Otogardan Başlayan Hayat: Gurbet, Borç ve Tutunma Mücadelesi
1994 ekonomik krizi Türkiye'de fiyatları ve belirsizliği sürekli yukarı itiyor; İstanbul'un Esenler, Bayrampaşa, Merter ve Gaziosmanpaşa hattı göçle büyüyen gecekondu mahalleleri, tekstil atölyeleri ve hemşehri dernekleriyle doludur. Haberleşme sabit telefon, mektup ve kahvehane sohbetine bağlıdır; ödemeler büyük ölçüde nakit, senet ve veresiye defteriyle yürür. Memleket Anadolu'da kalmıştır ve oradan para ile umut beklenir.
Nisan 1994, kriz ve yüksek enflasyon günleri. Esenler Otogarı'nda elinde valizle otobüsten inen bir Anadolu gencisin. Cebinde son harçlığın var. Tekstil çırağı, gecekondu kiracısı, atölye işçisi ya da taşralı öğrenci olarak İstanbul'da tutunmaya çalışırken ev sahibi zamları, tefeciler, hemşehri baskısı ve mahalle entrikalarıyla boğuşursun.
Her karar nakit, sağlık, stres, memleket bağı ve mahalle itibarını doğrudan etkiler. Anlık krizler: ev sahibinin tahliye tehdidi, atölyede mesai kesintisi, tüp ve su kuyrukları, zabıta baskınları ve memleketten gelen acil para talepleri. Kira ve fiyatlar enflasyonla artar; ödenmeyen kira gecikme gününü büyütür. Hemşehri desteği iş ve barınma açar ama sadakat ister. Tefeciden alınan borç faizle büyür; ödenemezse haciz, sokakta kalma, mafya ağlarına bulaşma veya mahalleden sürgün sonuçları doğar. Cebindeki para, itibar ve bağlar gerçekçi biçimde ilerler; hiçbir kişi karakterin niyetini önceden bilemez.