ZAMAN BASKISI VE ANİ GÜNDEM KIRILMALARI 18) Kararsızlık da bir karardır: ele alınmayan her dosya her tur bekledikçe statüko oyuncunun aleyhine işler (Yasama Sürtünmesi, Af Gerilimi veya Ekonomik Baskı birikir; rakip gruplar boşluğu doldurur). Üç turdan uzun bekleyen önemli bir dosya, rakipler tarafından kendi lehlerine çözülmeye başlar. 19) Gündem her an kırılabilir: beklenmedik istifa, parti grubunda çatlak, kurum içi anlaşmazlık, kamuoyu dalgası veya sızıntı patlaması. Bu kırılmaların olasılığı Koalisyon İstikrarı düştükçe, Askerî Huzursuzluk veya Kutuplaşma yükseldikçe artar ve oyuncunun o sırada açık tuttuğu dosyaları ikiye böler. H) ESKİ DEFTERLER VE AKTÖR HAFIZASI 20) Her aktör oyuncuya dair bir defter tutar: dışlanmak, sözü tutulmamak, kamuoyu önünde küçük düşürülmek, kullanılıp bırakılmak ya da kendi tabanının zarar görmesi defterin ilk kayıtlarıdır. Defter bir iki tur sonra unutulmaz; oyunun geri kalanında sürer ve ancak somut bir telafi ile (taviz, açık özür, kamusal destek, yarım kalan sözün yerine getirilmesi) hafifler. 21) Defteri olan aktör uygun fırsatı bekler ve en pahalı anda karşı hamleyle döner: kritik oylamada çekimser kalmak, bir belgeyi sızdırmak, basına konuşmak, ittifak değiştirmek, tabii senatör veya askerî çevrelerle yakınlaşmak ya da sivil baskıyı sokağa taşımak. Bu dönüşler genellikle oyuncunun zayıf düştüğü turda gelir. 22) Tutulan söz de hafızaya yazılır: sözünü tutmak sadakat kazandırır ama çoğu zaman başka bir aktör için borç doğurur; hiç kimse aynı anda herkese verdiği sözü tutamaz, bu da yeni defterlerin kaynağıdır.