ตำนานแห่งอิคโนสซา

# ตำนานแห่งอิคโนสซา นี่คือโลกแห่งอิคโนสซา และนี่คือกฎเกณฑ์ของมัน สิ่งที่ตามมานี้บอกเล่าถึงสภาพของเกาะต่างๆ วิถีชีวิตของผู้คน และการเปลี่ยนแปลงของสิ่งต่างๆ ตามกาลเวลา: ทุกคำกล่าวคือหนึ่งในกฎของโลกใบนี้ และการบรรยายรวมถึงเอกสารทั้งหมดต้องยึดถือตามนี้เสมอ ซาร์ดิเนียในยุคนูราเกและคอร์ซิกาในยุคทอร์เรอัน ในช่วงประมาณ 750 ปีก่อนคริสตกาล ระหว่างปลายยุคสำริดและต้นยุคเหล็ก นี่คือโลกแห่งหอคอยหิน โลหะสำริด และการค้าทางทะเล นิคมที่มีการจัดตั้งทุกแห่งต่างเป็นชุมชนทางการเมืองที่เป็นอิสระและมีรัฐบาลเป็นของตนเอง ไม่ว่าจะเป็นสภาครอบครัว หัวหน้าเผ่า ผู้อาวุโส ผู้ดูแลพิธีกรรม หรือกลุ่มพ่อค้า กลุ่มสิ่งก่อสร้างแบบนูราเกที่ยิ่งใหญ่มีเกียรติภูมิและข้อตกลงกับหมู่บ้านใกล้เคียง แต่ไม่ได้ปกครองหมู่บ้านเหล่านั้น ในทางตอนเหนือของกัลลูราที่หันหน้าเข้าสู่ช่องแคบ มีประชากรผสมระหว่างชาวนูราเกและชาวทอร์เรอันอาศัยอยู่ ซึ่งผูกพันด้วยสายสัมพันธ์อันเก่าแก่กับฝั่งตรงข้าม ช่องแคบระหว่างเกาะเหล่านี้สั้นแต่ต้องอาศัยกระแสลม นอกจากนิคมที่มีเอกสารกำกับแล้ว ยังมีหมู่บ้านเล็กๆ และครอบครัวที่กระจัดกระจาย ซึ่งอาจปรากฏให้เห็นในการบรรยาย **โลกภายนอก** นานๆ ครั้งโดยไม่มีกำหนดเวลาที่แน่นอน เหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์หรือเหตุการณ์ที่สมเหตุสมผลตามช่วงเวลานี้จะเกิดขึ้นนอกแผนที่ (โดยไม่รวมถึงอาณาจักร เมือง หรือชนชาติที่ยังไม่มีตัวตนในขณะนั้น) ทั่วทั้งทะเลเมดิเตอร์เรเนียน: ทางตอนใต้ของกอล ชายฝั่งตะวันออกของไอบีเรียและหมู่เกาะบาลีแอริก แอฟริกาเหนือจากโมร็อกโกในปัจจุบันไปจนถึงอียิปต์ ตะวันออกใกล้ อนาโตเลีย กรีซและคาบสมุทรบอลข่าน รวมถึงคาบสมุทรอิตาลี เหตุการณ์เหล่านี้อาจส่งผลหรือไม่ส่งผลต่อการค้าและเส้นทางเดินเรือข้ามทะเลก็ได้ สำหรับบนเกาะต่างๆ เหตุการณ์เหล่านี้จะเป็นที่รับรู้ก็ต่อเมื่อมีเรือมาถึง ซึ่งมักจะล่าช้าและบางครั้งข้อมูลก็บิดเบือนไป **ความมั่งคั่งและการแลกเปลี่ยน** ยังไม่มีการใช้เงินตราที่ตีเหรียญขึ้น มูลค่าถูกวัดด้วยน้ำหนักของโลหะ (แท่งทองแดง สำริด เศษโลหะที่สะสมไว้; ชาวฟินิเชียนใช้เงินชั่งน้ำหนัก) และปศุสัตว์ ในขณะที่สินค้าอุปโภคบริโภคทั่วไปใช้วิธีการแลกเปลี่ยนโดยตรง ของขวัญและการต้อนรับขับสู้จะมาพร้อมกับการทำข้อตกลงทุกครั้ง ดีบุกที่จำเป็นสำหรับการทำสำริดไม่มีอยู่บนเกาะ: พ่อค้าชาวไอบีเรียและชาวฟินิเชียนเป็นผู้นำเข้ามา ซึ่งส่วนใหญ่จะผ่านทางซุลกีและโนรา ท่าเรือใหม่ๆ อาจกลายเป็นศูนย์กลางการค้าได้เมื่อเติบโตขึ้น เมื่อการค้าข้ามทะเลมีความเข้มข้น ความมั่งคั่งและอำนาจของผู้ที่ควบคุมการค้าจะเพิ่มขึ้นและมีดีบุกเข้ามามากขึ้น เมื่อถึงจุดอิ่มตัว มูลค่าของสินค้าที่นำเข้าและความมั่งคั่งของพ่อค้าจะลดลง เมื่อการค้าเบาบางหรือขาดหาย ดีบุกและสินค้าต่างแดนจะหายากขึ้น การผลิตสำริดจะชะลอตัวลง และท่าเรือของชาวฟินิเชียนจะอ่อนแอลง **ฤดูกาล** ฤดูหนาวทำให้น้ำในจุดข้ามฟากเพิ่มระดับขึ้น การสัญจรผ่านหุบเขากลายเป็นเรื่องยากและทะเลปิดตัวลง ฤดูร้อนนำมาซึ่งความร้อนและน้ำที่ขาดแคลนบนที่ราบ ฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วงเป็นช่วงเวลาของการหว่าน การเก็บเกี่ยว และการต้อนสัตว์ข้ามทุ่งหญ้า ในช่วงเริ่มต้นของเรื่องราวนี้ คอร์ซิกาไม่มีการปลูกองุ่นหรือต้นมะกอก และไม่มีพื้นที่ใดของเกาะที่มีทับทิม: ผลไม้เหล่านี้จะมาถึงก็ต่อเมื่อมีความสัมพันธ์ที่มั่นคงกับชาวฟินิเชียนหรือชาวกรีกเท่านั้น **ชาวต่างแดน** เมื่อไม่นานมานี้ พ่อค้าชาวฟินิเชียนได้เข้ามาตั้งถิ่นฐานในจุดจอดเรือเล็กๆ บนชายฝั่งทางใต้และทางตะวันตกของซาร์ดิเนีย: ซุลกี ซึ่งเป็นจุดจอดที่เก่าแก่ที่สุดและเป็นที่รู้จักไปถึงโพ้นทะเล, ท่าเรือโนรา ซึ่งมีการแวะเวียนมานานแล้ว, และแห่งที่อายุน้อยกว่าอย่างคาราลี, บิเตีย, ทาร์รอส และโอโธกา พวกเขาต้องพึ่งพาเพื่อนบ้านสำหรับอาหาร น้ำ และความปลอดภัย พวกเขาแสวงหาโลหะ (เงิน, ตะกั่ว, ทองแดง), ธัญพืช, ปศุสัตว์ และผลิตภัณฑ์ท้องถิ่น และเสนอเครื่องปั้นดินเผาชั้นดี ไวน์ ยาหม่อง น้ำมันหอม สิ่งทอย้อมสี งาช้าง และอำพัน ชุมชนข้างเคียงมักแตกออกเป็นสองฝ่าย คือฝ่ายที่แสวงหาการค้านี้และฝ่ายที่กลัวการสูญเสียที่ดิน เยาวชน และความเป็นอิสระ บนชายฝั่งซาร์ดิเนียและคอร์ซิกาอาจมีการเกิดถิ่นฐานใหม่ของชาวฟินิเชียน ซึ่งไม่ได้มีไว้เพื่อการค้าเสมอไป แต่อาจเป็นหมู่บ้านของชาวประมง เกษตรกร หรือครอบครัวจากอาณานิคม ซึ่งนำโดยเหล่าผู้อาวุโส ครอบครัว สภา หรือหัวหน้าเผ่า แทนที่จะเป็นพ่อค้า ในคอร์ซิกานิคมเหล่านี้พบได้ยากกว่าและเกิดขึ้นหลังจากที่มีการติดต่อกับชาวฟินิเชียนอย่างสม่ำเสมอเท่านั้น **เหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์** เหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์ที่ได้รับการบันทึกไว้อาจเกิดขึ้นตามปกติ โดยมีความเป็นไปได้ที่จะดำเนินไปในทิศทางที่ต่างออกไป โดยเฉพาะหากเหตุการณ์นั้นส่งผลต่อซาร์ดิเนียและคอร์ซิกา เช่น การก่อตั้งไซราคิวส์ในปี 733 ก่อนคริสตกาลอาจเกิดขึ้นช้ากว่ากำหนดสองสามปีหรือล้มเหลว แรงกดดันจากชาวอัสซีเรียที่มีต่อไทร์นำมาซึ่งอาณานิคมใหม่และผู้ลี้ภัยมุ่งหน้าสู่ตะวันตก (กระแสการขยายอาณานิคมเพิ่มสูงขึ้น) เหตุการณ์ที่ส่งผลต่อเกาะต่างๆ เช่น การขึ้นฝั่งใหม่ของชาวฟินิเชียน จะดำเนินไปตามแนวทางที่รัฐบาลและผู้เล่นกำหนดไว้ **สงคราม** สงครามส่วนใหญ่คือการปล้นปศุสัตว์ การล้างแค้น และการปะทะกันระหว่างกลุ่มเล็กๆ การทำศึกมักเป็นไปอย่างรวดเร็ว เพราะนักรบต้องกลับไปเก็บเกี่ยวผลผลิตและดูแลทุ่งหญ้า **ความศักดิ์สิทธิ์** น้ำพุศักดิ์สิทธิ์และบ่อน้ำ หลุมศพยักษ์ และศาสนสถานเป็นสถานที่นัดพบที่แม้แต่ชุมชนที่เป็นคู่แข่งกันยังมาชุมนุมกันเพื่อจัดงานเลี้ยงและทำพิธีกรรม สิ่งเหนือธรรมชาตินั้นหายากและคลุมเครือ: ความฝัน ลางบอกเหตุ เสียงของบรรพบุรุษ สถานที่ที่ดูเหมือนจะตอบรับ ชุมชนต่างๆ จัดพิธีกรรม งานเลี้ยง และพิธีการ ทั้งแบบส่วนบุคคลหรือส่วนรวม ซึ่งอาจเกิดขึ้นระหว่างการเล่นโดยไม่มีกฎตายตัว: งานเลี้ยงตามฤดูกาลที่ศาสนสถาน คำสาบานที่แหล่งน้ำศักดิ์สิทธิ์ การถวายรูปปั้นสำริดและอาหาร งานเลี้ยงร่วมกัน การเฝ้ายามและการนอนหลับข้างหลุมศพของบรรพบุรุษ พิธีกรรมผ่านพ้นวัย พิธีกรรมก่อนจากและหลังกลับ **สถานที่ที่เป็นที่รู้จัก** บางสถานที่ได้รับชื่อเสียงเป็นพิเศษ เกินกว่าระยะทางที่ผู้คนรู้จัก มอนเต ปรามา: ได้รับการเคารพและยำเกรง เป็นสุสานของวีรบุรุษที่เฝ้ามองโดยรูปปั้นนักรบหิน บ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์พอลีลี: ได้รับการเคารพ น้ำที่รักษาโรคและตัดสินความผิด หลุมศพยักษ์คอดดู เวคคิอู: เก่าแก่มากและน่าเกรงขาม ว่ากันว่าเป็นที่พักพิงของเหล่าคนต่างถิ่น (Gentiles) ซุลกี: จุดขึ้นฝั่งที่พ่อค้าทั่วทะเลรู้จัก โนรา: ศิลาจารึกโดยชาวฟินิเชียนทำให้ที่นี่กลายเป็นสถานที่ที่ผู้คนพูดถึง มอนเต ดัคคอดดี: น่าเกรงขามและเก่าแก่มาก แท่นบูชาลดหลั่นขนาดใหญ่ที่สร้างขึ้นโดยผู้คนที่สูญหายไปนานก่อนยุคนูราเกและปัจจุบันเหลือเพียงซากปรักหักพัง ว่ากันว่าเหล่าคนต่างถิ่นปีนขึ้นไปเพื่อพูดคุยกับท้องฟ้า ติสคาลี: ลึกลับ หมู่บ้านที่ซ่อนตัวอยู่ภายในหลุมยุบของเทือกเขาสุปรามอนเต เข้าถึงได้เฉพาะทางเดินที่น้อยคนนักจะรู้จัก เป็นที่ลี้ภัยของผู้ที่ต้องการหายตัวไป ศาสนสถานแห่งเซร์รี: ได้รับการเคารพ เป็นศาสนสถานขนาดใหญ่บนที่ราบสูงจารา ดิ เซร์รี มีบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์และพื้นที่จัดงานเลี้ยง ซึ่งผู้คนจากทั่วทั้งเกาะมารวมตัวกันเพื่อทำพิธีกรรม การค้า และการสงบศึก โดมัส เดอ จานัส แห่งพรีอู: ที่อยู่อาศัยของสิ่งมีชีวิต หลุมศพขนาดใหญ่ที่สลักลงในหินโดยผู้อยู่อาศัยกลุ่มแรกของเกาะ บ้านของเหล่าจานัส ผู้ใดที่เข้าไปโดยไม่ให้ความเคารพอาจไม่พบทางออกอีกเลย ตามูลี: ได้รับการเคารพ หลุมศพยักษ์ที่มีหินตั้ง (betyls) หกแท่ง สามแท่งมีรอยสลักเป็นหน้าอก ผู้คนไปที่นั่นเพื่อขอเด็กและการเพิ่มพูนผลผลิตของฝูงสัตว์และไร่นา สแตนตารี: ได้รับการเคารพและยำเกรง แถวนักรบหินที่ถือดาบซึ่งชาวคอร์ซิกาเรียกว่า «หินที่กลายเป็นคน» ว่ากันว่าครั้งหนึ่งเคยเป็นมนุษย์ คาปู ตาฟูนาตู: ต้องคำสาป ภูเขาที่ถูกเจาะทะลุแห่งนีโอโล มีตำนานเล่าว่าวิญญาณชั่วร้ายถูกคนเลี้ยงแกะหลอก จึงขว้างค้อนของตนทะลุภูเขา ทะเลสาบนีนู: ที่อยู่อาศัยของสิ่งมีชีวิต ทะเลสาบบนภูเขาสูงที่เป็นต้นกำเนิดของแม่น้ำทาวิยานโน เป็นบ้านของเหล่าภูติแห่งน้ำพุ (Fate di e funtane); ในสายหมอกจะได้ยินเสียงคร่ำครวญของเหล่าลากรามันติ สิ่งเดียวกันนี้ใช้กับสถานที่ที่ถูกสร้างขึ้นใหม่: ลักษณะชื่อเสียงของสถานที่เหล่านั้น (ได้รับการเคารพ, น่าเกรงขาม, ต้องคำสาป, เป็นที่อยู่อาศัยของสิ่งมีชีวิต) จะถูกบอกเล่าในการบรรยาย **สถานที่ที่เกิดจากเรื่องราว** เมื่อเวลาผ่านไป เรื่องราวจะทิ้งร่องรอยใหม่ไว้บนแผนที่ โดยแต่ละแห่งจะดำเนินตามกฎของตนเอง - **นิคมร้าง** คือพื้นที่ที่ถูกทิ้งไว้โดยปราศจากผู้อยู่อาศัย ปีแล้วปีเล่า สภาพ (Condition) และชื่อเสียง (Fame) ของมันจะลดลงเหลือเพียง 'ซากปรักหักพัง' (In ruins) และ 'ไม่เป็นที่รู้จัก' (Unknown) หากมีใครกลับไปอาศัยที่นั่น มันจะกลับมาเป็นนิคมที่มีผู้คนอีกครั้งและเกิดรัฐบาลใหม่ขึ้น - **ที่ซ่อน** คือฐานลับของกลุ่มโจร ในถ้ำ ป่า หรือท่ามกลางซากปรักหักพัง ในขณะที่ไม่มีใครพบมัน มันจะไม่อยู่บนแผนที่และที่ตั้งของมันจะถูกบันทึกไว้ในคำอธิบายของกลุ่มโจรเท่านั้น มันจะปรากฏในช่องแผนที่ที่ถูกต้องเมื่อมีคนค้นพบในเรื่องราวหรือเมื่อชื่อเสียงของมันถึงระดับ 'ท้องถิ่น' (Local) และหลังจากนั้นชื่อเสียงของมันจะไม่มีวันลดต่ำกว่าระดับท้องถิ่น หากถูกทำลาย ที่ซ่อนจะหายไป; หากถูกทิ้งร้างโดยกลุ่มโจร มันจะกลายเป็นซากปรักหักพัง กลุ่มโจรที่มีที่ซ่อนลับก็จะอาศัยอยู่นอกแผนที่เช่นกัน: มันจะปรากฏตัวเฉพาะในขณะปฏิบัติการ (การบุก การซุ่มโจมตี การเจรจา) และช่วงสั้นๆ หลังจากนั้น จากนั้นก็จะซ่อนตัวอีกครั้ง มันจะอยู่บนแผนที่อย่างถาวรเมื่อที่ซ่อนถูกค้นพบ หากผู้เล่นเป็นผู้นำกลุ่มโจร กลุ่มโจรและที่ซ่อนจะมองเห็นได้เฉพาะผู้เล่นเท่านั้น ส่วนคนอื่นๆ จะรู้เรื่องตามระดับชื่อเสียง ที่ซ่อนแห่งลิมบาราเป็นข้อยกเว้น: ในกัลลูราทุกคนรู้ว่าใครอาศัยอยู่ที่นั่นและอยู่ที่ไหน แต่ภูเขาทำให้เข้าถึงได้ยาก บัคคิซอร์และเหล่าพี่น้องแห่งลิมบาราจึงปรากฏอยู่บนแผนที่เสมอ - **ซากเรืออับปาง** คือเรือที่จมลงบนชายฝั่ง: ทะเลจะกัดเซาะมันและสภาพของมันจะลดลงทุกปี สินค้าสามารถกู้คืนได้เพียงครั้งเดียว และเมื่อไม่เหลืออะไรแล้ว ซากเรือจะหายไป - **ค่าย** คือที่พักแรมชั่วคราวของกองคาราวาน กองสำรวจ หรือกองกำลัง และจะหายไปเมื่อกลุ่มคนเหล่านั้นจากไป - **สมรภูมิ** คือพื้นที่ที่ยังคงหลงเหลืออยู่หลังจากการปะทะครั้งสำคัญ พร้อมกับหลุมศพและความทรงจำ ชื่อเสียงของมันคือชื่อเสียงของการรบนั้น - **ด่านเก็บค่าผ่านทาง** คือจุดข้ามฟาก หุบเขา หรือปากแม่น้ำ ซึ่งผู้ที่ควบคุมมันจะเก็บภาษีจากสินค้า มันนำความมั่งคั่งมาสู่ผู้ถือครอง และพื้นที่ที่เต็มไปด้วยภยันตรายจะทำให้มันว่างเปล่า **ผู้ลี้ภัยและผู้ย้ายถิ่น** ผู้ที่ทิ้งบ้านเกิดของตนจะเดินทางในฐานะ 'กลุ่มผู้ลี้ภัย' หรือ 'ครอบครัวย้ายถิ่น' และจะยุติการเป็นกลุ่มทันทีที่พวกเขาตั้งรกราก: พวกเขาจะเข้าร่วมกับนิคมเดิมหรือก่อตั้งนิคมใหม่พร้อมกับรัฐบาลของตนเอง หากไม่มีใครรับพวกเขาเป็นเวลานาน พวกเขาอาจหันไปเป็นโจรสลัดและกลายเป็นกลุ่มโจร **สินค้าในเกม** สินค้าของเกาะเหล่านี้จะมีชื่อเรียกตามนี้เท่านั้นและไม่มีชื่ออื่น วัตถุดิบ (ในช่องทรัพยากร): ปลา, สัตว์มีเปลือก, ปะการัง, วัว, แกะ, หมู, ม้า, สัตว์ป่า, ธัญพืช, พืชตระกูลถั่ว, ผัก, แฟลกซ์, เส้นใย, สีย้อม, องุ่น, มะกอก, มะเดื่อ, ทับทิม, น้ำผึ้ง, ไม้ซุง, เกลือ, หิน, ดินเหนียว, ออบซิเดียน, ทองแดง, ตะกั่ว, เงิน; เฉพาะในคอร์ซิกายังมีลูกโอ๊กและไม้ลันติสก์ แต่ละชื่อรวบรวมกลุ่มผลิตภัณฑ์ไว้ และการบรรยายจะเลือกกรณีเฉพาะ: ธัญพืช (ข้าวสาลีเปลือย, บาร์เลย์, เอมเมอร์; ข้าวฟ่างพบได้เฉพาะใกล้ถิ่นฐานชาวฟินิเชียน), พืชตระกูลถั่ว (ถั่วปากอ้า, ถั่วเลนทิล, ถั่วลันเตา, ถั่วชิกพี), ผัก (เมล่อน, หอมหัวใหญ่, กระเทียม), เส้นใย (กก, ต้นอ้อ, อัสโฟเดล, ปาล์มแคระ, ต้นบรูม), สีย้อม (แสด, เคอร์เมส, เวลด์, ต้นบรูม, ถั่วคอล์ลและเปลือกถั่ว; สีม่วงจากหอยสังข์พบได้เฉพาะที่ที่มีช่างฝีมือฟินิเชียน; หญ้าฝรั่นมาจากภายนอกเท่านั้น), หิน (หินแกรนิต, หินบะซอลต์, หินทราไคต์, หินปูน, หินทราย), ม้า (ม้าขนาดเล็กและลา), สัตว์ป่า (กวาง, หมูป่า, แกะมูฟลอน, กระต่าย) ปะการัง, ม้า, ออบซิเดียน และโลหะมีอยู่เพียงในไม่กี่ช่องและไม่ขยายไปถึงเพื่อนบ้าน เช่น: ที่ราบสูงจารามี «วัว, ธัญพืช, ม้า, หิน»; คาโป คัชชา มี «ปลา, ปะการัง»; คอร์ซิกาไม่มีองุ่นหรือมะกอก แต่มีไม้ลันติสก์และลูกโอ๊ก ผลิตภัณฑ์สำเร็จรูป (การผลิตของนิคม) และห่วงโซ่การผลิต: ปลา → ปลาแห้ง; ปลา + เกลือ → ปลาเค็ม; ปะการัง → เครื่องประดับปะการัง; แกะ → ขนแกะ, ชีส, หนังและเครื่องหนัง, เนื้อถนอมอาหาร; ขนแกะ → สิ่งทอจากขนแกะ; วัว → ชีส, หนังและเครื่องหนัง, เนื้อถนอมอาหาร; หมู → เนื้อถนอมอาหาร (หมักเกลือ, ตากแห้ง หรือไส้กรอก; หมักเกลือโดยใช้เกลือเท่านั้น); สัตว์ป่า → เนื้อสัตว์ป่า, หนังและเครื่องหนัง; สัตว์ป่า, วัว, แกะ → วัตถุจากกระดูกและเขาสัตว์; ธัญพืช → แป้ง, ขนมปังและขนมปังกรอบ (ทำจากแป้งเช่นกัน); ลูกโอ๊ก → ขนมปังลูกโอ๊ก; แฟลกซ์ → สิ่งทอลินิน, แหและเชือก, ใบเรือ; เส้นใยพืช → ตะกร้า, แหและเชือก, ใบเรือ; สิ่งทอจากขนแกะหรือลินิน + สีย้อม → สิ่งทอย้อมสี (ด้วยสีม่วง ซึ่งหายากและมีค่า); สิ่งทอจากขนแกะ, ลินิน หรือสิ่งทอย้อมสี, หนังและเครื่องหนัง → เสื้อผ้า (รวมถึงผ้าคลุม, หมวก, รองเท้า); องุ่น → ไวน์; มะกอก → น้ำมันมะกอก; ต้นเหลนทิสก์ → น้ำมันเหลนทิสก์; มะเดื่อ → มะเดื่อแห้ง; น้ำผึ้ง → ขี้ผึ้ง; ไม้ซุง → เรือ, เฟอร์นิเจอร์และวัตถุจากไม้, ถ่านไม้, ยางไม้; ออบซิเดียน → ใบมีดออบซิเดียน; ทองแดง + ดีบุก → สำริด, เครื่องมือสำริด, อาวุธสำริด, วัตถุสำริดสำหรับการแก้บน; ตะกั่ว → เงิน, วัตถุจากตะกั่ว; เงิน → เครื่องประดับเงิน; ทอง → เครื่องประดับทอง (เฉพาะเมื่อมีอุปทานสม่ำเสมอ); ดินเหนียว → เครื่องปั้นดินเผา, โถแอมฟอรา; หิน → หินโม่, รูปสลักหิน (เฉพาะสำหรับสถานศักดิ์สิทธิ์หรือชนชั้นสูง เช่น รูปสลักหินปูนแห่งซินิส) ใครก็ตามที่ก้าวไปอีกขั้นในห่วงโซ่การผลิตจะเริ่มต้นจากวัตถุดิบต้นทางของพื้นที่นั้นโดยตรง เช่น หมู่บ้านที่มีแกะและสีย้อมสามารถขายสิ่งทอย้อมสีได้ หรือหมู่บ้านที่มีไม้ซุงสามารถขายยางไม้ได้ ส่วนพืชตระกูลถั่ว ผัก และทับทิมจะขายในสภาพดิบ สำริดและเหล็กไม่มีการแปรรูปเพิ่มในห่วงโซ่อื่น ชุดเกราะสำริดเป็นของหายาก ส่วนใหญ่เป็นของชาวอีทรัสคันหรือชาวกรีก บนเกาะต่างๆ จะใช้เครื่องป้องกันที่ทำจากหนังหมุด ส่วนชุดเกราะเหล็กนั้นไม่มีอยู่จริง คอร์ซิกาไม่มีการปลูกองุ่นหรือมะกอก ที่นั่นจะใช้น้ำมันจากต้นเหลนทิสก์แทน และไม่มีดินแดนบนเกาะใดที่มีทับทิมในช่วงเวลานี้ รวมถึงไม่มีดีบุกบนเกาะต่างๆ ด้วย สินค้าจากที่อื่นที่นิคมได้รับและนำมาขายต่อ (สินค้าที่นำเข้า โดยชื่อจะไม่มีคำขยายอื่น): ดีบุก, เหล็ก, เครื่องมือเหล็ก, อาวุธเหล็ก, ชุดเกราะสำริด, ทอง, วัตถุจากงาช้าง, อำพัน, ขี้ผึ้งทาผิว, น้ำมันหอม, หญ้าฝรั่น เป็นสินค้าที่มาจากภายนอกเกาะเท่านั้น สินค้าอื่นๆ ในแคตตาล็อกก็สามารถส่งมาได้แม้จะมาจากพื้นที่หรือเกาะอื่น แต่กรณีนั้นคำว่า «จาก» จะระบุต้นทางแล้วและสินค้าจะไม่ต้องใช้คำขยายเพิ่ม เช่น «เครื่องปั้นดินเผา, จากฟีนิเซีย», «ไวน์, จากกรีซ», «อาวุธสำริด, จากอีทรูเรีย», «ชีส, จากโกจานู» (พื้นที่บนเกาะอื่น) ส่วน [ต้นทาง] จะเพิ่มเฉพาะสินค้าต่างถิ่นที่นิคมบนเกาะนำมาขายต่อ เช่น «ไวน์ฟีนิเซีย, จากพลัมเบีย» ตัวอย่างเช่น ซุลกี «ดีบุก, จากไอบีเรีย; ไวน์, จากฟีนิเซีย»; หมู่บ้านในคอร์ซิกา «ชีส, จากโกจานู» สินค้าจากที่อื่นจะไม่ถือเป็นทรัพยากรของนิคมนั้นๆ ส่วนผ้าไหม ปาปิรัส และแก้ว ไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของเกม: การบรรยายอาจกล่าวถึงเพียงเพื่อเป็นความรู้รอบตัวหรือของขวัญ แต่ไม่เคยใช้เป็นสินค้าซื้อขาย **ต้นทางและตลาดต่างแดน.** ผู้ที่มาจากภายนอกจะขายเฉพาะสิ่งที่ดินแดนของตนหรือพันธมิตรผลิตได้จริงเท่านั้น และ [ต้นทาง] ของสินค้าจากที่อื่นจะเป็นหนึ่งในดินแดนเหล่านี้เสมอ พวกเขาจะมองหาสิ่งที่เกาะต่างๆ เสนอเพื่อเป็นการแลกเปลี่ยน แต่ละวัฒนธรรม สิ่งที่พวกเขานำมา → สิ่งที่พวกเขาต้องการ: - **ชาวฟีนิเซีย** (ซุลกี, โนรา และจุดจอดเรือต่างๆ; เมืองแม่คือไทร์, ไซดอน, ยูทิกา; กาดิซสำหรับไอบีเรีย): เครื่องปั้นดินเผา, ไวน์, ขี้ผึ้งทาผิว, น้ำมันหอม, สิ่งทอย้อมสี (สีม่วงจากไทร์), วัตถุจากงาช้าง, ทอง, หญ้าฝรั่น และยังขายดีบุกและเงินจากไอบีเรีย, สิ่งทอลินิน, เหล็ก → แลกกับ ทองแดง, ตะกั่ว, เงิน, ธัญพืช, วัว, หนังและเครื่องหนัง, ทาส ตัวอย่างเช่น: ซุลกี «เครื่องปั้นดินเผา, จากฟีนิเซีย; ดีบุก, จากไอบีเรีย» - **ชาวไอบีเรีย** (ตาร์เตสซอส, อูเอลบา, อันดาลูเซีย): ดีบุก, เงิน, ทอง, อาวุธสำริด → แลกกับ วัตถุสำริดสำหรับการแก้บน, สำริด, เครื่องปั้นดินเผา ตัวอย่างเช่น: อูเอลบา ซื้อ «วัตถุสำริดสำหรับการแก้บน» - **ชาวอีทรัสคัน** (โปปูโลเนีย, เวตูโลเนีย, ตาร์ควินเนีย; เอลบา): เหล็ก, เครื่องมือเหล็ก, อาวุธเหล็ก, อาวุธสำริด, เครื่องปั้นดินเผา, อำพัน → แลกกับ ทองแดง, วัตถุสำริดสำหรับการแก้บน, เครื่องปั้นดินเผา, หนังและเครื่องหนัง ตัวอย่างเช่น: โโปปูโลเนีย «เหล็ก, จากเอลบา»; เวตูโลเนีย ซื้อวัตถุสำริดสำหรับการแก้บน - **ชาวกรีก** (ชาวอาณานิคมยูโบเอียแห่งพิเทคูสไซและคูเม; ซิซิลีตั้งแต่ 733 ปีก่อนคริสตกาล), มีจำนวนน้อยและผ่านไปมา: ไวน์, น้ำมันมะกอก, เครื่องปั้นดินเผา (คราเทอร์, ถ้วย), เครื่องมือเหล็ก, อาวุธสำริด, ชุดเกราะสำริดที่หายาก → แลกกับ ทองแดง, เงิน, ตะกั่ว, ทาส - **ชาวอิตาลิก** (ละติน, คัมปาเนียน, พิเซน, เวเนติ และกลุ่มอื่นๆ บนคาบสมุทร): อำพันจากทะเลเอเดรียติก, เครื่องปั้นดินเผา, อาวุธสำริด → แลกกับ ทองแดง, วัตถุสำริดสำหรับการแก้บน, หนังและเครื่องหนัง - **ชาวซิเซล, ซิคานี และเอลิเมียน** (ซิซิลี; ชาวกรีกก่อตั้งอาณานิคมที่นั่นตั้งแต่ 733 ปีก่อนคริสตกาล, ชาวฟีนิเซียมีท่าเรือทางชายฝั่งตะวันตก): เครื่องปั้นดินเผา, อาวุธสำริด, ธัญพืช, เกลือ, น้ำผึ้ง, หนังและเครื่องหนัง และยังขายไวน์กรีกต่อ → แลกกับ ทองแดง, วัตถุสำริดสำหรับการแก้บน, เครื่องปั้นดินเผา, ปะการัง ตัวอย่างเช่น: จุดจอดเรือทางตะวันออกของซาร์ดิเนีย «เครื่องปั้นดินเผา, จากซิซิลี» - **ชาวทาไลโอติก** (หมู่เกาะแบลีแอริก): เครื่องปั้นดินเผา, หนังและเครื่องหนัง → แลกกับ วัตถุสำริดสำหรับการแก้บน, สำริด, ธัญพืช - **ชาวลิเบีย** (แอฟริกาเหนือ, คาร์เธจเพิ่งก่อตั้งและยังมีขนาดเล็ก): ม้า, หนังและเครื่องหนัง, เกลือ, วัตถุจากงาช้าง, ทองจากภายในดินแดน → แลกกับ เครื่องปั้นดินเผา, ไวน์, น้ำมัน, เครื่องมือสำริด, เครื่องมือเหล็ก, สิ่งทอย้อมสี ตัวอย่างเช่น: คาร์เธจ «ม้า»; ซื้อเครื่องปั้นดินเผาจากชาวฟีนิเซีย - **ชาวอียิปต์**: พวกเขาไม่ได้แล่นเรือมาไกลขนาดนี้; สิ่งทอลินิน, วัตถุจากงาช้าง, ทอง และขี้ผึ้งทาผิว จะมาถึงผ่านทางชาวฟีนิเซียเท่านั้น ส่วนแมลงสคารับและเครื่องรางต่างๆ จะมาในฐานะของขวัญ - **ชาวเซลต์** (เทือกเขาแอลป์): อาวุธเหล็ก (ดาบ) และเกลือ จะมาถึงนานๆ ครั้ง ผ่านทางชาวอีทรัสคันเท่านั้น เกาะต่างๆ ขายสินค้าไปยังต่างแดน: วัตถุสำริดสำหรับการแก้บน, สำริดและทองแดง (ชาวอีทรัสคัน, ไอบีเรีย, ฟีนิเซีย), เงินและตะกั่ว (ชาวฟีนิเซีย), ธัญพืช, วัว, หนังและเครื่องหนัง, ขนแกะ, ชีส, ปะการัง; จากคอร์ซิกาจะมีน้ำผึ้ง, ขี้ผึ้ง, ไม้ซุง, ยางไม้, หนังสัตว์ ตัวอย่างเช่น: ท่าเรือในซาร์ดิเนียขาย «วัตถุสำริดสำหรับการแก้บน» ให้กับเวตูโลเนีย และรับ «เหล็ก, จากเอลบา» กลับมา; จุดจอดเรือทางชายฝั่งตะวันออกของคอร์ซิกาขาย «น้ำผึ้ง» และ «ไม้ซุง» ให้กับพ่อค้าชาวฟีนิเซีย **การนำเข้าของนิคมที่สร้างขึ้นโดยเกม.** ไม่ใช่นิคมทุกแห่งที่จะนำเข้าสินค้า: หมู่บ้านในพื้นที่ห่างไกลที่ไม่มีเส้นทางคมนาคมอาจไม่มีการนำเข้าเลย จุดจอดเรือหรือนิคมที่ตั้งอยู่บนเส้นทางไปสู่จุดนำเข้านั้นจะมีสินค้า 1-2 รายการ (สูงสุด 4 หากมีการปกครองระดับรวยหรือสูงกว่า) ซึ่งเลือกจากรายการสินค้าของวัฒนธรรมต่างถิ่นที่ใกล้ที่สุดหรือจากเพื่อนบ้านบนเกาะ โดยจะไม่เลือกสิ่งที่นิคมนั้นผลิตเองหรือมีเป็นทรัพยากร ตัวอย่างเช่น: จุดจอดเรือฟีนิเซียแห่งใหม่บนชายฝั่งซินิส «เครื่องปั้นดินเผา, จากฟีนิเซีย»; จุดจอดเรือกรีกแห่งใหม่ «ไวน์, จากกรีซ»; หมู่บ้านคนเลี้ยงสัตว์ในบาร์บาเกียจะไม่มีสินค้านำเข้า หรืออาจจะมี «เกลือ, จากคาราลี» หากเพื่อนบ้านชายฝั่งขายสินค้านั้น **ตำแหน่งที่ตั้ง.** ซาร์ดิเนีย: กัลลูราทางตะวันออกเฉียงเหนือ; นูร์รา (ซาสซารี, ปอร์โต ตอร์เรส, สตินตีโน) และอัลเกโรทางตะวันตกเฉียงเหนือ; โบซาและมอนติเฟอร์รูทางตะวันตก; ซินิสและอ่าวโอริสตานโนทางตะวันตกเฉียงกลาง; อิเกลเซนเตและซุลซิสทางตะวันตกเฉียงใต้; กัมปีดาโนและคัลยารีทางใต้; ซาร์ราบุสทางตะวันออกเฉียงใต้; โอเกลียสตราทางตะวันออก; บาร์บาเกียและซูปรามอนเตทางตอนกลางและตะวันออกกลาง; มาร์มิลลาและเกียราทางตอนกลางถึงใต้ ชายฝั่งตะวันตกจากเหนือลงใต้: สตินตีโน, อัลเกโร, โบซา, โอริสตานโน, ซุลซิส; ชายฝั่งตะวันออกจากเหนือลงใต้: กัลลูรา, โปซาดา, โอโรเซอี, โอเกลียสตรา, ซาร์ราบุส คอร์ซิกา: คาโป คอร์โซทางเหนือ; บาลันยาทางตะวันตกเฉียงเหนือ; อัจจัชโชทางตะวันตก; อัลตา ร็อคคาและโบนิฟอชโชทางใต้; ที่ราบทางตะวันออก ช่องแคบแบ่งระหว่างกัลลูราและคอร์ซิกา **อายุ.** ทุกคนมีปีเกิดและอายุจะนับตามวันที่ในเกม เด็กและเยาวชนจะช่วยงานครอบครัวและเรียนรู้วิชาชีพ (อยู่ระหว่างการฝึกฝน); เมื่ออายุประมาณสิบห้าปีจะถือเป็นผู้ใหญ่ แต่งงานและออกรบได้ ความแข็งแกร่งเต็มที่จะอยู่ไปจนถึงอายุประมาณสี่สิบปี จากนั้นประสบการณ์และอำนาจจะเพิ่มขึ้น แต่จะเหนื่อยง่ายขึ้น ฟื้นตัวช้าลง และความเจ็บป่วยจะส่งผลกระทบมากขึ้น น้อยคนนักที่จะมีอายุเกินหกสิบปี: คนชรามักได้รับความเคารพในฐานะผู้เก็บรักษาความทรงจำของชุมชน ในวัยชราอาจเสียชีวิตตามอายุ โดยจะผ่านสถานะป่วยหนักและใกล้ตาย ไม่ใช่การตายกะทันหัน **ทาส.** ชาวฟีนิเซียและชาวกรีกมีการซื้อขายทาส บนเกาะต่างๆ เชลยจากการจู่โจมและสงครามอาจถูกกักตัวไว้ใช้แรงงานหรือขายให้กับพ่อค้าต่างถิ่น การเป็นทาสเกิดขึ้นจากการเป็นเชลยศึก การถูกลักพาตัว การถูกซื้อโดยพ่อค้า หรือการเป็นหนี้ การได้รับอิสรภาพทำได้โดยการไถ่ตัว การตัดสินใจของนาย การรับเข้าเป็นสมาชิกชุมชน หรือการหลบหนีที่ประสบความสำเร็จ: ผู้ที่หลบหนีจะยังคงเป็นทาสในสายตาของนายจนกว่าจะหาการคุ้มครองจากที่อื่นได้ ทาสที่ได้รับความไว้วางใจอาจได้รับการรับฟังจากนาย แต่ไม่มีทรัพย์สินและไม่มีสิทธิเสียงในชุมชน เมื่อนายกักขังเชลยจำนวนมากไว้ด้วยกัน (กองกำลังแรงงาน, สินค้าบนเรือ) พวกเขาจะรวมตัวเป็นกลุ่มในสถานะทาส: ค่าความแข็งแกร่งจะบอกจำนวนของพวกเขา แต่พวกเขาจะไม่มีอาวุธ ความสามัคคีคือสิ่งที่ผูกมัดพวกเขา ซึ่งส่งผลต่อความเสี่ยงในการหลบหนีหรือก่อกบฏ พวกเขาไม่มีทักษะหลัก พวกเขาอาจก่อตั้งกลุ่มเพื่อปลดปล่อยตนเอง หากผู้นำถูกแยกออกจากกลุ่ม เขาจะกลายเป็นตัวละครและสามารถกลับมารวมกับกลุ่มได้ กลุ่มจะสลายตัวเมื่อพวกเขาถูกแยกออกจากกัน ถูกขายทีละคน หรือได้รับอิสรภาพ หรือเมื่อระยะเวลาการเป็นทาสสิ้นสุดลง (เช่น ทำงานครบสามปี) ตามที่ระบุไว้ในคำอธิบาย **ความแข็งแกร่งและการรบ.** ความรุนแรงของการปะทะวัดจากอัตราส่วนความสูญเสียต่อความแข็งแกร่งเริ่มต้น (ค่ากลางของกองกำลัง) และจะส่งผลต่อการปกครองที่ส่งคนไป: ต่ำกว่า 10% ชัยชนะที่ชัดเจน = อำนาจ +1, ความพ่ายแพ้ = ไม่ส่งผล; 10-30% ชัยชนะที่แลกมาด้วยความสูญเสีย = ความสามัคคี −1, ความพ่ายแพ้ = อำนาจ −1; 30-50% ชัยชนะที่แทบไม่เหลืออะไร = ความสามัคคี −1 และกลุ่มลดระดับความแข็งแกร่งลงหนึ่งขั้น, ความพ่ายแพ้อย่างยับเยิน = อำนาจ −1 และความสามัคคี −1; มากกว่า 50% ชัยชนะ = อำนาจ −1 และความสามัคคี −1, การแตกพ่าย = อำนาจ −2 และความสามัคคี −2 หากสูญเสียเกิน 50% โอกาสที่กลุ่มจะสลายตัวจากการละทิ้งหน้าที่หรือถูกทำลายจะเพิ่มขึ้นตามความสูญเสีย; ที่ 100% จะถือว่าสถานะสุขภาพคือตายและกลุ่มจะถูกลบออก สุขภาพจะปรับตามผลลัพธ์โดยไม่คำนึงถึงความสูญเสีย: กลุ่มอาจยังคงมีสุขภาพแข็งแรงหลังจากสูญเสียคนไปจำนวนมาก ความสูญเสียจะส่งผลต่อจำนวนประชากรในการอัปเดตประจำปี; คนที่ออกไปจากนิคมเป็นเวลานานจะส่งผลต่อความมั่งคั่งของนิคม **สิ่งมีชีวิตและปาฏิหาริย์.** สิ่งมีชีวิตที่อาจได้พบเจอเพียงไม่กี่ครั้งและไม่มีความแน่นอนในสถานที่ที่พวกเขาผูกพันอยู่ พวกเขายังคงเป็นสิ่งที่ดำรงอยู่ในเชิงการเล่าเรื่อง: ไม่ใช่ตัวละครหรือสถานที่ - **บัตโตโรกู** («สี่ตา»): ฮีโร่ปีศาจจากรูปหล่อสัมฤทธิ์ในสถานศักดิ์สิทธิ์ เป็นนักรบที่มีสี่ตา สี่แขน และโล่สองอัน ด้วยดวงตาของเขา เขาสามารถมองเห็นได้รอบทิศและไม่มีใครสามารถจู่โจมเขาโดยไม่ทันตั้งตัวได้ เขาสอดส่องดูแลสถานที่ศักดิ์สิทธิ์: เขาจะปรากฏตัวในความฝัน นิมิต หรือเป็นร่างนักรบที่เห็นอยู่ไกลๆ ปกป้องผู้ที่มาด้วยสันติ และลงโทษผู้ที่นำความรุนแรงหรือการลบหลู่มาสู่สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ - **คนยักษ์**: ยักษ์โบราณที่อาศัยอยู่ก่อนยุคสมัยของมนุษย์ปัจจุบัน ผู้ที่ยกหินก้อนใหญ่ของนูราเกรุ่นแรกๆ และพักผ่อนอยู่ในสุสานคนยักษ์ พวกเขาจะถูกพบเห็นในสายหมอกเป็นรูปร่างมหึมา ได้ยินเสียงย่างก้าว หรือพบกระดูกและเครื่องมือที่ใหญ่เกินไป ผู้ใดที่ลบหลู่สุสานของพวกเขาจะพบกับโชคร้าย นูราเกโบราณ, สุสานคนยักษ์ - **ทาลอส (Talos)**: ยักษ์ทองแดงที่กะลาสีต่างถิ่นเล่าขานกันว่าเคยเดินทางมายังเกาะนี้และสังหารชาวซาร์ดิเนียไปมากมายด้วยการกอดรัดหลังจากเผาตัวจนร้อนแดง ก่อนจะมุ่งหน้าต่อไปยังเกาะครีต เขาปรากฏตัวเฉพาะในคำบอกเล่าของคนต่างถิ่น ตามแนวชายฝั่งและจุดจอดเรือเท่านั้น - **สายน้ำแห่งคำสาบาน (Waters of oaths)**: ตาน้ำศักดิ์สิทธิ์ที่ใช้รักษาโรคภัยและทำหน้าที่เป็นผู้พิพากษา ผู้ใดที่สาบานเท็จหรือปฏิเสธการขโมย ณ ที่แห่งนี้จะสูญเสียการมองเห็น ในขณะที่ผู้บริสุทธิ์จะจากไปโดยไร้อันตราย ใช้เพื่อตัดสินข้อกล่าวหาและข้อพิพาทต่างๆ พบได้ตามตาน้ำและบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ - **สมุนไพรซาร์โดนิก (Sardonic herb)**: พืชมีพิษในพื้นที่ชุ่มน้ำ ผู้ใดที่กินเข้าไปจะตายโดยที่ใบหน้าบิดเบี้ยวเป็นรอยยิ้ม ซึ่งเรียกว่า «รอยยิ้มซาร์โดนิก» อาจเกิดจากการกินผิดโดยไม่ตั้งใจ ถูกผู้อื่นวางยา หรือใช้เป็นเครื่องมือลงทัณฑ์ พบได้ตามหนองน้ำและตลิ่ง - **ยานาส (Janas)**: หญิงร่างเล็กที่อาศัยอยู่ในถ้ำและสุสานหิน พวกเธอทอผ้าบนกี่ทองคำ อบขนมปัง และเฝ้าสมบัติ พวกเธอกลัวแสงแดดและจะออกมาเฉพาะตอนกลางคืน สำหรับผู้ที่ให้เกียรติ พวกเธอก็จะใจดีและมอบของขวัญให้ แต่กับผู้ที่ลบหลู่ พวกเธอก็อาจโหดร้ายได้ โดยเฉพาะ **มาลา ยานาส (Mala janas)** ที่เป็นพวกชั่วร้ายและชอบขโมยเด็ก ส่วนราชินีของพวกเธอคือ **ยานา ไมสตา (Jana Maista)** ผู้ดื่มกินเลือดเป็นอาหาร พบได้ตามโดมุส เด ยานาส (สุสานหิน) และถ้ำต่างๆ - **มุสกา มาเชดดา (Musca Macedda)**: แมลงวันพิษขนาดมหึมาเท่าหัววัวที่ถูกกักขังไว้เพื่อเฝ้าสมบัติที่ถูกฝัง ว่ากันว่าข้างไหสมบัติจะมีไหอีกใบที่รูปร่างเหมือนกันขังมันไว้ หากใครเปิดผิดใบก็จะปลดปล่อยมันออกมา และเหล็กในของมันจะทำลายล้างผู้คนและฝูงสัตว์จนสิ้นซาก พบได้ตามซากปรักหักพังและที่ซ่อนเร้น - **มาสคินกานนา (Maschinganna)**: ภูตจอมซนที่เปลี่ยนรูปร่างได้และชอบหลอกลวงนักเดินทาง ทำให้พวกเขาหลงทาง ซ่อนสิ่งของ และทำให้ฝูงสัตว์แตกตื่น นอกจากนี้เขายังอาจเฝ้าสมบัติและเปิดเผยที่ซ่อนให้แก่ผู้ที่ใช้อุบายหรือทำดีกับเขา พบได้ตามป่าและซากปรักหักพัง - **ปานาส (Panas)**: วิญญาณของหญิงสาวที่เสียชีวิตขณะคลอดบุตร ซึ่งในตอนกลางคืนพวกเธอจะซักผ้าอ้อมเด็กของตนที่ริมแม่น้ำและต้องทำเช่นนั้นอยู่หลายปีกว่าจะพบกับความสงบสุข ใครที่ไปขัดจังหวะหรือสาดน้ำใส่พวกเธอจะทำให้พวกเธอต้องเริ่มทำใหม่และนำภัยพิบัติจากความโกรธแค้นมาสู่ผู้นั้น พบได้ตามแม่น้ำ จุดข้ามแม่น้ำ และตาน้ำ - **มาเรีย ฟาร์รันกา (Maria Farranca)** (หรือ มามา เอ ฟุนตานา): สิ่งมีชีวิตที่อาศัยอยู่ก้นบ่อน้ำและตาน้ำ คอยใช้แขนยาวๆ คว้าตัวผู้ที่ชะโงกหน้าลงไป โดยเฉพาะเด็กๆ แล้วลากลงไปใต้น้ำ พบได้ตามบ่อน้ำและตาน้ำ - **แอร์คีตู (Erchitu)**: ชายผู้ถูกสาปให้กลายเป็นวัวสีขาวที่มีเขาเหล็กในตอนกลางคืนเนื่องจากความผิดร้ายแรง เขาจะเดินโหยหวนไปทั่วชนบทและหยุดอยู่หน้าบ้านของผู้ที่จะต้องตาย ว่ากันว่าใครที่สามารถกระชากเขาของเขาออกได้จะช่วยให้เขาพ้นจากคำสาปนี้ พบได้ตามชนบทและทุ่งหญ้าเลี้ยงสัตว์ - **สกุลโทเน (Scultone)**: งูคล้ายบาซิลิสก์ที่ซ่อนตัวอยู่ในถ้ำและที่แห้งแล้ง ซึ่งสามารถสังหารผู้ที่สบตากับมันได้ทันที ผู้คนจึงต่างหลีกเลี่ยงและหวาดกลัวมัน มีเพียงไหวพริบเท่านั้นที่จะช่วยให้เผชิญหน้ากับมันได้ พบได้ตามถ้ำและพื้นที่แห้งแล้ง - **คัดดอส บิร์เดส (Kaddos birdes)**: ม้าขนสีเขียว สวยงามและหายากยิ่ง แทบเป็นไปไม่ได้ที่จะจับตัวได้ ใครก็ตามที่มีม้าตัวนี้ครอบครองจะได้รับทั้งชื่อเสียงและความอิจฉาริษยา ว่ากันว่าม้าเหล่านี้เป็นจุดเริ่มต้นของสงครามระหว่างชุมชนต่างๆ พบได้ตามที่ราบสูงและทุ่งหญ้าเลี้ยงสัตว์ - **บรูซคาส (Bruxas)**: แม่มดผู้เย้ายวนและดุร้ายที่อาศัยอยู่บริเวณชายขอบหมู่บ้าน เชี่ยวชาญเรื่องสมุนไพร ยาพิษ และคำสาป พวกเธออาจช่วยรักษา ทำให้ผู้คนตกหลุมรัก หรือร่ายมนตร์ทำร้ายผู้อื่น และมักจะเรียกร้องค่าตอบแทนเสมอ พบได้ตามหมู่บ้านและป่า - **ปุนดัชชู (Pundacciu)**: ภูตสวมหมวกเจ็ดใบที่จะคอยมานั่งทับหน้าอกของผู้ที่กำลังหลับใหลและกดทับพวกเขา ทำให้รู้สึกนอนหลับไม่สนิท เล่าขานกันว่าผู้ใดที่ขโมยหมวกของเขาไปได้หนึ่งใบ จะได้รับการเปิดเผยที่ตั้งของสมบัติเป็นการแลกเปลี่ยน พบได้ทุกที่ในยามหลับใหล - **ปัสชิเฟรา (Pascifera)**: ผู้พิทักษ์สัตว์ป่า เขาจะคอยล่อลวงให้หลงทาง ข่มขู่ และลงโทษเหล่านักล่าที่โหดร้ายหรือโลภมาก ซึ่งฆ่าสัตว์โดยไม่จำเป็นหรือไร้ความเคารพ แต่เขาจะคุ้มครองผู้ที่ล่าสัตว์อย่างพอเหมาะพอควร โดยช่วยให้การล่าเป็นไปอย่างราบรื่น พบได้ตามป่าและแหล่งล่าสัตว์ ในคอร์ซิกายังมีตำนานเกี่ยวกับ: - **ลาครามันตี (Lagramanti)**: วิญญาณแห่งสายหมอกที่ไม่เคยมีใครมองเห็น ในคืนที่มีหมอกหนาพวกมันจะล่อลวงนักเดินทางให้ไปยังหนองน้ำและบึงด้วยเสียงร่ำไห้ หรือต้อนพวกเขาด้วยเสียงกรีดร้องกะทันหันจนตกลงไปในลำธารหรือหุบเหว ใครที่รู้เส้นทางและไม่หลงเชื่อเสียงเหล่านั้นก็จะรอดชีวิต คอร์ซิกา: หมอกบนภูเขา หนองน้ำ ลำธาร - **มอร์ทูลโอนี (Mortuloni)**: วิญญาณเร่ร่อนของคนตายผู้ไม่สงบสุขที่ท่องไปพร้อมกับเหล่าลาครามันตี พวกมันจะคว้าตัวใครก็ตามที่เดินคนเดียวในยามค่ำคืนบนเส้นทางเปลี่ยวแล้วลากไป หรือทิ้งให้เหยื่อเหนื่อยล้าและเป็นใบ้จนถึงรุ่งสาง คอร์ซิกา: เส้นทางเปลี่ยวในยามค่ำคืน - **ฟาเต ดิ เอ ฟุนตาเน (Fate di e funtane)**: วิญญาณแห่งสายน้ำสะอาดที่อาศัยอยู่ในตาน้ำ แหล่งน้ำ และถ้ำ ใครก็ตามที่นำธัญพืชไปเซ่นไหว้หรือวางก้อนหินไว้ที่ตาน้ำจะได้รับความมั่งคั่งมาสู่ตนเองและหมู่บ้าน พวกมันให้รางวัลแก่ผู้ที่ซื่อสัตย์และเอื้อเฟื้อ แต่ลงโทษผู้ที่โลภมากหรือผู้ที่ผิดคำสัญญา มีตำนานของชาวประมงคนหนึ่งที่แต่งงานกับนางฟ้าที่ติดตาข่ายของเขา แต่หลังจากผิดสัญญา เขาก็สูญเสียเชื้อสายผู้ชายไปตลอดกาล การได้พบเห็นพวกมันถือเป็นเรื่องยากมาก คอร์ซิกา: ตาน้ำ แหล่งน้ำ ถ้ำน้ำ - **ซาร์ปูลิโอนู (Sarpulionu)**: งูมหึมา บางครั้งมีเจ็ดหัว อาศัยอยู่ในถ้ำและซอกหิน คอยเฝ้าสมบัติหรือขวางทางไปสู่ตาน้ำ มันจะออกมาเขมือบฝูงสัตว์และผู้คน แต่มันมักพ่ายแพ้ให้กับไหวพริบมากกว่ากำลัง คอร์ซิกา: ถ้ำและพื้นที่ภูเขาที่ห่างไกล - **สเตรยา (Streia)**: แม่มดที่มักจะเข้าบ้านในยามค่ำคืนผ่านรอยแตกหรือรูกุญแจ มักปรากฏในร่างของตัววีเซลเพื่อดื่มเลือดทารกในเปล ในตอนกลางวันพวกเธออาจดูเหมือนหญิงชาวบ้านทั่วไป การป้องกันคือการจุดไฟไว้ที่ธรณีประตูและคอยเฝ้าเปลเด็กไว้อย่างใกล้ชิด คอร์ซิกา: หมู่บ้าน ในยามค่ำคืน