After the end

# หลังการระบาด ## ลำดับเหตุการณ์ - **วันที่ 0 (แอตแลนตา):** มีการรับผู้ป่วยรายแรกด้วยอาการ "โรคพิษสุนัขบ้า" ที่โรงพยาบาล Grady Memorial อาการประกอบด้วยไข้สูงกว่า 40°C, สับสนมึนงง, ก้าวร้าวโดยไม่มีสาเหตุ, หยุดหายใจ และ "ฟื้นกลับมาใหม่" ภายใน 3-8 นาทีหลังเสียชีวิตทางคลินิก - **วันที่ 1-3:** การระบาดลุกลามออกนอกโรงพยาบาล สำนักงานใหญ่ CDC (ในฟุลตัน) ประกาศภาวะฉุกเฉิน แต่เสียการควบคุมอาคารไปในวันที่สาม - **สัปดาห์ที่ 2-6:** แนวป้องกันทางทหารรอบแอตแลนตาและเมืองใหญ่ในรัฐจอร์เจีย, แคโรไลนา และฟลอริดา พังทลายลงทีละแห่ง ประชาชนจำนวนมหาศาลอพยพขึ้นเหนือและเข้าสู่ตอนในของทวีป ทำให้ถนนสาย I-75 และ I-95 เต็มไปด้วยรถยนต์ที่ถูกทิ้งไว้ - **เดือนที่ 2-4:** รัฐบาลกลางหยุดการทำงานในฐานะอำนาจเดียวอย่างแท้จริง หน่วยทหารบางหน่วยปักหลักในจุดที่มั่นคง (ฐานทัพอากาศ, ป้อมปราการ) และไม่ขึ้นตรงต่อสายการบังคับบัญชาหลักอีกต่อไป - **เดือนที่ 5-8 (ปัจจุบัน):** ไม่เหลือ "แนวหน้า" ขนาดใหญ่อีกแล้ว มีเพียงแผนที่ที่ประกอบด้วยโซนที่ถูกกวาดล้างซึ่งเต็มไปด้วยฝูงติดเชื้อ, ชานเมืองที่ร้างผู้คน และกลุ่มผู้รอดชีวิตที่กระจัดกระจาย ฤดูหนาวแรกกำลังมาถึง โดยที่ยังไม่ได้เก็บเกี่ยวผลผลิต คลังสินค้าถูกปล้น และน้ำมันกำลังจะหมด ## ผู้ติดเชื้อ ผู้ติดเชื้อ (เรียกกันทั่วไปว่า "พวกตัวร้อน", "พวกไข้สูง" หรือเรียกง่ายๆ ว่า "พวกมัน") ไม่ใช่ซอมบี้เหนือธรรมชาติ แต่เป็นมนุษย์ที่ยังมีชีวิตอยู่ซึ่งการทำงานของระบบประสาทส่วนกลางถูกทำลายไปแล้ว: - ไม่เน่าเปื่อยในทันที แต่จะย่อยสลายไปตามกาลเวลาเหมือนศพทั่วไป ผู้ติดเชื้อที่ได้รับเชื้อมานานจะเคลื่อนที่ช้าและอ่อนแอกว่า - ตอบสนองต่อเสียงที่ดังฉับพลันและการเคลื่อนไหวที่รวดเร็วเป็นอันดับแรก สายตาในการมองวัตถุที่อยู่นิ่งไม่ค่อยดีนัก - การติดเชื้อเกิดจากการถูกกัดหรือการที่ของเหลวจากผู้ติดเชื้อกระเด็นเข้าแผลเปิด/เยื่อเมือก การสัมผัสธรรมดาไม่เป็นอันตราย - ผู้เสียชีวิตจากสาเหตุใดก็ตามจะมีโอกาสเล็กน้อยที่จะ "ฟื้นขึ้นมา" ภายในไม่กี่นาที ซึ่งทำให้การเสียชีวิตทุกรูปแบบในชุมชนกลายเป็นภัยคุกคาม - รวมตัวกันเป็น "ฝูง" ตามแหล่งกำเนิดเสียง ไม่ว่าจะเป็นเสียงพายุ, ตึกถล่ม หรือสัญญาณเตือนภัย ซึ่งสามารถดึงดูดผู้ติดเชื้อนับร้อยมาไว้ที่จุดเดียวกันได้ ### ประเภทของผู้ติดเชื้อ ไม่มีเรื่องลี้ลับ มีเพียงระยะการติดเชื้อและการย่อยสลายที่แตกต่างกัน: - **นักวิ่ง (รายใหม่):** ในช่วง 48-72 ชั่วโมงแรกหลังติดเชื้อ กล้ามเนื้อยังไม่เริ่มเสื่อมสภาพ พวกมันจะเคลื่อนที่ด้วยความเร็วและความอึดเกือบเท่ามนุษย์ เป็นประเภทที่อันตรายที่สุดและมีอายุสั้นที่สุด - **คนเดิน (กลุ่มหลัก):** แกนหลักของทุกฝูง ก้าวเดินช้าแต่ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย, ปฏิกิริยาต่อการเคลื่อนไหวช้าลง, อาศัยจำนวนเป็นหลัก อันตรายจากปริมาณไม่ใช่จากตัวบุคคล - **พวกเน่าเปื่อย (รายเก่า):** การย่อยสลายทำให้กล้ามเนื้อและเส้นเอ็นอ่อนแรงลง เคลื่อนที่ช้าและอ่อนแอกว่าพวกคนเดินอย่างเห็นได้ชัด แต่พบได้มากกว่าในโซนที่ติดเชื้อมานาน การสัมผัสกับพวกนี้เพิ่มความเสี่ยงต่อการติดเชื้อในกระแสเลือดแม้เพียงรอยขีดข่วนเล็กน้อย - **ประภาคาร (พวกแผดเสียง):** ผู้ติดเชื้อบางส่วนมีเส้นเสียงได้รับความเสียหายขณะเปลี่ยนสภาพ พวกมันจะส่งเสียงโหยหวนแหลมสูงต่อเนื่อง ซึ่งจะดึงดูดฝูงผู้ติดเชื้อจากระยะทางหลายไมล์ ถือเป็นเป้าหมายที่สำคัญมากในการกำจัดจากระยะไกล แต่การเข้าใกล้เป้าหมายมักหมายถึงการต้องเผชิญหน้ากับฝูงที่รวมตัวกันอยู่แล้ว - **พวกเงียบ (พวกจมน้ำ):** ผู้ติดเชื้อที่อยู่ในน้ำเป็นเวลานาน เช่น ตามท่าข้าม, เขื่อน หรือทางข้ามแม่น้ำ แทบไม่ตอบสนองต่อเสียงบนบก แต่จะโผล่ขึ้นมาอย่างเงียบเชียบที่ริมตลิ่ง เป็นภัยคุกคามหลักในสถานที่ที่เป็นแม่น้ำและสะพาน ## ฝ่ายต่างๆ - **ชุมชนผู้รอดชีวิต:** สหกรณ์ฟาร์ม, ย่านที่ปิดกั้นพื้นที่, ชุมชนโบสถ์ ทรัพยากรหลักคือผู้คนและพื้นที่เพาะปลูก มักพร้อมที่จะค้าขายหากไม่ตกอยู่ในอันตราย - **เศษซากกองทัพและกองกำลังพิทักษ์ชาติ:** ยึดถือจุดยุทธศาสตร์ที่มั่นคง (ฐานทัพอากาศ, สะพาน, คลังอาวุธ) มีวินัย ติดอาวุธดี แต่ระแวงคนแปลกหน้าและบางครั้งก็บังคับใช้กฎอัยการศึก - **แก๊งโจร:** อดีตนักโทษ, กองกำลังอาสาสมัคร, ครอบครัวที่สิ้นหวัง ดำรงชีพด้วยการบุกปล้นเสบียงผู้อื่น ไม่ละเว้นแม้แต่การลักพาตัวและการขู่กรรโชก - **ลัทธิและ "ผู้ตื่นรู้":** กลุ่มเล็กๆ ที่มีความเชื่อแรงกล้า เชื่อว่าการระบาดคือการชำระล้างหรือบททดสอบ คาดเดาได้ยาก บางครั้งต้อนรับคนแปลกหน้ามากกว่าพวกแก๊งโจร แต่บางครั้งก็อันตรายกว่าพวกคนเดิน ## โทนและกฎของเกม นี่คือเกมแนวเอาตัวรอดไม่ใช่เกมแอคชั่น: กระสุนและยาปฏิชีวนะแทบหาไม่ได้ บาดแผลใช้เวลาหลายสัปดาห์กว่าจะหาย ไม่ใช่แค่พักผ่อนสั้นๆ และทุกการตัดสินใจ ไม่ว่าจะเป็นการออกไปสำรวจ, การแบ่งอาหารให้คนแปลกหน้า หรือการจุดไฟส่งสัญญาณ ล้วนมีราคาที่ต้องจ่ายในระยะยาว ความตายนั้นถาวร ความขัดแย้งหลักไม่ใช่การ "ยิงฝูงผู้ติดเชื้อให้หมด" แต่คือการประคองตัวให้รอดไปอีกสัปดาห์โดยไม่สูญเสียความเป็นมนุษย์ของชุมชนไป ## จุดสำคัญบนแผนที่ - **สำนักงานใหญ่ CDC (ฟุลตัน):** จุดศูนย์กลางของการระบาด อาคารถูกฝูงผู้ติดเชื้อยึดครองจากภายในมานานแล้ว แต่ในคลังข้อมูลและห้องปฏิบัติการชั้นสามอาจยังมีข้อมูลเกี่ยวกับต้นกำเนิดของเชื้อไวรัสและความพยายามในการรักษาในระยะแรกหลงเหลืออยู่ - **ไซโลเก็บเมล็ดพืช "ซันเบลต์" (พอลก์):** หนึ่งในไซโลไม่กี่แห่งในภูมิภาคที่ยังไม่ถูกปล้น ดูแลโดยชุมชนเกษตรกรในท้องถิ่น ซึ่งพร้อมจะแลกเปลี่ยนเมล็ดพืชกับยารักษาโรคและน้ำมัน - **สะพานข้ามแม่น้ำฟลินต์บน I-75 (ไฮแลนด์ส):** ทางข้ามเดียวที่เหลืออยู่เป็นระยะทางหลายสิบไมล์ เป็นจุดสำคัญในการควบคุมการเคลื่อนย้ายบนทางหลวง และเป็นเป้าหมายถาวรของแก๊ง "เถ้าธุลี" - **โรงพยาบาลเซนต์แมรี (ริชแลนด์):** อดีตค่ายอพยพในช่วงสัปดาห์แรกของการระบาด ปัจจุบันถูกทิ้งร้าง มีข่าวลือว่าในห้องยาชั้นใต้ดินยังมีเสบียงยาปฏิชีวนะที่ไม่ถูกแตะต้องหลงเหลืออยู่ ## ฝ่ายและโครงสร้างบนแผนที่ **ชุมชนท้องถิ่น:** - **ฟอร์ตเบนนิงใต้:** กองทหารรักษาการณ์ส่วนที่เหลือของกองกำลังพิทักษ์ชาติในมอนต์โกเมอรี มีวินัยแต่กำลังขาดแคลนน้ำมันและกระสุน - **คาราวาน "เกลือแห่งแผ่นดิน":** ชุมชนเร่ร่อนใกล้ฮิลล์สโบโร พร้อมที่จะค้าขาย แต่หวาดกลัวผู้ที่ถูกกัดหลังจากโศกนาฏกรรมที่จุดแวะพักครั้งก่อน - **แก๊ง "เถ้าธุลี":** กลุ่มโจรใกล้ดูวัล ควบคุมทางหลวงและเก็บภาษี - **ลัทธิ "การชำระล้าง"** — ชุมชนทางศาสนาแบบปิดใกล้แม่น้ำฮินด์ส เชื่อว่าการระบาดคือทั้งบทลงโทษและการไถ่บาปในเวลาเดียวกัน - **ดร. เอเลน วอสส์** — นักระบาดวิทยาหลบหนีจาก CDC ซ่อนตัวอยู่กับชาวเชอโรคี เธอรู้วิธีบรรเทาอาการชั่วคราวหลังถูกกัด **ฐานทัพทหารและกองพล (ข้อมูลภาพลักษณ์โดยละเอียดของแต่ละแห่งอยู่ในข้อมูลแผนที่):** - **ฟอร์ตสจวร์ต** (ลิเบอร์ตี, จอร์เจีย) — กองพลทหารราบที่ 3 ดำเนินนโยบาย "กักกันขั้นเด็ดขาด" โดยไม่มีข้อยกเว้น - **ฟอร์ตแคมป์เบลล์** (คริสเตียน, เคนทักกี) — กองพลจู่โจมทางอากาศที่ 101 ออกปฏิบัติการด้วยเฮลิคอปเตอร์เพื่อแย่งชิงทรัพยากรและ "คัดเลือกคน" - **ฟอร์ตนอกซ์** (ฮาร์ดิน, เคนทักกี) — ที่ตั้งของโรงเรียนยานเกราะและคลังทองคำ มีการป้องกันแน่นหนาแต่กระหายทรัพยากรอย่างยิ่ง - **ฐานทัพร่วมชาร์ลสตัน** (เซาท์แคโรไลนา) — ความพยายามอพยพทางเรือที่ล้มเหลว ปัจจุบันเหลือเพียงแนวป้องกันที่ถูกเผาทำลาย - **แคมป์เลอเฌิน** (ออนสโลว์, นอร์ทแคโรไลนา) — "กองทหารไร้ชีพ": การติดเชื้อจากภายในกลายเป็นโซนแห่งฝันร้ายที่ทุกคนต่างพากันหลีกเลี่ยง - **คลังสรรพาวุธเรดสโตน** (แมดิสัน, อลาบามา) — สถานที่ทดลองลับเกี่ยวกับเชื้อไวรัส มีข่าวลือเรื่องการใช้มนุษย์เป็นหนูทดลองโดยไม่ได้รับความยินยอม - **เวสต์พอยต์** (ออเรนจ์, นิวยอร์ก) — เหล่านักเรียนนายร้อยจากโรงเรียนทหารที่ยังคงควบคุมแม่น้ำฮัดสันได้อย่างเป็นระเบียบและยุติธรรม - **ฐานทัพร่วม MDL** (เบอร์ลิงตัน, นิวเจอร์ซีย์) — ส่วนตกค้างของกองบัญชาการรัฐบาลกลางที่กำลังจมอยู่ภายใต้ฝูงชนผู้ลี้ภัย **กองกำลังนานาชาติ:** - **ฐานทัพภาคสนามสหประชาชาติ "ความหวังแห่งแดนใต้"** (โบรวาร์ด, ฟลอริดา) — ช่องทางอพยพที่ชอบธรรมเพียงแห่งเดียวออกจากทวีป กำลังเผชิญกับความกดดันอย่างหนักจากกฎเกณฑ์ของตนเอง - **แนวกักกันทางทะเล "กำแพงคลื่นซัด"** — จมเรือทุกลำที่ไม่มีใบอนุญาตโดยไม่เตือน (รายละเอียดเพิ่มเติมด้านล่าง) - **พันธมิตรนิวอิงแลนด์** — พื้นที่ที่ปลอดภัยอย่างแท้จริงเพียงแห่งเดียว (รายละเอียดเพิ่มเติมด้านล่าง) **ตัวละครสำคัญ:** ร้อยเอกมินจี พัค (สหประชาชาติ คุ้มกันขบวนรถโดยฝ่าฝืนคำสั่ง), จ่าสิบเอกดเวย์น ฮอลโลเวย์ (ฟอร์ตเบนนิงใต้, แอบช่วยเหลือผู้บริสุทธิ์), พันเอกริชาร์ด เมย์ส (ฟอร์ตสจวร์ต, ผู้คลั่งไคล้การกักกันขั้นเด็ดขาด), โคล "แอช" แม็กเครย์ (ผู้นำแก๊ง "เถ้าธุลี"), โรซา เอร์นันเดซ (ผู้นำอย่างไม่เป็นทางการของคาราวาน), ศิษยาภิบาลเอไลจาห์ เทอร์เนอร์ (นักเทศน์ของลัทธิ), ผู้บัญชาการมาร์ธา วีแลน (ผู้ดูแลชายแดนนิวอิงแลนด์), พลเรือเอกโจนาธาน แกรม (ผู้บัญชาการแนวกักกัน), ดร. อาร์เธอร์ เคน (เพื่อนร่วมงานที่ไร้จริยธรรมของวอสส์ที่เรดสโตน), "กษัตริย์แกเร็ธที่ 1" หรือ เทรเวอร์ เยตส์ (ผู้ประกาศตนเป็นราชาแห่งราชสำนักกุหลาบสนิม) ## แม่น้ำ ภูเขา และจุดข้ามผ่าน ภูมิศาสตร์ตามธรรมชาติของภูมิภาคนี้ไม่ได้เป็นเพียงฉากหลัง แต่เป็นส่วนหนึ่งของกลยุทธ์: แม่น้ำช่วยกั้นฝูงติดเชื้อและแบ่งเขตอิทธิพลของแต่ละฝ่าย ภูเขาเป็นที่กำบังให้กับกองกำลังและกองโจร ส่วนสะพานที่ยังเหลืออยู่ถือเป็นจุดที่ทรงคุณค่าและมีการแย่งชิงกันมากที่สุดในแผนที่ - **แม่น้ำแชตตาฮูชี** — ตัดผ่านพื้นที่เดิมของแอตแลนตาและชานเมือง; ทางตอนล่างของแม่น้ำทำหน้าที่เป็นแนวเขตธรรมชาติระหว่างโซนศูนย์กลางการระบาดและเขตเกษตรกรรมที่ค่อนข้างปลอดภัยทางตอนใต้ของรัฐจอร์เจีย - **จุดข้ามแม่น้ำสะวันนา** — แนวพรมแดนระหว่างจอร์เจียและเซาท์แคโรไลนา; เป็นหนึ่งในจุดตื้นไม่กี่แห่งที่สามารถเดินข้ามได้ในช่วงหน้าแล้งโดยไม่ต้องใช้สะพาน ทำให้ที่นี่เป็นจุดปะทะกันบ่อยครั้งระหว่างชุมชนต่างๆ กับแก๊ง "เถ้าธุลี" - **เขื่อนกั้นแม่น้ำมิสซิสซิปปี** — เขื่อนวิศวกรรมเก่าแก่ใกล้ปากแม่น้ำ; ได้รับความเสียหายบางส่วนทำให้เขตโดยรอบของอาร์คันซอและมิสซิสซิปปีเกิดน้ำท่วมขังเป็นระยะ แม้ดินจะอุดมสมบูรณ์แต่ก็ไม่ปลอดภัยสำหรับการตั้งถิ่นฐานระยะยาว - **สะพานข้ามแม่น้ำโอไฮโอ** — เชื่อมต่อรัฐเคนทักกีกับรัฐทางตอนเหนือ; โดยพฤตินัยถือเป็นพรมแดนระหว่างภาคใต้ที่ค่อนข้างมีการควบคุม กับพื้นที่ทางเหนือของแผนที่ที่เต็มไปด้วยความโกลาหลและแทบไม่มีข้อมูลสำรวจ - **คุ้งแม่น้ำเทนเนสซี** — แหล่งปลาและพื้นที่อุดมสมบูรณ์ที่ก่อให้เกิดข้อตกลงความเป็นกลางโดยไม่เป็นทางการ แม้แต่กลุ่มที่ขัดแย้งกันก็พยายามหลีกเลี่ยงการนองเลือดที่นี่เพื่อไม่ให้แหล่งอาหารที่น่าเชื่อถือเพียงแห่งเดียวในย่านนี้ต้องสูญเสียไป - **จุดข้ามแม่น้ำฮัดสันที่เวสต์พอยต์** — อยู่ภายใต้การควบคุมของเหล่านักเรียนนายร้อย เป็นหนึ่งในสะพานไม่กี่แห่งทางตอนเหนือที่ได้รับการจัดการอย่างเป็นระเบียบตามตารางเวลา ไม่ใช่ด้วยกำลังอาวุธ - **ทิวเขาแอปพาเลเชียน** — ทอดยาวผ่านเวสต์เวอร์จิเนีย โครงข่ายถ้ำและอุโมงค์เหมืองเก่าทำให้ที่นี่เป็นที่หลบภัยยอดนิยม ทั้งสำหรับผู้โดดเดี่ยวที่รักสันโดษและผู้ที่ต้องการซ่อนตัวจากผู้รอดชีวิตคนอื่นๆ - **ช่องเขาบลูริดจ์** — ช่องเขาแคบๆ ในรัฐเวอร์จิเนียที่ทำหน้าที่ควบคุมว่าใครและสิ่งของแบบใดจะสามารถผ่านระหว่างตะวันออกและตะวันตกของภูมิภาคได้ เป็นจุดยุทธศาสตร์ธรรมชาติสำหรับการซุ่มโจมตีและตั้งด่านตรวจ - **จุดชมวิวอุทยานเกรตสโมกีเมาน์เทนส์** — จากระดับความสูงสามารถมองเห็นวิวได้กว้างไกลหลายสิบไมล์ หลายกลุ่มใช้ที่นี่เป็นจุดสังเกตการณ์และจุดสื่อสารวิทยุเนื่องจากความสูงช่วยในการรับสัญญาณ - **สะพานอนุสรณ์ทัลแมดจ์** — เคยเป็นประตูหลักของสะวันนาสู่มหาสมุทร; พังทลายลงบางส่วนหลังจากการระเบิดในช่วงสัปดาห์แรกแห่งความโกลาหล แต่คนยังสามารถเดินผ่านช่องทางที่เหลืออยู่ได้—แม้ว่าจะมีความเสี่ยงก็ตาม - **สะพานวอลต์ วิตแมน ข้ามแม่น้ำเดลาแวร์** — ช่องทางข้ามแม่น้ำเพียงแห่งเดียวที่ยังใช้งานได้ในส่วนนี้ของแผนที่ทางตอนเหนือ ถือครองโดยกองกำลังฐานทัพร่วม MDL ในฐานะเส้นทางยุทธศาสตร์สำหรับการอพยพผู้ลี้ภัย ## นิวอิงแลนด์ — พื้นที่ปลอดภัยเพียงแห่งเดียว ทางตอนเหนือของความโกลาหลในภูมิภาคมิดแอตแลนติก มีพื้นที่หนึ่งที่ประวัติศาสตร์ได้ละเว้นไว้ ในวันแรกๆ ของการระบาด กองกำลังพิทักษ์มาตุภูมิ ตำรวจรัฐ และหน่วยดับเพลิงที่เหลืออยู่ของนิวอิงแลนด์ได้ตกลงร่วมกันและปิดตายสะพาน อุโมงค์ และทางหลวงทุกสายที่มุ่งหน้าลงใต้ก่อนที่เชื้อจะแพร่เข้ามาถึง ต่างจากส่วนอื่นๆ ของประเทศ ที่นี่มาตรการกักกันยังคงมีผล และตั้งแต่นั้นมาภูมิภาคนี้ก็ใช้ชีวิตเกือบเป็นปกติ: มีศาลทำงาน มีการแจกจ่ายอาหาร และมีไฟถนนเปิดสว่างในยามค่ำคืน นี่ไม่ใช่การกุศล พันธมิตรที่ควบคุมภูมิภาคนี้ต่างหวงแหนสินทรัพย์ที่มีค่าที่สุดของตน นั่นคือการไม่มีการติดเชื้อ และปฏิบัติต่อคนนอกทุกคนเสมือนเป็นภัยคุกคาม ผู้ที่ไม่ใช่ผู้อยู่อาศัยทุกคนจะต้องผ่านการตรวจสอบและกักตัวตามมาตรการบังคับที่ชายแดน และการเข้าเมืองจะต้องจ่าย "ค่าธรรมเนียมผ่านทาง" ไม่ว่าจะเป็นเชื้อเพลิง อุปกรณ์ที่มีค่า หรือสัญญาแรงงาน สำหรับคนท้องถิ่น นี่คือโอเอซิสแห่งความปกติ แต่สำหรับผู้รอดชีวิตจากทางใต้ นี่คือสถานที่ที่ปลอดภัยที่สุดบนแผนที่ หากคุณสามารถเดินทางมาถึงและจ่ายราคาที่พวกเขาเรียกได้ - **ด่านตรวจชายแดนนิวอิงแลนด์ (คอนเนตทิคัต)** — ประตูหลักสู่ภูมิภาคจากทางใต้: ประกอบด้วยการตรวจสอบหลายชั้น ห้องกักกัน และหน่วยรักษาความปลอดภัยติดอาวุธ ที่นี่คือจุดตัดสินว่าใครจะได้รับอนุญาตให้เข้าไปข้างใน และใครจะต้องถูกส่งตัวกลับไปยังดินแดนที่ล่มสลาย ## เมืองใหญ่ในภูมิภาคมิดแอตแลนติกและมิดเวสต์ - **นิวยอร์ก** — มหานครที่ใหญ่ที่สุดบนแผนที่และในขณะเดียวกันก็เป็นสุสานที่ใหญ่ที่สุด: ความหนาแน่นของประชากรช่วงก่อนสงครามหมายความว่าฝูงซอมบี้ที่นี่ไม่ได้มีจำนวนหลักร้อย แต่มีจำนวนถึงหลักหมื่น ไม่มีใครพยายาม "เคลียร์" เมืองทั้งเมือง—ผู้คนเข้าไปเพียงเพื่อปฏิบัติภารกิจเฉพาะจุดด้วยเป้าหมายที่แน่ชัด และพยายามรีบออกมาก่อนที่ตะวันจะตกดิน - **วอชิงตัน** — หัวใจเชิงสัญลักษณ์ของอำนาจรัฐบาลกลางที่ไม่มีอยู่อีกต่อไป อาคารแล้วอาคารเล่าตั้งตระหง่านอยู่โดยไร้ผู้คน: รัฐบาลที่แท้จริง (ในส่วนที่ยังหลงเหลืออยู่) ปฏิบัติงานจากบังเกอร์และฐานทัพที่มีการป้องกันแน่นหนาอย่างฐานทัพร่วม MDL ส่วนตัวเมืองเองได้กลายเป็นเหมือนพิพิธภัณฑ์กลางแจ้ง ที่ทั้งโอ่อ่าและไร้การป้องกันโดยสิ้นเชิง - **ฟิลาเดลเฟีย** — เขตเมืองที่หนาแน่นซึ่งได้รับความเสียหายอย่างหนักในช่วงสัปดาห์แรกของความโกลาหล แก๊งใหญ่หลายกลุ่มได้แบ่งเขตย่านที่ยังหลงเหลืออยู่กันไปปกครอง - **พิตต์สเบิร์ก** — ศูนย์กลางอุตสาหกรรมที่ตั้งอยู่บนจุดบรรจบของแม่น้ำ ได้รับการรักษาไว้บางส่วนด้วยปราการธรรมชาติที่เป็นผืนน้ำจากทั้งสองด้าน - **บัลติมอร์** — เมืองท่าที่ได้รับผลกระทบอย่างรุนแรงจากความตื่นตระหนกและการปล้นสะดม ก่อนที่การติดเชื้อจะแพร่กระจายมาถึงเขตชานเมืองเสียอีก - **หลุยส์วิลล์** — ด้วยความใกล้กับฟอร์ตนอกซ์ ทำให้เป็นหนึ่งในเมืองไม่กี่แห่งในแถบมิดเวสต์ที่ยังคงรักษาความสงบเรียบร้อยไว้ได้บ้าง - **อินเดียนาโพลิส** — ศูนย์กลางที่กว้างขวางแต่มีประชากรเบาบางหลังจากการอพยพ ตึกระฟ้าหลายแห่งถูกดัดแปลงให้เป็นชุมชนแนวตั้งที่มีการป้องกันแน่นหนา - **ซินซินแนติ** — เมืองที่ถูกแบ่งออกด้วยแม่น้ำโอไฮโอ โดยฝั่งใต้มีความอันตรายมากกว่าฝั่งเหนืออย่างมาก *หมายเหตุสำหรับผู้คุมเกม: ขอบเขตการปกครองของเขตต่าง ๆ สำหรับนิวยอร์กและวอชิงตันบนแผนที่นี้ถูกทำให้อย่างง่ายขึ้นเล็กน้อย (ช่องพื้นที่ที่ใกล้ที่สุดคือดัตเชสและพรินซ์จอร์จ) แต่พิกัดของจุดต่าง ๆ นั้นสอดคล้องกับตำแหน่งจริงของเมือง* ## แนวกักกันทางทะเล หนทางเดียวที่จะออกจากแผ่นดินใหญ่ได้คือทางน้ำ และนั่นคือเหตุผลที่ทำให้พื้นที่ทางน้ำถูกปิดตายเป็นอันดับแรก แนวกักกันของกองทัพเรือและหน่วยยามฝั่งคุมเข้มตลอดแนวชายฝั่งแอตแลนติก โดยจะจมเรือทุกลำที่พยายามแล่นออกจากฝั่งโดยไม่ได้รับอนุญาตโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า ทางการอ้างว่าเพื่อป้องกันไม่ให้เชื้อไวรัสแพร่กระจายข้ามมหาสมุทร แต่ในความเป็นจริงคือเพื่อไม่ให้ใครหลบหนีไปได้และปล่อยให้แผ่นดินใหญ่ต้องจัดการปัญหาด้วยตัวเอง ข้อยกเว้นเพียงอย่างเดียวที่ตกลงกันไว้คือขบวนรถของสหประชาชาติจากฟลอริดา ซึ่งทำให้ฐานทัพ "ความหวังแห่งแดนใต้" กลายเป็นช่องทางออกที่ถูกกฎหมายเพียงไม่กี่แห่ง และยังเป็นจุดที่มีการเฝ้าระวังแน่นหนาที่สุดบนแผนที่ทั้งหมด ## กลุ่มคนแปลกประหลาดริมฝั่งจอร์เจียและแคโรไลนา ห่างออกไปเพียงไม่กี่วันของการเดินทาง ระหว่างเมืองสะวันนาและชาร์ลสตัน ความล่มสลายได้หลงเหลือกลุ่มคนที่แปลกประหลาดไว้สามกลุ่ม คือกลุ่มคนที่รับมือกับจุดจบของโลกด้วยการหลีกหนีเข้าไปอยู่ในยุคสมัยอื่นโดยสมบูรณ์: - **"ราชสำนักกุหลาบสนิม"** — คณะแสดงงานแฟร์ยุคเรอเนซองส์ที่ประกาศให้ปราสาทท่องเที่ยวกลายเป็นอาณาจักรที่แท้จริง มีกษัตริย์ พิธีอัศวิน และประมวลจริยธรรม กำแพงที่หนาและคูเมืองสามารถป้องกันฝูงซอมบี้ได้ดีไม่แพ้เครื่องกีดขวางสมัยใหม่ - **กองร้อยเกรนาเดียร์แห่งองค์กษัตริย์** — กลุ่มนักแสดงจำลองสงครามปฏิวัติอเมริกาที่ติดอยู่ระหว่างการซ้อมรบในป้อมปราการยุคอาณานิคม กัปตันเชื่ออย่างจริงใจว่าวันสิ้นโลกนี้เป็น "ภารกิจของราชบัลลังก์" และคอยเกณฑ์ผู้คนที่พบเจอเข้ากองร้อย ซึ่งการตั้งแถวแทงด้วยดาบปลายปืนนั้นได้ผลอย่างน่าประหลาดในการรับมือกับพวกคนตายเดินได้ - **ค่ายจำลองสงครามกลางเมือง** — อดีตกลุ่ม "ฝ่ายเหนือ" และ "ฝ่ายใต้" จากงานแสดงจำลองที่ความล่มสลายบีบให้ต้องมาอยู่ร่วมกันภายใต้การพักรบที่เปราะบาง บางคนได้ดัดแปลงปืนไรเฟิลจำลองให้สามารถใช้ดินปืนจริงได้แล้ว ทั้งสามกลุ่มตั้งอยู่ใกล้กันพอที่จะต้องเผชิญหน้ากันเป็นครั้งคราว ซึ่งมักเกิดจากข้อพิพาทเรื่องอาณาเขต และบางครั้งก็เพียงเพราะการอ้างสิทธิ์ใน "ความถูกต้องทางประวัติศาสตร์" ไม่มีกลุ่มใดที่ยอมรับโลกสมัยใหม่อย่างแท้จริง: พวกอัศวินเรียกผู้ติดเชื้อว่า "เหล่าผู้ถูกสาป" พวกเกรนาเดียร์เรียกพวกมันว่า "กบฏต่อราชบัลลังก์" และกลุ่มจำลองสงครามกลางเมืองเรียกพวกมันตามความเคยชินว่าเป็น "กองทัพฝ่ายตรงข้าม" สำหรับผู้เล่น นี่เป็นโอกาสหายากที่จะได้รับความช่วยเหลือจากกลุ่มคนที่แทบไม่เกรงกลัวภัยคุกคามสมัยใหม่ หากคุณสามารถเล่นไปตามกฎของพวกเขาได้ ## ฝูงซอมบี้ขนาดใหญ่ นอกเหนือจากผู้ติดเชื้อทั่วไปแล้ว บนแผนที่ยังมีฝูงซอมบี้ที่มีชื่อเรียกเฉพาะอยู่หลายกลุ่ม ผู้รอดชีวิตจะให้หมายเลขและฉายาแก่กลุ่มที่รวมตัวกันหนาแน่น เหมือนกับการเรียกชื่อพายุ **ฝูงที่ 7 "มาทกา"** (แอตแลนตา) และ **ฝูงที่ 12 "แคนยอน"** (นิวยอร์ก) คือกลุ่มที่ใหญ่และเก่าแก่ที่สุด ซึ่งแทบจะทำลายเมืองที่พวกมันเกิดขึ้นจนย่อยยับ **ฝูงที่ 19 "แนวเขื่อนทะเลสาบ"** ติดอยู่ระหว่างชิคาโกและทะเลสาบมิชิแกน ฝูงซอมบี้ไร้นามที่ **แคมป์เลอเฌิน** ประกอบด้วยอดีตนาวิกโยธินทั้งหมด **ฝูงที่ 23 "คนเร่ร่อน"** เดินเตร็ดเตร่อยู่ตามทางหลวง I-75 อย่างช้าๆ ทำให้การข้ามแม่น้ำฟลินต์กลายเป็นเรื่องอันตรายตลอดทั้งปี **ฝูงที่ 31 "ขบวนพาเหรดคนตาย"** เดินไปรอบ ๆ วอชิงตันราวกับกำลังสวนสนาม ซึ่งเป็นเรื่องตลกร้ายที่สะท้อนถึงอำนาจที่ว่างเปล่า