ตำนานแห่งอิคโนสซา

# ตำนานแห่งอิคโนสซา นี่คือโลกแห่งอิคโนสซา และนี่คือกฎเกณฑ์ของมัน สิ่งที่จะกล่าวต่อไปนี้เล่าถึงสภาพของหมู่เกาะ วิถีชีวิตของผู้คน และการเปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา: ทุกถ้อยคำถือเป็นกฎของโลกใบนี้ และทั้งเรื่องราวและข้อมูลในบัตรประจำสถานะต่างยึดถือตามกฎเหล่านี้เสมอ ซาร์ดิเนียยุคนูรากีและคอร์ซิกายุคทอร์เรอานา ในช่วงราว 750 ปีก่อนคริสตกาล ระหว่างปลายยุคสำริดและต้นยุคเหล็ก นี่คือโลกแห่งหอคอยหิน สำริด และการค้าทางทะเล แต่ละถิ่นฐานที่จัดตั้งขึ้นเป็นชุมชนการเมืองอิสระที่มีรัฐบาลของตนเอง ไม่ว่าจะเป็นสภาครอบครัว ผู้นำ ผู้อาวุโส ผู้ดูแลพิธีกรรม หรือกลุ่มพ่อค้า กลุ่มอาคารนูรากีขนาดใหญ่มีชื่อเสียงและทำข้อตกลงกับหมู่บ้านใกล้เคียง แต่ไม่ได้มีอำนาจเหนือพวกเขา ในทางตอนเหนือของกัลลูรา ซึ่งมองออกไปเห็นช่องแคบโบนีฟาโช มีประชากรผสมระหว่างนูรากีและทอร์เรอานาอาศัยอยู่ ซึ่งผูกพันด้วยความสัมพันธ์อันเก่าแก่กับอีกฝั่งของเกาะ ช่องแคบระหว่างเกาะนั้นสั้นแต่ขึ้นอยู่กับกระแสลม นอกจากถิ่นฐานที่มีบัตรข้อมูลแล้ว ยังมีหมู่บ้านขนาดเล็กและครอบครัวที่กระจัดกระจายอยู่อีก ซึ่งอาจปรากฏในเรื่องราวได้ **โลกภายนอก** บางครั้งคราวโดยไม่มีกำหนดแน่นอน จะมีเหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์หรือเหตุการณ์ที่สมเหตุสมผลตามช่วงเวลานั้นเกิดขึ้นนอกแผนที่ (โดยไม่เกี่ยวข้องกับอาณาจักร เมือง หรือชนชาติที่ยังไม่ถือกำเนิด) ทั่วทั้งทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ทั้งในกอลตอนใต้ ชายฝั่งตะวันออกของคาบสมุทรไอบีเรียและหมู่เกาะแบลีแอริก แอฟริกาเหนือตั้งแต่โมร็อกโกในปัจจุบันจนถึงอียิปต์ ตะวันออกใกล้ อนาโตเลีย กรีซและคาบสมุทรบอลข่าน รวมถึงคาบสมุทรอิตาลี เหตุการณ์เหล่านี้อาจส่งผลกระทบต่อเส้นทางการค้าและกระแสการค้าหรือไม่ก็ได้ โดยผู้คนบนเกาะจะรับรู้เรื่องราวเหล่านี้ก็ต่อเมื่อเรือเดินทางมาถึง ซึ่งมักจะล่าช้าและบางครั้งข้อมูลก็คลาดเคลื่อนไป **ความมั่งคั่งและการแลกเปลี่ยน** ไม่มีเงินตราที่ผลิตขึ้นเป็นเหรียญ มูลค่าถูกวัดด้วยน้ำหนักของโลหะ (ก้อนทองแดง สำริด หรือเศษโลหะที่สะสมไว้ ชาวฟีนิเชียใช้วัดด้วยน้ำหนักของเงิน) และจำนวนปศุสัตว์ ในขณะที่สินค้าอุปโภคบริโภคทั่วไปจะแลกเปลี่ยนกันโดยตรง ของขวัญและการต้อนรับขับสู้เป็นสิ่งที่ควบคู่ไปกับการทำข้อตกลงเสมอ ดีบุกที่จำเป็นสำหรับการทำสำริดไม่สามารถหาได้บนเกาะ เหล่าพ่อค้าชาวไอบีเรียและฟีนิเชียจะเป็นผู้นำเข้ามา ซึ่งส่วนใหญ่จะเข้าผ่านทางซุลกีและโนรา ท่าเรือที่เพิ่งก่อตั้งใหม่สามารถเติบโตเป็นศูนย์กลางได้ เมื่อการค้าข้ามทะเลมีความคึกคัก ความมั่งคั่งและอิทธิพลของผู้ที่ควบคุมการแลกเปลี่ยนจะเพิ่มขึ้นและได้รับดีบุกมากขึ้น เมื่อการค้าอิ่มตัว มูลค่าของสินค้าที่นำเข้าและความมั่งคั่งของพ่อค้าจะลดลง เมื่อการค้าหายากหรือไม่มีเลย ดีบุกและสินค้าต่างชาติจะขาดแคลน งานสำริดจะชะลอตัวลง และท่าเรือของชาวฟีนิเชียจะอ่อนแอลง **ฤดูกาล** ฤดูหนาวจะทำให้ลำธารเอ่อล้น เส้นทางผ่านภูเขาเต็มไปด้วยความยากลำบาก และทะเลปิดทำการ ฤดูร้อนนำมาซึ่งความร้อนและน้ำที่ขาดแคลนในที่ราบ ส่วนฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วงเป็นช่วงเวลาแห่งการหว่านเมล็ด เก็บเกี่ยว และต้อนฝูงสัตว์ย้ายถิ่น ในช่วงเริ่มต้นของเรื่องราวนี้ คอร์ซิกายังไม่มีการปลูกองุ่นหรือมะกอก และไม่มีดินแดนใดในหมู่เกาะที่มีผลทับทิม สิ่งเหล่านี้จะมาถึงหลังจากมีความสัมพันธ์ที่มั่นคงกับชาวฟีนิเชียหรือชาวกรีกเท่านั้น **คนต่างถิ่น** เมื่อไม่นานมานี้ พ่อค้าชาวฟีนิเชียได้มาตั้งรกรากในท่าเรือเล็กๆ บริเวณชายฝั่งทางใต้และตะวันตกของซาร์ดิเนีย ได้แก่ ซุลกี ซึ่งเป็นท่าเรือที่เก่าแก่และเป็นที่รู้จักไปถึงต่างแดน ท่าเรือโนราที่ผู้คนสัญจรไปมาตั้งแต่อดีต และท่าเรือที่อายุน้อยกว่าอย่างคาราลี บิเตีย ทาร์รอส และโอโธกา พวกเขาต้องพึ่งพาชุมชนใกล้เคียงสำหรับอาหาร น้ำ และความปลอดภัย พวกเขาต้องการโลหะ (เงิน ตะกั่ว ทองแดง) ธัญพืช ปศุสัตว์ และผลิตภัณฑ์ท้องถิ่น โดยเสนอเครื่องปั้นดินเผาคุณภาพสูง ไวน์ ยาหม่อง น้ำมันหอม ผ้าที่ย้อมสี รวมถึงวัตถุที่ทำจากงาช้างและอำพันเป็นการตอบแทน ชุมชนใกล้เคียงมักแตกออกเป็นสองฝ่าย คือฝ่ายที่ต้องการแลกเปลี่ยนกับฝ่ายที่เกรงว่าจะสูญเสียที่ดิน คนหนุ่มสาว และความเป็นอิสระ บนชายฝั่งซาร์ดิเนียและคอร์ซิกาอาจมีการตั้งถิ่นฐานใหม่ของชาวฟีนิเชียเกิดขึ้น ซึ่งไม่จำเป็นต้องเป็นเมืองท่าการค้าเสมอไป แต่อาจเป็นหมู่บ้านชาวประมง เกษตรกร หรือครอบครัวที่มาจากอาณานิคม นำโดยผู้อาวุโส ครอบครัว สภา หรือหัวหน้า แทนที่จะเป็นพ่อค้า ในคอร์ซิกาการตั้งถิ่นฐานเช่นนี้พบได้น้อยกว่าและจะเกิดขึ้นหลังจากมีความสัมพันธ์อย่างสม่ำเสมอกับชาวฟีนิเชียเท่านั้น **เหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์** เหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์ที่ได้รับการยืนยันมักจะเกิดขึ้นตามปกติ แต่อาจมีโอกาสเกิดขึ้นในรูปแบบที่แตกต่างออกไป โดยเฉพาะหากเกี่ยวข้องกับซาร์ดิเนียและคอร์ซิกา เช่น การก่อตั้งไซราคิวส์ในปี 733 ก่อนคริสตกาล อาจเกิดขึ้นล่าช้าไปสองสามปีหรือล้มเหลว แรงกดดันจากชาวอัสซีเรียต่อเมืองไทร์จะนำผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่และผู้ลี้ภัยมุ่งหน้าสู่ตะวันตก (กระแสการตั้งอาณานิคมที่เพิ่มขึ้น) ส่วนเหตุการณ์ที่ส่งผลกระทบต่อหมู่เกาะ เช่น การสร้างท่าเรือฟีนิเชียแห่งใหม่ จะดำเนินไปตามทิศทางที่รัฐบาลและผู้เล่นกำหนด **สงคราม** สงครามส่วนใหญ่คือการปล้นสะดมปศุสัตว์ การแก้แค้น และการปะทะกันระหว่างกลุ่มเล็กๆ การเดินทางเพื่อทำศึกจะใช้เวลาไม่นาน เพราะเหล่านักรบต้องรีบกลับมาจัดการกับการเก็บเกี่ยวและต้อนสัตว์เข้าทุ่งหญ้า **ความศักดิ์สิทธิ์** ตาน้ำและบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ สุสานยักษ์ และศาสนสถาน เป็นสถานที่พบปะซึ่งแม้แต่ชุมชนที่เป็นคู่แข่งกันก็ยังมารวมตัวกันเพื่อเฉลิมฉลองและประกอบพิธีกรรม เรื่องเหนือธรรมชาติเป็นสิ่งที่หายากและคลุมเครือ เช่น ความฝัน ลางบอกเหตุ เสียงของบรรพบุรุษ สถานที่ที่ดูเหมือนจะโต้ตอบได้ ในแต่ละชุมชนจะมีพิธีกรรม งานฉลอง และพิธีการทั้งแบบส่วนตัวและส่วนรวม ซึ่งสามารถเกิดขึ้นในระหว่างเกมโดยไม่มีกฎตายตัว เช่น งานฉลองตามฤดูกาลในศาสนสถาน การสาบานตนข้างแหล่งน้ำศักดิ์สิทธิ์ การถวายรูปปั้นสำริดและอาหาร งานเลี้ยงร่วมกัน การเฝ้ายามและการนอนหลับข้างสุสานบรรพบุรุษ รวมถึงพิธีเปลี่ยนผ่าน พิธีออกเดินทาง และพิธีต้อนรับกลับ **สถานที่ที่มีชื่อเสียง** สถานที่บางแห่งมีชื่อเสียงเป็นพิเศษนอกเหนือจากความรู้จักในพื้นที่ ได้แก่ มอนเต ปรามา: สถานที่ศักดิ์สิทธิ์และน่าเกรงขาม เป็นสุสานของเหล่าวีรบุรุษที่มีรูปปั้นหินเหล่านักรบคอยเฝ้าอยู่ บ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์พอลีลิ: เป็นที่เคารพนับถือ เชื่อว่าน้ำสามารถรักษาและตัดสินผู้คนได้ สุสานยักษ์คอดดู เวคคิโอ: เก่าแก่มากและเป็นที่ยำเกรง เชื่อกันว่าเหล่าเจนทิลส์พักผ่อนอยู่ที่นั่น ซุลกี: ท่าเรือที่พ่อค้าทั่วทะเลรู้จัก โนรา: แผ่นศิลาจารึกโดยชาวฟีนิเชียทำให้ที่นี่เป็นสถานที่ที่มีการกล่าวขวัญถึง มอนเต ดัคคอดดี: เก่าแก่และน่าเกรงขาม เป็นแท่นบูชาขั้นบันไดขนาดใหญ่ที่สร้างโดยกลุ่มคนที่หายสาบสูญไปนานก่อนจะมีชาวนูรากี และบัดนี้เหลือเพียงซากปรักหักพัง ว่ากันว่าเหล่าเจนทิลส์เคยขึ้นไปบนนั้นเพื่อสนทนากับท้องฟ้า ติสคาลี: ลึกลับ เป็นหมู่บ้านที่ซ่อนอยู่ในหลุมยุบของเทือกเขาสุปรามอนเต เข้าถึงได้เฉพาะทางเดินที่น้อยคนนักจะรู้จัก เป็นที่ลี้ภัยสำหรับผู้ที่ต้องการหายตัวไป ศาสนสถานเซอร์รี: เป็นที่เคารพนับถือ เป็นศาสนสถานขนาดใหญ่บนที่ราบสูงจารา ดิ เซอร์รี มีบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์และพื้นที่จัดงานฉลอง ซึ่งผู้คนจากทั่วทั้งเกาะมารวมตัวกันเพื่อประกอบพิธีกรรม แลกเปลี่ยน และทำสัญญาหยุดยิง ดอมุส เด ยานาส ดิ ปริอู: ที่อยู่อาศัยของสิ่งมีชีวิต เป็นสุสานขนาดใหญ่ที่เจาะเข้าไปในหินโดยผู้อยู่อาศัยกลุ่มแรกของเกาะ เป็นบ้านของเหล่ายานาส ผู้ใดที่เข้าไปโดยไม่ให้เกียรติเสี่ยงที่จะหาทางออกไม่พบอีกเลย ตามูลี: เป็นที่เคารพนับถือ เป็นสุสานยักษ์ที่มีหินเบทิลหกต้น สามต้นในนั้นมีรูปหน้าอกแกะสลัก ผู้คนจะไปที่นั่นเพื่อขอพรเรื่องลูกหลานและความอุดมสมบูรณ์สำหรับฝูงสัตว์และไร่นา อิ สตานตาริ: เป็นที่เคารพนับถือและน่าเกรงขาม คือแถวของนักรบหินที่ถือดาบ ซึ่งชาวคอร์ซิกาเรียกว่า "ผู้กลายเป็นหิน" ว่ากันว่าครั้งหนึ่งพวกเขาเคยเป็นมนุษย์ คาปู ตาฟูนาตู: สถานที่ต้องคำสาป คือภูเขาที่ถูกเจาะทะลุในนิวโอ เล่ากันว่าวิญญาณร้ายที่ถูกคนเลี้ยงแกะหลอกลวงได้ขว้างค้อนของมันทะลุผ่านภูเขาไป ทะเลสาบอินู: เป็นที่อยู่อาศัยของสิ่งมีชีวิต เป็นทะเลสาบสูงบนภูเขาที่เป็นต้นกำเนิดของแม่น้ำทาวิยาโน เป็นที่พำนักของเหล่านางฟ้าแห่งแหล่งน้ำ และในสายหมอกสามารถได้ยินเสียงคร่ำครวญของเหล่าลากรอมันติ สิ่งเดียวกันนี้ใช้กับสถานที่ที่ถูกสร้างขึ้นใหม่ ลักษณะความโด่งดัง (เคารพนับถือ, น่าเกรงขาม, ต้องคำสาป, เป็นที่อยู่อาศัยของสิ่งมีชีวิต) จะถูกบรรยายไว้ในเรื่องราว **สถานที่ที่เกิดจากประวัติศาสตร์** เมื่อเวลาผ่านไป ประวัติศาสตร์จะทิ้งร่องรอยใหม่ไว้บนแผนที่ และแต่ละแห่งจะดำเนินไปตามกฎของมัน - **ถิ่นฐานที่ถูกทิ้งร้าง** จะยังคงอยู่โดยไม่มีผู้อยู่อาศัย ปีแล้วปีเล่า สภาพและความโด่งดังของมันจะลดลงจนกลายเป็น "ในสภาพปรักหักพัง" และ "ไม่เป็นที่รู้จัก" หากมีคนกลับเข้ามาอยู่อาศัย มันจะกลับกลายเป็นถิ่นฐานที่มีชีวิตและเกิดรัฐบาลใหม่ขึ้น - **ที่ซ่อน** คือฐานที่มั่นลับของกลุ่มโจร ในถ้ำ ในป่า หรือท่ามกลางซากปรักหักพัง ตราบใดที่ไม่มีใครค้นพบ มันจะยังคงอยู่นอกแผนที่ และสถานที่ตั้งของมันจะถูกเขียนไว้เพียงในคำบรรยายของกลุ่มโจรเท่านั้น มันจะปรากฏในเซลล์ที่ถูกต้องเมื่อมีใครบางคนค้นพบในเรื่องราว หรือเมื่อชื่อเสียงของมันเพิ่มขึ้นถึงระดับ "ท้องถิ่น" และตั้งแต่นั้นมาชื่อเสียงของมันจะไม่ลดต่ำไปกว่าระดับท้องถิ่นอีก หากถูกทำลายมันก็จะหายไป หากถูกกลุ่มโจรทิ้งร้าง มันจะกลายเป็น "ในสภาพปรักหักพัง" แม้แต่กลุ่มโจรของที่ซ่อนลับก็ใช้ชีวิตอยู่นอกแผนที่เช่นกัน โดยจะปรากฏตัวเพียงเมื่อมีการกระทำบางอย่าง (การปล้น การซุ่มโจมตี การเจรจา) และจะกลับไปซ่อนตัวหลังจากนั้นไม่นาน มันจะยังคงอยู่บนแผนที่อย่างถาวรเมื่อที่ซ่อนถูกค้นพบแล้ว หากผู้เล่นเป็นผู้นำกลุ่มโจร กลุ่มโจรและที่ซ่อนจะปรากฏให้เห็นเสมอ ในขณะที่ผู้อื่นจะทราบเรื่องราวก็ต่อเมื่อชื่อเสียงของมันเอื้ออำนวย ที่ซ่อนแห่งลิมบาราเป็นข้อยกเว้น: ในกัลลูราทุกคนทราบว่าใครอาศัยอยู่ที่นั่นและตั้งอยู่ที่ไหน แต่ภูเขาทำให้เข้าถึงได้ยาก บัคคิซอร์และเหล่าพี่น้องแห่งลิมบาราจึงปรากฏอยู่บนแผนที่เสมอ - **ซากเรือ** คือเรือที่อับปางบนชายฝั่ง ทะเลจะกัดเซาะมันและสภาพของมันจะลดลงทุกปี สินค้าสามารถกู้คืนได้เพียงครั้งเดียว และเมื่อไม่มีสินค้าเหลืออยู่แล้ว ซากเรือจะหายไป - **ที่พักแรม** คือค่ายพักชั่วคราวของกองคาราวาน คณะสำรวจ หรือกองกำลัง และจะหายไปเมื่อกลุ่มออกเดินทางต่อ - **สมรภูมิ** จะยังคงอยู่หลังจากการปะทะครั้งสำคัญ พร้อมกับหลุมฝังศพและความทรงจำของมัน ชื่อเสียงของสมรภูมิจะขึ้นอยู่กับเหตุการณ์ในการรบนั้น - **ด่านเก็บค่าผ่านทาง** คือจุดข้ามลำธาร เส้นทางผ่านภูเขา หรือปากแม่น้ำ โดยผู้ที่ควบคุมมันจะเรียกเก็บภาษีจากสินค้าที่ผ่านไปมา ทำให้ผู้ที่ถือครองได้รับความมั่งคั่ง ในขณะที่หากเซลล์นั้นอยู่ในสภาพ "อันตราย" จะทำให้รายได้ว่างเปล่า **ผู้ลี้ภัยและผู้อพยพ** ผู้ที่ทิ้งถิ่นฐานของตนจะเดินทางในฐานะ "กลุ่มผู้ลี้ภัย" หรือ "ครอบครัวที่อพยพ" และจะเลิกเป็นกลุ่มทันทีที่พวกเขาตั้งหลักปักฐานได้ พวกเขาจะเข้าร่วมกับถิ่นฐานเดิมหรือก่อตั้งถิ่นฐานใหม่พร้อมกับรัฐบาลของตนเอง หากไม่มีใครรับพวกเขาเป็นเวลานาน พวกเขาอาจหันไปเป็นโจรและกลายเป็น "กลุ่มโจร" **สินค้าในเกม** สินค้าของหมู่เกาะจะมีชื่อเหล่านี้เท่านั้น ไม่มีชื่ออื่น วัตถุดิบ (ทรัพยากรของแต่ละเซลล์): ปลา, สัตว์มีเปลือก, ปะการัง, โค, แกะ, สุกร, ม้า, สัตว์ป่า, ธัญพืช, พืชตระกูลถั่ว, ผัก, ลินิน, เส้นใย, สีย้อม, องุ่น, มะกอก, มะเดื่อ, ทับทิม, น้ำผึ้ง, ไม้, เกลือ, หิน, ดินเหนียว, ออบซิเดียน, ทองแดง, ตะกั่ว, เงิน; เฉพาะในคอร์ซิกาจะมีผลโอ๊กและต้นมาสติกเพิ่มเข้ามา แต่ละชื่อรวมถึงกลุ่มผลิตภัณฑ์ที่เกี่ยวข้อง และการเล่าเรื่องจะเลือกประเภทที่ชัดเจน: ธัญพืช (ข้าวสาลี, ข้าวบาร์เลย์, สเปลต์; ข้าวฟ่างจะมีเฉพาะใกล้กับชาวฟีนิเชีย), พืชตระกูลถั่ว (ถั่วปากอ้า, ถั่วเลนทิล, ถั่วลันเตา, ถั่วลูกไก่), ผัก (เมล่อน, หอมหัวใหญ่, กระเทียม), เส้นใย (กก, อ้อ, อัสโฟเดล, ปาล์มแคระ, ไม้กวาด), สีย้อม (แสด, เคอร์เมส, เรเซดา, ไม้กวาด, ถั่วแก้วและเปลือกถั่ว; สีม่วงจากหอยสังข์จะมีเฉพาะที่ที่มีช่างฝีมือชาวฟีนิเชีย; หญ้าฝรั่นนำเข้ามาจากภายนอกเท่านั้น), หิน (หินแกรนิต, หินบะซอลต์, หินทราไคต์, หินปูน, หินทราย), ม้า (ม้าขนาดเล็กและลา), สัตว์ป่า (กวาง, หมูป่า, มุฟลอน, กระต่ายป่า) ปะการัง ม้า ออบซิเดียน และโลหะจะอยู่ในไม่กี่เซลล์และไม่แผ่ขยายไปยังพื้นที่ใกล้เคียง เช่น จารา มี "โค, ธัญพืช, ม้า, หิน"; คาโป คัชชา มี "ปลา, ปะการัง"; คอร์ซิกาไม่มีองุ่นหรือมะกอก แต่มีต้นมาสติกและผลโอ๊ก สินค้าสำเร็จรูป (ผลผลิตจากแหล่งที่อยู่อาศัย) และห่วงโซ่การผลิต: ปลา → ปลาแห้ง; ปลา + เกลือ → ปลาถนอม; ปะการัง → เครื่องประดับปะการัง; แกะ → ขนสัตว์, ชีส, หนังและเครื่องหนัง, เนื้อถนอม; ขนสัตว์ → ผ้าขนสัตว์; วัว → ชีส, หนังและเครื่องหนัง, เนื้อถนอม; หมู → เนื้อถนอม (เค็ม, แห้ง หรือแปรรูป; เค็มต้องใช้เกลือเท่านั้น); สัตว์ป่า → เนื้อสัตว์ป่า, หนังและเครื่องหนัง; สัตว์ป่า, วัว, แกะ → ผลิตภัณฑ์จากกระดูกและเขาสัตว์; ธัญพืช → แป้ง, ขนมปังและขนมปังกรอบ (ทำจากแป้ง); ลูกโอ๊ก → ขนมปังลูกโอ๊ก; ลินิน → ผ้าลินิน, อวนและเชือก, ใบเรือ; เส้นใย → ตะกร้า, อวนและเชือก, ใบเรือ; ผ้าขนสัตว์หรือผ้าลินิน + สีย้อม → ผ้าที่ผ่านการย้อม (ด้วยสีม่วง หายากและมีมูลค่าสูง); ผ้าขนสัตว์, ผ้าลินินหรือผ้าที่ผ่านการย้อม, หนังและเครื่องหนัง → เสื้อผ้า (รวมถึงผ้าคลุมไหล่, หมวก, รองเท้า); องุ่น → ไวน์; มะกอก → น้ำมันมะกอก; ต้นมาสติก → น้ำมันมาสติก; มะเดื่อ → มะเดื่อแห้ง; น้ำผึ้ง → ขี้ผึ้ง; ไม้ซุง → เรือ, เฟอร์นิเจอร์และเครื่องไม้, ถ่านไม้, ยางไม้; ออบซิเดียน → ใบมีดออบซิเดียน; ทองแดง + ดีบุก → สำริด, เครื่องมือสำริด, อาวุธสำริด, หุ่นสำริดบูชา; ตะกั่ว → เงิน, ผลิตภัณฑ์จากตะกั่ว; เงิน → เครื่องประดับเงิน; ทอง → เครื่องประดับทอง (เมื่อมีการจัดหาอย่างสม่ำเสมอเท่านั้น); ดินเหนียว → เซรามิก, ไหแอมฟอรา; หิน → โม่หิน, งานแกะสลักหิน (สำหรับสถานที่ศักดิ์สิทธิ์หรือชนชั้นสูงเท่านั้น เช่น รูปปั้นหินปูนแห่งซินิส) ผู้ที่อยู่ในห่วงโซ่การผลิตขั้นสูงกว่าจะใช้ผลผลิตเริ่มต้นจากเซลล์นั้นโดยตรง: หมู่บ้านที่มีแกะและสีย้อมสามารถขายผ้าที่ผ่านการย้อม หมู่บ้านที่มีไม้ซุงสามารถขายยางไม้ พืชตระกูลถั่ว ผัก และทับทิมจะขายในรูปแบบวัตถุดิบ สำริดและเหล็กไม่มีห่วงโซ่การผลิตอื่นเพิ่มเติม เกราะสำริดเป็นของหายาก ส่วนใหญ่เป็นของชาวอีทรัสคันหรือกรีก; บนเกาะต่างๆ จะใช้เกราะหนังประดับหมุด; เกราะเหล็กไม่มีอยู่จริง เกาะคอร์ซิกาไม่มีการปลูกองุ่นหรือมะกอก น้ำมันในที่นั้นคือน้ำมันมาสติก ไม่มีเกาะใดปลูกทับทิมในช่วงเวลานี้ และไม่มีดีบุกอยู่บนเกาะต่างๆ สินค้าจากที่อื่น ซึ่งแหล่งที่อยู่อาศัยได้รับมาและนำไปขายต่อ (สถิตินำเข้า ชื่อสินค้าที่ไม่มีคำบรรยายอื่น): ดีบุก, เหล็ก, เครื่องมือเหล็ก, อาวุธเหล็ก, เกราะสำริด, ทอง, งานงาช้าง, อำพัน, ขี้ผึ้งทาผิว, น้ำมันหอม, หญ้าฝรั่น มาจากภายนอกเกาะเท่านั้น สินค้าอื่นๆ ในแคตตาล็อกอาจมาจากเซลล์อื่นหรือเกาะอื่นได้เช่นกัน แต่ในกรณีนั้น "จาก" จะระบุแหล่งที่มาไว้แล้ว และสินค้าจะไม่มีคำคุณศัพท์ต่อท้าย: "เซรามิก จากฟินีเซีย", "ไวน์ จากกรีซ", "อาวุธสำริด จากเอทรูเรีย", "ชีส จากโกชานู" (เซลล์ในอีกเกาะหนึ่ง) [แหล่งที่มา] จะเพิ่มให้เฉพาะสินค้าต่างชาติที่ขายต่อโดยเซลล์บนเกาะเท่านั้น: "ไวน์ฟินีเซียน จากพลุมเบอา" เช่น: ซุลกี "ดีบุก จากไอบีเรีย; ไวน์ จากฟินีเซีย"; หมู่บ้านในคอร์ซิกา "ชีส จากโกชานู" สินค้าจากที่อื่นไม่เคยถือเป็นทรัพยากรของเซลล์ ผ้าไหม ปาปิรัส และแก้ว ไม่มีอยู่ในเกม: เนื้อเรื่องอาจนำมาแสดงเป็นของแปลกหรือของขวัญเท่านั้น ไม่ใช่สินค้าที่ซื้อขาย **แหล่งที่มาและตลาดโพ้นทะเล** ผู้ที่มาจากภายนอกจะขายเฉพาะสิ่งที่ดินแดนของตนหรือพันธมิตรผลิตจริง และ [แหล่งที่มา] ของสินค้าจากที่อื่นจะเป็นหนึ่งในนั้นเสมอ พวกเขาจะมองหาสิ่งที่เกาะต่างๆ นำเสนอเป็นการแลกเปลี่ยน แต่ละวัฒนธรรม สิ่งที่นำมา → สิ่งที่มองหา: - **ชาวฟินีเซียน** (ซุลกี, โนรา และท่าเรือต่างๆ; เมืองแม่ไทร์, ไซดอน, ยูทิกา; คาดิซสำหรับไอบีเรีย): เซรามิก, ไวน์, ขี้ผึ้งทาผิว, น้ำมันหอม, ผ้าที่ผ่านการย้อม (สีม่วงไทร์), งานงาช้าง, ทอง, หญ้าฝรั่น และขายดีบุกและเงินจากไอบีเรีย, ผ้าลินิน, เหล็ก → ทองแดง, ตะกั่ว, เงิน, ธัญพืช, วัว, หนังและเครื่องหนัง, ทาส เช่น: ซุลกี "เซรามิก จากฟินีเซีย; ดีบุก จากไอบีเรีย" - **ชาวไอบีเรีย** (ตาร์เตสโซส, อูเอลบา, อันดาลูเซีย): ดีบุก, เงิน, ทอง, อาวุธสำริด → หุ่นสำริดบูชา, สำริด, เซรามิก เช่น: อูเอลบาซื้อ "หุ่นสำริดบูชา" - **ชาวอีทรัสคัน** (โปปูโลเนีย, เวตูโลเนีย, ตาร์ควินเนีย; เอลบา): เหล็ก, เครื่องมือเหล็ก, อาวุธเหล็ก, อาวุธสำริด, เซรามิก, อำพัน → ทองแดง, หุ่นสำริดบูชา, เซรามิก, หนังและเครื่องหนัง เช่น: โปปูโลเนีย "เหล็ก จากเอลบา"; เวตูโลเนียซื้อหุ่นสำริดบูชา - **ชาวกรีก** (ผู้ตั้งถิ่นฐานชาวเอูโบเอียแห่งพิเทคูสเซและคูมา; ซิซิลีตั้งแต่ปี 733 ปีก่อนคริสตกาล) ผู้มาเยือนไม่กี่ราย: ไวน์, น้ำมันมะกอก, เซรามิก (กระถาง, ถ้วย), เครื่องมือเหล็ก, อาวุธสำริด, เกราะสำริดหายาก → ทองแดง, เงิน, ตะกั่ว, ทาส - **ชาวอิตาลิก** (ละติน, กัมปาเนีย, พิเซนี, เวเนติ และชนเผ่าอื่นๆ ในคาบสมุทร): อำพันที่มาจากทะเลเอเดรียติก, เซรามิก, อาวุธสำริด → ทองแดง, หุ่นสำริดบูชา, หนังและเครื่องหนัง - **ชาวซิคุลี, ซิคานี และเอลิมี** (ซิซิลี; ชาวกรีกตั้งอาณานิคมที่นั่นตั้งแต่ปี 733 ปีก่อนคริสตกาล, ชาวฟินีเซียนมีจุดแวะพักบนชายฝั่งตะวันตก): เซรามิก, อาวุธสำริด, ธัญพืช, เกลือ, น้ำผึ้ง, หนังและเครื่องหนัง และขายไวน์ของชาวกรีกต่อ → ทองแดง, หุ่นสำริดบูชา, เซรามิก, ปะการัง เช่น: ท่าเรือซาร์ดิเนียตะวันออก "เซรามิก จากซิซิลี" - **ชาวทาไลโอติก** (หมู่เกาะแบลีแอริก): เซรามิก, หนังและเครื่องหนัง → หุ่นสำริดบูชา, สำริด, ธัญพืช - **ชาวลิเบีย** (แอฟริกาเหนือ, คาร์เธจที่เพิ่งก่อตั้งและยังมีขนาดเล็ก): ม้า, หนังและเครื่องหนัง, เกลือ, งานงาช้าง, ทองจากภายในดินแดน → เซรามิก, ไวน์, น้ำมัน, เครื่องมือสำริด, เครื่องมือเหล็ก, ผ้าที่ผ่านการย้อม เช่น: คาร์เธจ "ม้า"; ซื้อเซรามิกจากชาวฟินีเซียน - **ชาวอียิปต์**: ไม่ได้แล่นเรือมาถึงที่นี่; ผ้าลินิน, งานงาช้าง, ทอง และขี้ผึ้งทาผิวมาถึงผ่านทางชาวฟินีเซียนเท่านั้น รวมถึงแมลงสคารับและเครื่องรางที่เป็นของขวัญ - **ชาวเซลต์** (เทือกเขาแอลป์): อาวุธเหล็ก (ดาบ) และเกลือเป็นของหายากมาก โดยจะผ่านทางชาวอีทรัสคันเท่านั้น เกาะต่างๆ ขายสินค้าออกไปภายนอก: หุ่นสำริดบูชา, สำริดและทองแดง (ให้ชาวอีทรัสคัน, ไอบีเรีย, ฟินีเซียน), เงินและตะกั่ว (ให้ชาวฟินีเซียน), ธัญพืช, วัว, หนังและเครื่องหนัง, ขนสัตว์, ชีส, ปะการัง; จากคอร์ซิกานำน้ำผึ้ง, ขี้ผึ้ง, ไม้ซุง, ยางไม้, หนังสัตว์ออกไปขาย เช่น: ท่าเรือซาร์ดิเนียขาย "หุ่นสำริดบูชา" ให้เวตูโลเนียและแลกรับ "เหล็ก จากเอลบา"; จุดแวะพักชายฝั่งตะวันออกของคอร์ซิกาขาย "น้ำผึ้ง" และ "ไม้ซุง" ให้พ่อค้าชาวฟินีเซียน **การนำเข้าของแหล่งที่อยู่อาศัยที่สร้างขึ้นโดยเกม** ไม่ใช่ทุกที่ที่จะมีการนำเข้า: หมู่บ้านที่อยู่ลึกเข้าไปในแผ่นดินและโดดเดี่ยวโดยไม่มีเส้นทางสม่ำเสมออาจไม่มีการนำเข้าเลย ส่วนจุดแวะพักหรือแหล่งที่อยู่อาศัยที่อยู่บนเส้นทางของการนำเข้าจะมีสินค้านำเข้า 1-2 รายการ (สูงสุด 4 รายการหากมีการปกครองที่มั่งคั่ง) เลือกจากรายการสินค้าของวัฒนธรรมต่างชาติที่ใกล้ที่สุดหรือจากเพื่อนบ้านบนเกาะ โดยจะไม่เลือกสินค้าที่แหล่งที่อยู่อาศัยนั้นผลิตเองหรือมีอยู่แล้วในทรัพยากร เช่น: จุดแวะพักฟินีเซียนแห่งใหม่บนชายฝั่งซินิส "เซรามิก จากฟินีเซีย"; จุดแวะพักกรีกแห่งใหม่ "ไวน์ จากกรีซ"; หมู่บ้านคนเลี้ยงสัตว์ในบาร์บาเจียอาจไม่มีการนำเข้าเลย หรือมี "เกลือ จากคาราลีส" หากเพื่อนบ้านชายฝั่งขายสินค้าดังกล่าว **ทิศทาง** ซาร์ดิเนีย: กัลลูราทางตะวันออกเฉียงเหนือ; นูร์รา (ซัสซารี, ปอร์โต ตอร์เรส, สตินติโน) และอัลเกโรทางตะวันตกเฉียงเหนือ; โบซาและมอนติเฟอร์รูทางตะวันตก; ซินิสและอ่าวโอริสตานูทางตะวันตกตอนกลาง; อิเกลเซียนเตและซุลซิสทางตะวันตกเฉียงใต้; กัมปิดานูและกาลยารีทางใต้; ซาร์ราบุสทางตะวันออกเฉียงใต้; โอเกลียสตราทางตะวันออก; บาร์บาเจียและซูปรามอนเตทางตอนกลางและตะวันออกตอนกลาง; มาร์มิลลาและจิอาราทางตอนใต้ตอนกลาง ชายฝั่งตะวันตกจากเหนือลงใต้: สตินติโน, อัลเกโร, โบซา, โอริสตานู, ซุลซิส; ชายฝั่งตะวันออกจากเหนือลงใต้: กัลลูรา, โปซาดา, โอโรเซอิ, โอเกลียสตรา, ซาร์ราบุส คอร์ซิกา: คาโป คอร์โซทางเหนือ; บาลันยาทางตะวันตกเฉียงเหนือ; อัจอัชชิโอทางตะวันตก; อัลตา รอกกา และโบนิฟาโชทางใต้; ที่ราบชายฝั่งตะวันออกทางตะวันออก ช่องแคบแยกกัลลูราและคอร์ซิกาออกจากกัน **อายุ** แต่ละคนมีปีเกิดและคำนวณอายุจากวันที่ในเกม เด็กและวัยรุ่นช่วยงานครอบครัวและเรียนรู้งานฝีมือ (อยู่ในระหว่างการฝึกฝน); อายุราวสิบห้าปีถือเป็นผู้ใหญ่ แต่งงานและออกรบได้ ช่วงร่างกายสมบูรณ์เต็มที่อยู่จนถึงอายุประมาณสี่สิบปี หลังจากนั้นประสบการณ์และความน่าเชื่อถือจะเพิ่มขึ้น แต่จะเหนื่อยง่ายขึ้น ฟื้นตัวช้าลง และโรคภัยจะส่งผลกระทบมากขึ้น น้อยคนนักที่จะอายุเกินหกสิบปี ผู้สูงอายุจะได้รับความเคารพในฐานะความทรงจำของชุมชน ในช่วงบั้นปลายชีวิตอาจเสียชีวิตด้วยโรคชรา โดยเริ่มจากอาการป่วยหนักและเข้าสู่ช่วงสุดท้ายของชีวิต ไม่ได้จากไปอย่างกะทันหัน **ความเป็นทาส** ชาวฟินีเซียนและกรีกซื้อขายทาส; บนเกาะต่างๆ เชลยจากการจู่โจมและสงครามอาจถูกกักตัวไว้ใช้แรงงานหรือส่งต่อให้พ่อค้าต่างชาติ คนเราจะกลายเป็นทาสจากการตกเป็นเชลยในศึกสงคราม การถูกลักพาตัวหรือซื้อจากพ่อค้า หรือเพราะหนี้สิน การได้รับอิสรภาพทำได้โดยการจ่ายค่าไถ่ การตัดสินใจปล่อยตัวโดยเจ้านาย การรับเข้าเป็นส่วนหนึ่งของชุมชน หรือการหลบหนีสำเร็จ: ผู้ที่หลบหนีจะยังถือว่าเป็นทาสในสายตาของเจ้านายจนกว่าจะพบที่พึ่งอื่น ทาสที่ได้รับความไว้วางใจอาจได้รับการรับฟังจากเจ้านาย แต่ไม่มีทรัพย์สินหรือสิทธิ์เสียงในชุมชน เมื่อเจ้านายกักขังเชลยจำนวนมากไว้ด้วยกัน (ทีมงาน, สินค้าบนเรือ) พวกเขาจะรวมตัวกันเป็นกลุ่มที่มีสถานะทาส: ค่าพลังบอกจำนวนคน แต่พวกเขาจะไม่มีอาวุธ; ความเหนียวแน่นคือความเป็นปึกแผ่นที่ผูกมัดพวกเขาไว้ ซึ่งส่งผลต่อความเสี่ยงในการหลบหนีหรือการก่อจลาจล; พวกเขาไม่มีความเชี่ยวชาญ พวกเขาสามารถก่อตั้งกลุ่มเพื่อปลดปล่อยตนเองได้ หากหัวหน้าของพวกเขาถูกแยกออกมาจะกลายเป็นตัวละคร และอาจกลับเข้ากลุ่มได้ กลุ่มจะสลายไปเมื่อถูกแยก ถูกขายแยกรายคน หรือได้รับอิสรภาพ หรือเมื่อสิ้นสุดการรับใช้ที่ตกลงไว้ (เช่น งานสามปี) ซึ่งระบุไว้ในคำอธิบาย **ค่าพลังและการสู้รบ** น้ำหนักของการปะทะวัดจากสัดส่วนระหว่างความสูญเสียและค่าพลังเริ่มต้น (ค่ากลางของช่วง) ซึ่งจะตกอยู่กับการปกครองที่ส่งคนไป: ต่ำกว่า 10% ชัยชนะเด็ดขาด = ความน่าเชื่อถือ +1, ความพ่ายแพ้ = ไม่มีการลดลง; 10-30% ชัยชนะที่ต้องแลกมา = ความเหนียวแน่น -1, ความพ่ายแพ้ = ความน่าเชื่อถือ -1; 30-50% ชัยชนะแบบต้องสูญเสียอย่างหนัก = ความเหนียวแน่น -1 และกลุ่มลดระดับลงหนึ่งช่วง, ความพ่ายแพ้รุนแรง = ความน่าเชื่อถือ -1 และความเหนียวแน่น -1; มากกว่า 50% ชัยชนะ = ความน่าเชื่อถือ -1 และความเหนียวแน่น -1, ความพ่ายแพ้ยับเยิน = ความน่าเชื่อถือ -2 และความเหนียวแน่น -2 โอกาสที่กลุ่มจะแตกสลายจากการหนีทัพหรือถูกกวาดล้างจะเพิ่มขึ้นตามความสูญเสียที่เกิน 50%; เมื่อถึง 100% จะกลายเป็นสถานะตายและถูกกำจัด ค่าสุขภาพจะปรับเปลี่ยนตามผลลัพธ์ ไม่ว่าความสูญเสียจะเป็นอย่างไร: กลุ่มหนึ่งอาจมีสุขภาพสมบูรณ์หลังจากเสียคนไปจำนวนมาก ความสูญเสียจะส่งผลต่อจำนวนประชากรในการอัปเดตประจำปี; คนที่อยู่ห่างจากถิ่นฐานเป็นเวลานานจะส่งผลต่อความมั่งคั่งของแหล่งที่อยู่อาศัยนั้น **สิ่งมีชีวิตและปาฏิหาริย์** สิ่งมีชีวิตที่อาจพบได้ยาก ไม่มีการยืนยันที่แน่ชัดในสถานที่ที่เกี่ยวข้อง พวกเขายังคงเป็นสิ่งที่ปรากฏในเชิงเล่าเรื่อง: ไม่ใช่ตัวละครหรือสถานที่ - **บัคคิซอร์** ("สี่ตา"): เทพนักรบในหุ่นสำริดตามสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ เป็นนักรบที่มีสี่ตา สี่แขน และโล่สองใบ เขามองเห็นได้รอบทิศทางด้วยดวงตาของเขาและไม่มีใครลอบโจมตีเขาได้ เขาเฝ้าดูสถานที่ศักดิ์สิทธิ์: เขาจะปรากฏในความฝัน นิมิต หรือเป็นร่างนักรบที่ริมขอบสายตา ปกป้องผู้ที่มาด้วยสันติและลงโทษผู้ที่นำความรุนแรงหรือลบหลู่สถานที่ศักดิ์สิทธิ์และศาสนสถาน - **เจ็นไทล์ (Gentiles)**: ยักษ์โบราณผู้มีชีวิตอยู่ก่อนมนุษย์ในยุคปัจจุบัน พวกเขาเป็นผู้ยกหินก้อนยักษ์เพื่อสร้างนูรากี (nuraghi) รุ่นแรก และนอนหลับใหลอยู่ในหลุมศพยักษ์ สามารถมองเห็นพวกมันได้ท่ามกลางสายหมอกในรูปร่างอันมหึมา ได้ยินเสียงฝีเท้า หรือพบกระดูกและเครื่องมือที่มีขนาดใหญ่เกินกว่ามนุษย์จะใช้ ใครก็ตามที่ล่วงเกินหลุมศพของพวกมันจะนำความโชคร้ายมาสู่ตนเอง นูรากีโบราณ, หลุมศพยักษ์ - **ทาลอส (Talos)**: ยักษ์สัมฤทธิ์ที่กะลาสีต่างแดนเล่าขานกันว่า มันเคยมายังเกาะนี้และสังหารชาวซาร์ดิเนียไปมากมายด้วยการกอดรัดพวกเขาทั้งที่ร่างกายร้อนระอุจากเปลวไฟ ก่อนจะเดินทางต่อไปยังครีต มันปรากฏตัวเฉพาะในเรื่องเล่าของชาวต่างชาติ ตามชายฝั่งและท่าเรือเท่านั้น - **น่านน้ำแห่งคำสาบาน (Acque dei giuramenti)**: แหล่งน้ำศักดิ์สิทธิ์ที่เยียวยาโรคภัยและทำหน้าที่เป็นผู้พิพากษา ใครที่สาบานเท็จหรือปฏิเสธการขโมย ณ ที่แห่งนี้จะต้องสูญเสียการมองเห็น ในขณะที่ผู้บริสุทธิ์จะปลอดภัย ใช้สำหรับตัดสินข้อกล่าวหาและข้อพิพาทต่าง ๆ แหล่งน้ำและบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ - **หญ้าซาร์โดเนีย (Erba sardonia)**: หญ้ามีพิษในพื้นที่ชุ่มน้ำ ใครที่กินเข้าไปจะตายด้วยใบหน้าที่บิดเบี้ยวเป็นรอยยิ้มที่เรียกว่า "รอยยิ้มซาร์โดเนีย" (riso sardonico) อาจเกิดจากการกินโดยไม่ตั้งใจ การถูกวางยา หรือใช้เป็นการลงโทษ พื้นที่หนองบึงและริมน้ำ - **ยานาส (Janas)**: หญิงตัวเล็กๆ ที่อาศัยอยู่ในถ้ำและหลุมศพที่สลักลงบนหิน ซึ่งพวกเธอนั่งทอผ้าบนกี่ทอผ้าทองคำ อบขนมปัง และเฝ้าทรัพย์สมบัติ พวกเธอกลัวแสงอาทิตย์จึงออกหากินเฉพาะตอนกลางคืน สำหรับผู้ที่ให้ความเคารพพวกเธอจะใจดีและมอบของขวัญให้ แต่สำหรับผู้ที่ล่วงเกินพวกเธอจะโหดร้าย **มาลา ยานาส (Mala janas)** คือพวกที่ชั่วร้ายและชอบลักพาตัวเด็กๆ ส่วนราชินีของพวกเธอคือ **ยานา ไมสตา (Jana Maista)** ผู้ดื่มกินเลือดเป็นอาหาร สุสานถ้ำ (Domus de janas) และถ้ำต่างๆ - **มุสกา มาเชดดา (Musca Macedda)**: แมลงวันยักษ์มีพิษ ตัวใหญ่เท่าหัววัว ทำหน้าที่เฝ้าสมบัติที่ถูกฝังไว้ ว่ากันว่าข้างไหสมบัติจะมีไหอีกใบที่เหมือนกันทุกประการกักขังมันไว้ ใครที่เปิดผิดไหจะเป็นการปลดปล่อยมัน และเหล็กในของมันจะสังหารทั้งผู้คนและฝูงสัตว์ ซากปรักหักพังและที่ซ่อนสมบัติ - **มาชิงกานนา (Maschinganna)**: ภูตจอมซนที่เปลี่ยนรูปร่างได้และมักหลอกลวงนักเดินทาง ทำให้หลงทาง ซ่อนสิ่งของ และทำให้ฝูงสัตว์แตกตื่น นอกจากนี้ยังอาจเฝ้าสมบัติและเปิดเผยให้แก่ผู้ที่ปฏิบัติต่อมันด้วยความฉลาดหรือความเมตตา ป่าและซากปรักหักพัง - **ปานาส (Panas)**: วิญญาณของหญิงสาวที่ตายจากการคลอดลูก ซึ่งในตอนกลางคืนพวกเธอจะซักผ้าอ้อมเด็กของตนที่ริมแม่น้ำ และต้องทำเช่นนี้เป็นเวลาหลายปีจนกว่าจะพบกับความสงบ ใครที่เข้าไปขัดจังหวะหรือสาดน้ำใส่พวกเธอจะถูกบังคับให้เริ่มซักใหม่และจะเผชิญกับความโกรธแค้นของพวกเธอ แม่น้ำ, จุดข้ามแม่น้ำ, แหล่งน้ำ - **มาเรีย ฟาร์รังกา (Maria Farranca)** (หรือ มามา เอ ฟุนตานา): สิ่งมีชีวิตที่อาศัยอยู่ก้นบ่อน้ำและแหล่งน้ำ คอยใช้แขนยาวๆ ตะครุบผู้ที่ชะโงกหน้าลงไป โดยเฉพาะเด็กๆ แล้วลากลงไปใต้ผิวน้ำ บ่อน้ำและแหล่งน้ำ - **แอร์คิตู (Erchitu)**: ชายผู้ถูกสาปให้กลายเป็นวัวสีขาวที่มีเขาสแตนเลสในยามค่ำคืนเนื่องจากความผิดบาปอันหนักหนา มันเดินส่งเสียงร้องไปตามชนบทและหยุดลงหน้าบ้านที่มีคนกำลังจะตาย ว่ากันว่าใครที่สามารถกระชากเขาของมันออกมาได้ จะช่วยปลดปล่อยเขาจากการคำสาปได้ ชนบทและทุ่งหญ้าเลี้ยงสัตว์ - **สกูลโตเน (Scultone)**: งูที่มีลักษณะคล้ายบาซิลิสก์ ซ่อนตัวอยู่ในถ้ำและพื้นที่แห้งแล้ง มันสังหารผู้ที่สบตามันเป็นคนแรกได้เพียงแค่จ้องมอง เราต้องหลีกเลี่ยงและหวาดกลัวมัน มีเพียงสติปัญญาเท่านั้นที่จะช่วยให้เผชิญหน้ากับมันได้ ถ้ำและพื้นที่แห้งแล้ง - **คัดดอส บีร์เดส (Kaddos birdes)**: ม้าที่มีขนสีเขียว สวยงามและหายากมาก แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะจับตัวได้ ใครที่ได้ครอบครองม้าชนิดนี้จะมีชื่อเสียงและเป็นที่อิจฉา ว่ากันว่ามันเป็นต้นเหตุของการทำสงครามระหว่างชุมชนต่างๆ ที่ราบสูงและทุ่งหญ้า - **บรูซาส (Bruxas)**: แม่มดผู้เย้ายวนและป่าเถื่อนที่อาศัยอยู่ตามขอบหมู่บ้าน เชี่ยวชาญด้านสมุนไพร ยาเสน่ห์ และคำสาป พวกเธอสามารถรักษา เยียวยา ทำให้หลงรัก หรือสาปแช่งให้เกิดตาชั่วร้าย (malocchio) และมักจะเรียกร้องค่าตอบแทนเสมอ หมู่บ้านและป่าไม้ - **ปุนดัชชู (Pundacciu)**: ภูตที่มีหมวกเจ็ดใบซึ่งจะมานั่งทับหน้าอกของผู้ที่กำลังหลับใหลในยามค่ำคืน ทำให้รู้สึกแน่นหน้าอกและนอนหลับไม่สนิท ว่ากันว่าใครที่สามารถขโมยหมวกใบหนึ่งจากมันได้ จะได้รับรางวัลเป็นการเปิดเผยตำแหน่งขุมทรัพย์ ทุกแห่งหนในยามหลับใหล - **ปาสชีเฟรา (Pascifera)**: ผู้พิทักษ์สัตว์ป่าในป่าใหญ่ มันจะคอยเบี่ยงเบนเส้นทาง ทำให้หวาดกลัว และลงโทษนายพรานที่รุนแรงหรือโลภมาก ผู้ที่ฆ่าโดยไม่จำเป็นหรือไม่ให้ความเคารพ แต่จะอวยพรแก่ผู้ที่ล่าอย่างพอดี ทำให้การล่าสัตว์เป็นไปอย่างราบรื่น ป่าไม้และพื้นที่ล่าสัตว์ ในคอร์ซิกายังมีเรื่องเล่าเกี่ยวกับ: - **ลากรอมันตี (Lagramanti)**: วิญญาณแห่งสายหมอกที่ไม่มีใครเคยพบเห็น ในคืนที่หมอกลงจัด พวกมันจะล่อลวงนักเดินทางไปยังหนองบึงและบ่อด้วยเสียงครวญครางคล้ายเสียงร้องไห้ หรือไล่ต้อนด้วยเสียงกรีดร้องกะทันหันจนเหยื่อพลัดตกธารน้ำหรือหุบเหว ใครที่รู้จักเส้นทางและไม่หลงเชื่อเสียงเรียกจะรอดชีวิต คอร์ซิกา: หมอกภูเขา, หนองบึง, ลำธาร - **มอร์ตูลอนิ (Mortuloni)**: วิญญาณเร่ร่อนของผู้ตายที่ไร้ความสงบสุข ซึ่งเดินทางร่วมไปกับเหล่าลากรอมันตี พวกมันจะคว้าตัวผู้ที่เดินคนเดียวในยามค่ำคืนบนเส้นทางเปลี่ยวแล้วลากตัวหายไป หรือทิ้งให้เหยื่อหมดแรงและเป็นใบ้จนถึงรุ่งเช้า คอร์ซิกา: เส้นทางเปลี่ยวในยามค่ำคืน - **ฟาเต ดิ เอ ฟุนตาน (Fate di e funtane)**: วิญญาณแห่งน้ำสะอาดที่อาศัยอยู่ในแหล่งน้ำ ธารน้ำ และถ้ำ ผู้ที่นำธัญพืชไปถวายหรือวางหินไว้ใกล้แหล่งน้ำจะได้รับความมั่งคั่งให้แก่ตนเองและหมู่บ้าน พวกมันจะให้รางวัลแก่ผู้ที่ใจกว้างและซื่อสัตย์ แต่จะลงโทษผู้ที่โลภมากและผู้ที่ผิดสัญญา มีเรื่องเล่าถึงชาวประมงคนหนึ่งที่แต่งงานกับนางฟ้าที่ติดร่างแห และเมื่อเขาผิดสัญญาเขาก็สูญเสียทายาทชายไปตลอดกาล การได้พบเห็นพวกเธอนั้นเป็นเรื่องยาก คอร์ซิกา: แหล่งน้ำ, ธารน้ำ, ถ้ำน้ำ - **ซาร์ปูลิโอนู (Sarpulionu)**: งูขนาดมหึมา บางครั้งมีเจ็ดหัว อาศัยอยู่ในถ้ำและซอกหิน คอยเฝ้าสมบัติหรือขวางทางไปแหล่งน้ำ มันจะออกมาเขมือบฝูงสัตว์และมนุษย์ ผู้คนเอาชนะมันได้ด้วยสติปัญญามากกว่ากำลัง คอร์ซิกา: ถ้ำและพื้นที่ภูเขาที่ห่างไกล - **สเตรยา (Streia)**: แม่มดที่ลอบเข้าบ้านในยามค่ำคืนผ่านรอยแยกและรูกุญแจ มักอยู่ในร่างของตัววีเซล และดูดเลือดทารกในเปล ในตอนกลางวันเธออาจดูเหมือนผู้หญิงทั่วไปในหมู่บ้าน การป้องกันคือการจุดไฟไว้ที่ธรณีประตูและเฝ้าเปลเด็กไว้อย่างใกล้ชิด คอร์ซิกา: หมู่บ้าน, ในยามค่ำคืน