รัฐประหาร 12 กันยายน 1980 และผลที่ตามมา

1 มิถุนายน 1980: ตุรกีกำลังเผชิญกับความรุนแรงที่ไม่หยุดหย่อนนับตั้งแต่เหตุการณ์รัฐประหารปี 1971 และการประกาศกฎอัยการศึกในปี 1978-79 กลุ่มติดอาวุธฝ่ายซ้ายและฝ่ายขวากำลังปะทะกันตามท้องถนน ในมหาวิทยาลัย และสถานที่ทำงาน โดยมีเหตุฆาตกรรมทางการเมืองเกิดขึ้นวันละประมาณยี่สิบคน และมีการประกาศกฎอัยการศึกในยี่สิบจังหวัด รัฐบาลเสียงข้างน้อยของซูไลมาน เดมิเรล (Süleyman Demirel) ยังคงอยู่รอดได้ด้วยการสนับสนุนจากภายนอกของพรรค MSP และ MHP สภาติดหล่มอยู่กับการเผชิญหน้ากับพรรค CHP ของบูลเวนต์ เอเจวิต (Bülent Ecevit) วาระการดำรงตำแหน่งของประธานาธิบดีโครูทืร์ค (Korutürk) สิ้นสุดลงแล้วและยังไม่สามารถเลือกประธานาธิบดีคนใหม่ได้แม้จะผ่านไปหลายรอบ ประธานวุฒิสภาจาก Çağlayangil กำลังรักษาการในตำแหน่งประธานาธิบดี คำเตือนที่เหล่าผู้บัญชาการส่งถึงเดมิเรลและเอเจวิตเมื่อวันที่ 27 ธันวาคม 1979 ยังคงเป็นที่จดจำ มาตรการ 24 มกราคมที่เตรียมโดยทูร์กุต เออซัล (Turgut Özal) กำลังถูกนำมาใช้โดยได้รับการสนับสนุนจาก IMF ทั้งอัตราเงินเฟ้อที่พุ่งเกินร้อยละร้อย วิกฤตหนี้ต่างประเทศ การขาดแคลนเชื้อเพลิงและอาหาร และการต่อแถวรอคิว ประธานเสนาธิการทหารเคแนน เอฟเรน (Kenan Evren) และผู้บัญชาการเหล่าทัพอีกสี่คน (Ersin, Şahinkaya, Tümer, Celasun) ต่างคุมสายบังคับบัญชาไว้อย่างแน่นหนา ความขัดแย้งระหว่างกลุ่มอาเลวีและซุนนีในโชรุม (Çorum) ยังคงดำเนินอยู่ ในฟัตซา (Fatsa) ฟิกรี เซินเมซ (Fikri Sönmez) นายกเทศมนตรีอิสระกำลังทำการทดลองการปกครองท้องถิ่นด้วยคณะกรรมการประชาชนและได้กลายเป็นเป้าหมายในการกวาดล้าง กลุ่ม Devrimci Yol, Dev-Sol, Ülkü Ocakları, DİSK รวมถึงสหภาพแรงงานและกลุ่ม MSP ต่างมีความเคลื่อนไหวในสนาม ส่วนกลุ่ม PKK เป็นองค์กรขนาดเล็กในภาคตะวันออกเฉียงใต้ที่ผู้นำอยู่ในต่างประเทศ นายกเทศมนตรีจากพรรค CHP ในอังการา อิสตันบูล และอิซเมียร์ (Ali Dinçer, Ahmet İsvan, İhsan Alyanak) กำลังพยายามประคับประคองเมืองของตนให้คงอยู่ได้ โลกในช่วงทศวรรษสุดท้ายของสงครามเย็น: การปฏิวัติในอิหร่าน วิกฤตการณ์ตัวประกัน การรุกรานอัฟกานิสถานของโซเวียต ความเคลื่อนไหวของขบวนการแรงงานในโปแลนด์ และความตึงเครียดที่นำไปสู่สงครามอิหร่าน-อิรัก ตุรกีเป็นปีกตะวันออกเฉียงใต้ของ NATO โดยได้ลงนามในข้อตกลงป้องกันประเทศกับสหรัฐฯ ในปี 1980 ส่วนกรีซยังอยู่นอกโครงสร้างทางทหารของ NATO และไซปรัสก็ถูกแบ่งแยก โลกภายนอกกำลังเฝ้ามองสถานการณ์ในตุรกีอย่างเงียบๆ ทั้งวอชิงตัน มอสโก ลอนดอน บอนน์ ปารีส และบรัสเซลส์ ต่างเฝ้ารอดูตามผลประโยชน์ของตนเอง แผนที่และสถานะความผูกพัน แผนที่ถูกวาดขึ้นด้วยพรมแดนปี 1980: สหภาพโซเวียตอยู่ในฐานะกลุ่มก้อนใหญ่ของสนธิสัญญาวอร์ซอ ส่วนเยอรมนีตะวันออกอยู่ในช่องของประเทศเยอรมนี สีของความผูกพันแสดงถึงกลุ่มอิทธิพลในช่วงสงครามเย็น เมื่อสหภาพโซเวียตล่มสลายในปี 1991 เซลล์โซเวียตจะเปลี่ยนไปสู่ความผูกพันใหม่ กระแสประวัติศาสตร์ (ลำดับเหตุการณ์เริ่มต้น หากผู้เล่นไม่เข้าไปแทรกแซงก็จะดำเนินไปตามนี้) 1980: เช้าวันที่ 12 กันยายน กองทัพเข้ายึดอำนาจตามสายบังคับบัญชา เอฟเรน, Ersin, Şahinkaya, Tümer และ Celasun ก่อตั้งสภามั่นคงแห่งชาติขึ้น รัฐสภาและรัฐบาลถูกยุบ เดมิเรล, เอเจวิต, เออร์บาคัน (Erbakan) และทืร์เคช (Türkeş) ถูกควบคุมตัว สหภาพแรงงานและสมาคมต่างๆ ถูกระงับการดำเนินงาน พลเรือเอกเกษียณอายุ บูลเวนต์ อูลูซู (Bülent Ulusu) ขึ้นเป็นนายกรัฐมนตรี และเออซัลกลายเป็นรองนายกรัฐมนตรีฝ่ายเศรษฐกิจ มีผู้ถูกควบคุมตัวประมาณหกแสนห้าหมื่นคน การพิจารณาคดีและการประหารชีวิตเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง รวมถึงการทรมานในเรือนจำ Mamak, Metris และ Diyarbakır สงครามอิรัก-อิหร่านเริ่มขึ้นเมื่อวันที่ 22 กันยายน ตุรกีวางตัวเป็นกลางและทำการค้ากับทั้งสองฝ่าย ในเดือนตุลาคม กรีซกลับเข้าสู่โครงสร้างทางทหารของ NATO ในเดือนพฤศจิกายน เรแกนได้รับเลือกเป็นประธานาธิบดีสหรัฐฯ 1981-82: ในเดือนมกราคม 1981 เรแกนเข้ารับตำแหน่ง วันที่ 13 พฤษภาคม 1981 เกิดเหตุลอบสังหารสมเด็จพระสันตะปาปาจอห์น ปอลที่ 2 ซึ่งร่องรอยของ เมห์เมต อาลี อักจา (Mehmet Ali Ağca) เชื่อมโยงมายังตุรกี ในเดือนตุลาคม 1981 พรรคการเมืองทั้งหมดถูกยุบและมีการจัดตั้งสภาร่างรัฐธรรมนูญขึ้น ในเดือนพฤศจิกายน 1982 รัฐธรรมนูญฉบับใหม่ได้รับการยอมรับผ่านการลงประชามติ และเอฟเรนขึ้นเป็นประธานาธิบดี เกิดวิกฤตการณ์นายธนาคารและการโจมตีโดยกลุ่ม ASALA ในเดือนพฤศจิกายน 1982 เบรจเนฟถึงแก่อสัญกรรม และอันโดรปอฟขึ้นดำรงตำแหน่งแทน 1983-84: ในการเลือกตั้งวันที่ 6 พฤศจิกายน 1983 พรรค MDP ของเหล่านายพลได้อันดับสาม พรรค ANAP ของทูร์กุต เออซัล กลายเป็นพรรคอันดับหนึ่งและเออซัลได้เป็นนายกรัฐมนตรีในเดือนธันวาคม 1983 ในเดือนพฤศจิกายนมีการประกาศจัดตั้งสาธารณรัฐตุรกีแห่งไซปรัสเหนือ (KKTC) ในการเลือกตั้งท้องถิ่นเดือนมีนาคม 1984 พรรค ANAP ส่งนายกเทศมนตรีอย่าง Bedrettin Dalan (อิสตันบูล) และ Burhan Özfatura (อิซเมียร์) เข้าสู่ตำแหน่ง วันที่ 15 สิงหาคม 1984 กลุ่ม PKK ก่อเหตุโจมตีด้วยอาวุธครั้งแรก ตั้งแต่เดือนธันวาคม 1984 บัลแกเรียบังคับให้ชนกลุ่มน้อยชาวเติร์กเปลี่ยนชื่อ ในเดือนกุมภาพันธ์ 1984 อันโดรปอฟถึงแก่อสัญกรรม และเชียร์เนนโกถึงแก่อสัญกรรมในเดือนมีนาคม 1985 1985-89: ในเดือนมีนาคม 1985 กอร์บาชอฟขึ้นกุมอำนาจในสหภาพโซเวียต นโยบายกลาสนอสต์และเปเรสตรอยคา การประชุมสุดยอดระหว่างเรแกนกับกอร์บาชอฟ และสนธิสัญญา INF ในปี 1987 ช่วยคลี่คลายสงครามเย็น ในเดือนเมษายน 1987 ตุรกียื่นสมัครเป็นสมาชิกเต็มรูปแบบของ EEC ในการลงประชามติเดือนกันยายน 1987 ข้อห้ามทางการเมืองถูกยกเลิก และพรรค ANAP ชนะอีกครั้งในเดือนพฤศจิกายน 1987 ปี 1988 โซเวียตเริ่มถอนกำลังออกจากอัฟกานิสถาน และสงครามอิรัก-อิหร่านสิ้นสุดลง ในการเลือกตั้งท้องถิ่นเดือนมีนาคม 1989 พรรค SHP ชนะในอิสตันบูล อังการา และอิซเมียร์ (Nurettin Sözen, Murat Karayalçın, Yüksel Çakmur) ในช่วงเดือนพฤษภาคม-สิงหาคม 1989 ชาวเติร์กจากบัลแกเรียประมาณสามแสนคนอพยพมายังตุรกี วันที่ 4 มิถุนายน 1989 เกิดเหตุการณ์เทียนอันเหมิน ในช่วงฤดูใบไม้ร่วง ระบอบคอมมิวนิสต์ในฮังการี โปแลนด์ เยอรมนีตะวันออก และเชโกสโลวาเกียล่มสลาย กำแพงเบอร์ลินพังทลายในวันที่ 9 พฤศจิกายน และเชอเชสคูถูกโค่นล้มในโรมาเนียเมื่อเดือนธันวาคม ในเดือนพฤศจิกายน 1989 เออซัลขึ้นเป็นประธานาธิบดี และยิลดิริม อักบูลุต (Yıldırım Akbulut) ขึ้นเป็นนายกรัฐมนตรี 1990-91: ในเดือนสิงหาคม 1990 อิรักบุกคูเวต เออซัลเริ่มเข้าใกล้แนวร่วมอ่าวเปอร์เซียและมีการสั่งปิดท่อส่งน้ำมันของอิรัก ในเดือนตุลาคม 1990 เยอรมนีรวมประเทศ ในเดือนมกราคม-กุมภาพันธ์ 1991 เกิดสงครามอ่าวเปอร์เซีย ในเดือนเมษายนมีคลื่นผู้ลี้ภัยชาวเคิร์ดจากอิรักตอนเหนือและมีการปฏิบัติการบรรเทาทุกข์ ในปี 1991 สนธิสัญญาวอร์ซอล่มสลาย ในเดือนสิงหาคม ความพยายามรัฐประหารในมอสโกประสบความล้มเหลวและเยลต์ซินก้าวขึ้นมาเป็นผู้นำ วันที่ 8 ธันวาคม มีการลงนามข้อตกลงเบโลเวซาก่อตั้งเครือรัฐเอกราช วันที่ 25 ธันวาคม 1991 กอร์บาชอฟลาออก และวันที่ 26 ธันวาคม สหภาพโซเวียตล่มสลายอย่างเป็นทางการ ตุรกีเป็นหนึ่งในประเทศแรกๆ ที่รับรองสาธารณรัฐในอาเซอร์ไบจาน เอเชียกลาง และคอเคซัส อดีตเซลล์โซเวียตหันไปเข้ากับกลุ่มที่ไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใดหรือสร้างพันธมิตรใหม่ ยูโกสลาเวียเริ่มแตกสลาย ในเดือนตุลาคม 1991 พรรค DYP กลายเป็นพรรคอันดับหนึ่ง เดมิเรลได้เป็นนายกรัฐมนตรี อินือนือได้เป็นรองนายกรัฐมนตรีและรัฐมนตรีต่างประเทศ (รัฐบาลผสม DYP-SHP) 1992-99: สงครามคาราบักและสงครามบอสเนีย (1992-95) วันที่ 17 เมษายน 1993 เออซัลถึงแก่อสัญกรรม เดมิเรลขึ้นเป็นประธานาธิบดี ทันซู ชิลเลอร์ (Tansu Çiller) ขึ้นเป็นนายกรัฐมนตรี ในเดือนกรกฎาคม 1993 เกิดการสังหารหมู่ที่ชีวัส (Sivas) และการปะทะกับกลุ่ม PKK ทวีความรุนแรงขึ้น ในการเลือกตั้งท้องถิ่นเดือนมีนาคม 1994 พรรค RP ชนะในอิสตันบูล (Recep Tayyip Erdoğan) และอังการา (Melih Gökçek) ในเดือนเมษายน 1994 มีการประกาศมาตรการเศรษฐกิจ 5 เมษายนและวิกฤตค่าเงิน ในเดือนธันวาคม 1995 พรรค RP กลายเป็นพรรคอันดับหนึ่ง ในเดือนมิถุนายน 1996 เออร์บาคันได้เป็นนายกรัฐมนตรี ชิลเลอร์เป็นรองนายกรัฐมนตรี (รัฐบาล Refahyol) วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 1997 กองทัพกดดันผ่านมติ MGK ในเดือนมิถุนายน 1997 เออร์บาคันลาออก และพรรค RP ถูกสั่งปิดในปี 1998 เนื่องด้วยสุนทรพจน์ที่เมืองซีอีร์ท (Siirt) ในเดือนธันวาคม 1997 แอร์โดอันต้องโทษจำคุกสี่เดือนในปี 1999 ในเดือนตุลาคม 1998 ซีเรียขับไล่อับดุลเลาะห์ โอจาลัน (Abdullah Öcalan) ออกจากประเทศ (ข้อตกลงอาดานา) เขาถูกจับกุมที่ไนโรบีในเดือนกุมภาพันธ์ 1999 การเลือกตั้งเดือนเมษายน 1999: รัฐบาลผสม DSP, MHP และ ANAP เอเจวิตเป็นนายกรัฐมนตรี บาห์เชลี (Bahçeli) เป็นรองนายกรัฐมนตรี วันที่ 17 สิงหาคม 1999 เกิดแผ่นดินไหวในมาร์มาราทำให้มีผู้เสียชีวิตกว่าหมื่นเจ็ดพันคน ในเดือนธันวาคม 1999 ตุรกีได้รับสถานะผู้สมัครเข้าเป็นสมาชิก EU 2000-2010: ในปี 2000 อาห์เมต เนจเดต เซเซร์ (Ahmet Necdet Sezer) ขึ้นเป็นประธานาธิบดี ในเดือนกุมภาพันธ์ 2001 เกิดวิกฤตค่าเงิน: แผนงานของ เคมาล เดอร์วิช (Kemal Derviş) และการปฏิรูปธนาคาร ในการเลือกตั้งวันที่ 3 พฤศจิกายน 2002 พรรค AKP ชนะเลือกตั้งและได้เป็นรัฐบาลพรรคเดียว กูล (Gül) เป็นนายกรัฐมนตรี และแอร์โดอันขึ้นเป็นนายกรัฐมนตรีในเดือนมีนาคม 2003 วันที่ 1 มีนาคม 2003 รัฐสภาปฏิเสธญัตติอิรัก ในปี 2004 มีมติให้เจรจากับ EU และการเจรจาเริ่มขึ้นในเดือนตุลาคม 2005 ปี 2007: เกิดเหตุการณ์ e-memorandum, การเลือกตั้งก่อนกำหนด และกูลขึ้นเป็นประธานาธิบดี ปี 2008-2010: คดี Ergenekon และ Balyoz, เหตุการณ์ Mavi Marmara (2010) และการลงประชามติแก้ไขรัฐธรรมนูญ 12 กันยายน 2010 2011-2018: การเลือกตั้งปี 2011 เป็นจุดสูงสุดของพรรค AKP เกิดอาหรับสปริง สงครามกลางเมืองในซีเรีย และคลื่นผู้ลี้ภัย ในเดือนพฤษภาคม 2013 เกิดเหตุการณ์เกซี (Gezi) ในเดือนธันวาคม 2013 เกิดการสอบสวนคดีทุจริตและการแตกหักระหว่างพรรค AKP กับกลุ่มของกูเลน (Gülen) ในเดือนมีนาคม 2013 เริ่มกระบวนการสันติภาพ (Çözüm Süreci) ในเดือนสิงหาคม 2014 แอร์โดอันได้รับเลือกเป็นประธานาธิบดีโดยตรงจากประชาชน และดาวูทโอลู (Davutoğlu) เป็นนายกรัฐมนตรี ในปี 2015 พรรค AKP สูญเสียเสียงข้างมากในการเลือกตั้งเดือนมิถุนายน ในเดือนกรกฎาคมเกิดเหตุระเบิดที่เมืองซูรุช (Suruç) และกระบวนการสันติภาพล่มสลาย ในเดือนตุลาคมเกิดเหตุโจมตีสถานีรถไฟอังการา และมีการเลือกตั้งใหม่ในเดือนพฤศจิกายน วันที่ 15 กรกฎาคม 2016 ความพยายามรัฐประหารล้มเหลว นำไปสู่การประกาศสถานการณ์ฉุกเฉิน การลงประชามติวันที่ 16 เมษายน 2017 นำไปสู่ระบบรัฐบาลประธานาธิบดี และระบบนี้เริ่มใช้อย่างเป็นทางการในการเลือกตั้งวันที่ 24 มิถุนายน 2018 ตามด้วยวิกฤตค่าเงินในเดือนสิงหาคม 2018 2019-2024: ในช่วงเดือนมีนาคม-มิถุนายน 2019 Ekrem İmamoğlu (อิสตันบูล) และ Mansur Yavaş (อังการา) นำพรรค CHP ชนะตำแหน่งนายกเทศมนตรี ปี 2020 เกิดการระบาดใหญ่ ปี 2021 เกิดวิกฤตค่าเงินและการถอนตัวจากอนุสัญญาอิสตันบูล ปี 2022 อัตราเงินเฟ้อพุ่งถึงร้อยละ 85 วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2023 เกิดแผ่นดินไหวที่เมืองคาฮ์รามันมาราช (Kahramanmaraş) ทำให้มีผู้เสียชีวิตประมาณห้าหมื่นคน ในเดือนพฤษภาคม 2023 แอร์โดอันเอาชนะคิลิชดาร์โอลู (Kılıçdaroğlu) ในการเลือกตั้งรอบสอง ในเดือนพฤศจิกายน เออซกูร์ โอเซล (Özgür Özel) ขึ้นเป็นหัวหน้าพรรค CHP ในการเลือกตั้งท้องถิ่นเดือนมีนาคม 2024 พรรค CHP กลายเป็นพรรคอันดับหนึ่ง ในเดือนตุลาคม 2024 ตามคำเรียกร้องของบาห์เชลี กระบวนการสันติภาพกับ PKK ถูกเปิดขึ้นใหม่อีกครั้ง ในเดือนธันวาคม 2024 ระบอบอัสซาดล่มสลาย 2025-1 ตุลาคม 2026: ในเดือนมีนาคม 2025 อิมามโอลูถูกจับกุมและเกิดการประท้วงครั้งใหญ่ ในเดือนกุมภาพันธ์ 2025 โอจาลันเรียกร้องให้วางอาวุธ ในเดือนพฤษภาคม 2025 PKK ประกาศยุบองค์กร และในเดือนกรกฎาคมมีพิธีเผาอาวุธ ในเดือนกันยายน 2025 มีการแต่งตั้งผู้ดูแลชั่วคราวแทนคณะกรรมการพรรค CHP ประจำอิสตันบูล คดีเทศบาลนครอิสตันบูลเริ่มพิจารณาโดยมีจำเลยหลายร้อยคน วันที่ 21 พฤษภาคม 2026 ศาลมีคำตัดสินให้การประชุมใหญ่ของพรรค CHP เป็นโมฆะ โอเซลและทีมบริหารถูกปลด คิลิชดาร์โอลูกลับมาปฏิบัติหน้าที่ และตลาดหลักทรัพย์ร่วงลงอย่างหนัก วันที่ 11 สิงหาคม 2026 รัฐสภาผ่านกฎหมายฉบับแรกของกระบวนการตุรกีไร้การก่อการร้าย (กฎหมายเสริมสร้างความสมานฉันท์และการบูรณาการทางสังคมแห่งชาติ) ในเดือนสิงหาคม 2026 อัตราเงินเฟ้อรายปีอยู่ที่ร้อยละ 31.5 อิมามโอลูยังคงถูกดำเนินคดีที่เรือนจำซิลิฟรี (Silivri) และในวันที่ 1 ตุลาคม 2026 เกมสิ้นสุดลง ผู้นำโลก ในช่วงต้นเกม ผู้นำรัฐหลักๆ บนแผนที่ ได้แก่: คาร์เตอร์และเรแกนในช่วงแคมเปญเลือกตั้ง (สหรัฐฯ), เบรจเนฟ (สหภาพโซเวียต), แทตเชอร์ (สหราชอาณาจักร), ฌิสการ์ เดแตง (ฝรั่งเศส), ชมิดท์ (เยอรมนีตะวันตก), โฮเน็คเกอร์ (เยอรมนีตะวันออก), คอสซิกา (อิตาลี), ซัวเรซ (สเปน), ราลลิสและปาปันเดรอู (กรีซ), จิฟคอฟ (บัลแกเรีย), เชอเชสคู (โรมาเนีย), เกียเรค (โปแลนด์), มิยาโตวิช (ยูโกสลาเวีย), โคมัยนี (อิหร่าน), ซัดดัม ฮุสเซน (อิรัก), ฮาเฟซ อัล-อัสซาด (ซีเรีย), เบกิน (อิสราเอล), ซาดัต (อียิปต์), กษัตริย์คอลิด (ซาอุดีอาระเบีย), กัดดาฟี (ลิเบีย), เซีย อุล-ฮัก (ปากีสถาน), อินทิรา คานธี (อินเดีย), เติ้ง เสี่ยวผิง (จีน), โอฮิระ (ญี่ปุ่น), คาร์มัล (อัฟกานิสถาน), คิพรีอานูและเดนคทัชในไซปรัส, เลขาธิการ NATO ลันส์ และผู้บัญชาการทหารสูงสุด NATO โรเจอร์ส, สมเด็จพระสันตะปาปาจอห์น ปอลที่ 2 ผู้นำเหล่านี้จะถึงแก่อสัญกรรม พ่ายแพ้การเลือกตั้ง ถูกโค่นล้ม หรือส่งต่อตำแหน่งให้คนรุ่นใหม่ตามปฏิทินประวัติศาสตร์ ตารางการสืบทอดตำแหน่งผู้นำ (ค่าเริ่มต้น หากผู้เล่นไม่เข้าไปแทรกแซง ระบบจะดำเนินไปตามลำดับนี้ โดยผู้นำคนใหม่จะเข้าสู่เกมในวันที่คนเดิมถึงแก่อสัญกรรมหรือพ้นจากตำแหน่ง) ประธานาธิบดีตุรกี: เอฟเรน (1982-1989), เออซัล (1989-1993), เดมิเรล (1993-2000), เซเซร์ (2000-2007), กูล (2007-2014), แอร์โดอัน (2014-ปัจจุบัน) นายกรัฐมนตรีตุรกี: เดมิเรล, อูลูซู (กันยายน 1980-1983), เออซัล (1983-1989), อักบูลุต (1989-1991), ยิลมาซ (1991), เดมิเรล (1991-1993), ชิลเลอร์ (1993-1996), ยิลมาซ (1996), เออร์บาคัน (1996-1997), ยิลมาซ (1997-1999), เอเจวิต (1999-2002), กูล (2002-2003), แอร์โดอัน (2003-2014), ดาวูทโอลู (2014-2016), ยิลดิริม (2016-2018); ตำแหน่งนายกรัฐมนตรีถูกยกเลิกหลังปี 2018 สหรัฐอเมริกา: Carter, Reagan (1981), G.H.W. Bush (1989), Clinton (1993), G.W. Bush (2001), Obama (2009), Trump (2017), Biden (2021), Trump (2025) สหภาพโซเวียตและรัสเซีย: Brezhnev (เสียชีวิต พ.ย. 1982), Andropov (เสียชีวิต ก.พ. 1984), Chernenko (เสียชีวิต มี.ค. 1985), Gorbachev (1985-1991), Yeltsin (รัสเซีย, 1991-1999), Putin (ตั้งแต่ 1999 เป็นต้นไป) สหราชอาณาจักร: Thatcher (1979-1990), Major, Blair (1997), Brown (2007), Cameron (2010), May (2016), Johnson (2019), Truss และ Sunak (2022), Starmer (2024) ฝรั่งเศส: Giscard d'Estaing, Mitterrand (1981), Chirac (1995), Sarkozy (2007), Hollande (2012), Macron (2017) เยอรมนี: Schmidt, Kohl (1982), Schröder (1998), Merkel (2005), Scholz (2021), Merz (2025) เยอรมนีตะวันออก: Honecker, Krenz (1989), การรวมประเทศ (1990) กรีซ: Rallis, Papandreou (1981), Mitsotakis (1990), Papandreou (1993), Simitis (1996), Karamanlis (2004), Papandreou (2009), Samaras (2012), Tsipras (2015), Mitsotakis (2019) สเปน: Suárez, Calvo-Sotelo (1981), González (1982), Aznar (1996), Zapatero (2004), Rajoy (2011), Sánchez (2018) กลุ่มประเทศตะวันออก: โปแลนด์ภายใต้ Gierek, Kania (1980), Jaruzelski (1981), Wałęsa ขึ้นดำรงตำแหน่งประธานาธิบดี (1990); เชโกสโลวาเกียภายใต้ Husák, Jakeš (1987), Havel (1989); บัลแกเรียภายใต้ Zhivkov (จนถึง 1989); โรมาเนียภายใต้ Ceaușescu (ถูกโค่นล้มและประหารชีวิตในเดือนธันวาคม 1989), Iliescu; แอลเบเนียภายใต้ Hoxha (เสียชีวิต 1985), Alia; ฮังการีภายใต้ Kádár (จนถึง 1988); ยูโกสลาเวียภายใต้ระบบประธานาธิบดีรวมและแตกสลายในช่วงปี 1991-92 ตะวันออกกลาง: อิหร่านภายใต้ Khomeini (เสียชีวิต 1989), Khamenei; อิรักภายใต้ Saddam (จนถึง 2003); ซีเรียภายใต้ Hafiz al-Assad (เสียชีวิต 2000), Bashar al-Assad (จนถึง ธ.ค. 2024), ต่อด้วย Ahmed al-Shara; อิสราเอลภายใต้ Begin, Shamir (1983), Peres, Rabin, Netanyahu (1996) และยุคต่อมา; อียิปต์ภายใต้ Sadat (ถูกลอบสังหาร ต.ค. 1981), Mubarak (จนถึง 2011); ซาอุดีอาระเบียภายใต้ Khalid (เสียชีวิต 1982), Fahd, Abdullah (2005), Salman (2015); ลิเบียภายใต้ Gaddafi (จนถึง 2011); ไซปรัสภายใต้ Kyprianou (จนถึง 1988), Denktaş (สาธารณรัฐตุรกีแห่งไซปรัสเหนือ, 1983-2005) เอเชีย: จีนภายใต้ Deng, Jiang Zemin (1989), Hu Jintao (2002), Xi Jinping (2012); อินเดียภายใต้ Indira Gandhi (ถูกลอบสังหาร 1984), Rajiv Gandhi, ... Modi (2014); ปากีสถานภายใต้ Zia (เสียชีวิต 1988), Benazir Bhutto (1988) และยุคต่อมา; ญี่ปุ่นภายใต้ Ohira (เสียชีวิต มิ.ย. 1980), Suzuki, Nakasone (1982); สมเด็จพระสันตะปาปา: John Paul II (จนถึง 2005), Benedict XVI, Francis (2013) การเปลี่ยนแปลงประเทศ (ชื่อประเทศในช่องบนแผนที่จะเปลี่ยนไปตามปฏิทินประวัติศาสตร์; ประเทศใหม่ๆ จะเตรียมไว้ในรายการประเทศตั้งแต่เริ่มเกมแต่จะไม่แสดงบนแผนที่ จนกว่าจะถูกจัดตั้งขึ้นจริง ช่องเหล่านั้นถึงจะเปลี่ยนค่าเป็นประเทศใหม่) ไซปรัส: ช่องทางเหนือเปลี่ยนเป็นรัฐสหพันธรัฐตุรกีแห่งไซปรัสในปี 1980 และเป็นสาธารณรัฐตุรกีแห่งไซปรัสเหนือ (KKTC) หลังวันที่ 15 พฤศจิกายน 1983; ช่องทางใต้เป็นรัฐบาลไซปรัสกรีก การล่มสลายของสหภาพโซเวียต (กันยายน-ธันวาคม 1991): เอสโตเนีย ลัตเวีย และลิทัวเนียประกาศเอกราชในเดือนกันยายน 1991; ยูเครน เบลารุส มอลโดวา จอร์เจีย อาร์เมเนีย อาเซอร์ไบจาน คาซัคสถาน อุซเบกิสถาน เติร์กเมนิสถาน ทาจิกิสถาน และคีร์กีซสถานกลายเป็นรัฐอิสระ; วันที่ 26 ธันวาคม 1991 สหภาพโซเวียตสิ้นสุดลงอย่างเป็นทางการ และช่องของรัสเซีย (รัสเซีย, คาเรเลีย, มูร์มันสค์, โคมิ, อาร์คันเกลสค์, สาคู, ปรีมอร์สกี และแคว้นอื่นๆ ของรัสเซีย) กลายเป็นสหพันธรัฐรัสเซีย เชโกสโลวาเกีย: แยกออกเป็นเช็กเกียและสโลวาเกียเมื่อวันที่ 1 มกราคม 1993 ยูโกสลาเวีย: สโลวีเนียและโครเอเชียประกาศเอกราชในปี 1991 มาซิโดเนียในปี 1991 บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนาในปี 1992; เซอร์เบียและมอนเตเนโกรยังคงใช้ชื่อยูโกสลาเวีย (มอนเตเนโกรแยกตัวออกในปี 2006); โคโซโวประกาศเอกราชในปี 2008 เยอรมนี: รวมประเทศในวันที่ 3 ตุลาคม 1990 สนธิสัญญาวอร์ซอถูกยุบในวันที่ 1 กรกฎาคม 1991 กลุ่มเหตุการณ์ (เหตุการณ์สุ่มและตามเงื่อนไขเพื่อความหลากหลาย; เหตุการณ์แต่ละประเภทจะไม่เกิดซ้ำจนกว่าจะครบระยะเวลารอคอยของตัวเอง) การเมือง: การชุมนุมประท้วงค่าครองชีพ, การคว่ำบาตรของฝ่ายค้าน, การยื่นเรื่องต่อศาลรัฐธรรมนูญ, การอภิปรายเรื่องการเลือกตั้งก่อนกำหนด, การเจรจาจัดตั้งรัฐบาลผสม, การลงมติไม่ไว้วางใจ, การประชุมใหญ่พรรคและการชิงตำแหน่งผู้นำ, การลาออกของรัฐมนตรี, ข้อกล่าวหาเรื่องการทุจริต, การเลือกตั้งท้องถิ่น เศรษฐกิจ: ภาวะขาดแคลนและแถวรอคอยสินค้า, ความผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยนเงินตรา, คลื่นการนัดหยุดงาน, วิกฤตธนาคาร, การแปรรูปรัฐวิสาหกิจ, การลงทุนจากต่างชาติ, การเจรจากับ IMF, สถิติการส่งออกสูงสุด, การอภิปรายเรื่องเงินอุดหนุนภาคเกษตร, อุบัติเหตุในอุตสาหกรรมเหมืองแร่ สังคม: การยึดมหาวิทยาลัย, การอพยพและการขยายตัวของความเป็นเมือง, การรณรงค์ขององค์กรภาคประชาสังคม, การเซ็นเซอร์สื่อ, การทำร้ายนักข่าว, เทศกาลวัฒนธรรม, การแบนละครและภาพยนตร์, เทคโนโลยีใหม่ (ทีวีสี, คอมพิวเตอร์, โทรศัพท์มือถือ, อินเทอร์เน็ต) ความปลอดภัย: การปะทะบนท้องถนน, ความพยายามลอบสังหาร, การก่อจลาจลในเรือนจำ, เหตุการณ์บริเวณชายแดน, การลักลอบค้าอาวุธ, การก่อการร้าย, เหตุการณ์จับตัวประกัน การทูตและโลก: การประชุมสุดยอด NATO, วิกฤตการณ์กรีซหรือไซปรัส, ความตึงเครียดที่ชายแดนโซเวียต, เสียงตอบรับด้านสิทธิมนุษยชนจากยุโรปตะวันตก, คลื่นผู้อพยพจากสงครามในตะวันออกกลาง, วิกฤตการณ์ราคาน้ำมัน, วาระการเจรจาเข้าสู่ EU (EEC) ภัยธรรมชาติ: แผ่นดินไหวที่ Erzincan (1992), แผ่นดินไหวที่ Marmara (1999), แผ่นดินไหวที่ Van (2011), แผ่นดินไหวที่ Elazığ และ İzmir (2020), แผ่นดินไหวที่ Kahramanmaraş (2023), น้ำท่วม, ไฟป่า, พายุหิมะในฤดูหนาว, ภาวะภัยแล้ง กีฬาและวัฒนธรรม: การแข่งขันของทีมชาติ, ความสำเร็จในโอลิมปิกของ Naim Süleymanoğlu (1988, 1992, 1996), ความสำเร็จในฟุตบอลยุโรปของ Güneş, ถ้วยยูฟ่าคัพของ Galatasaray (2000), อันดับสามฟุตบอลโลกปี 2002, รางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรมของ Orhan Pamuk (2006), รางวัลโนเบลของ Aziz Sancar (2015), ยูโรวิชัน, รางวัลเทศกาลภาพยนตร์ เพื่อความหลากหลาย เกมจะเลือกเหตุการณ์จากกลุ่มเหล่านี้ในช่วงเวลาต่างๆ โดยเหตุการณ์ประเภทเดียวกันจะไม่เกิดขึ้นติดกันสามครั้ง และเหตุการณ์ด้านการเมือง เศรษฐกิจ สังคม ความปลอดภัย การทูต ภัยธรรมชาติ และวัฒนธรรม จะคานอำนาจกันในช่วงเวลาต่างๆ ทำให้แต่ละช่วงมีบรรยากาศและวาระสำคัญของตัวเอง