V2 — 1942: Ateşkesin Gölgesinde — Fraksiyonlar Savaşı

# Dünya Durumu — V2, 15 Aralık 1942 ## Ateşkes ve Alman darbesi Doğu Cephesi'ndeki ateşkes, Sovyet yönetiminin Baltıklar, Ukrayna ve Moskova üzerindeki kontrolünü bırakmasını kabul eder. Bu askerî taviz, Sovyet devletinin meşruiyetini de sarsar. Cephe susmuş olsa da esirler, tahliye edilen kurumlar, demiryolları, gıda sevkiyatları ve yeni sınırlar üzerindeki anlaşmazlıklar sürer. Ateşkesten önce Wehrmacht ve Oberkommando der Wehrmacht (OKW), Berlin'de darbe yaparak Adolf Hitler'i iktidardan uzaklaştırmış ve Almanya'yı savaşı durdurmaya zorlamıştır. Yeni fraksiyon-parti düzeninde askerî komuta ile siyasi otorite aynı şey değildir. Wehrmacht-OKW yönetimi devleti ayakta tutmaya çalışırken, eski NSDAP kadroları, SS ve diğer çıkar grupları devlet kurumları üzerinde nüfuz için rekabet eder. Darbe sonrası NSDAP, Hitler'i partiden ihraç eder. Hitler kendi **NSDAP — Hitlerite Faction** fraksiyonunu kurarak rejimi geri getirmeye çalışır. ## İşgal altındaki doğu - **Reichskommissariat Ostland:** Baltık bölgeleri ve Belarus üzerindeki Alman sivil işgal yönetimi; bürokrasi, garnizonlar, SS operasyonları ve yeraltı direnişi arasında sıkışır. - **Reichskommissariat Ukraine:** Alman yönetimi tarımsal üretim, demiryolları ve kentleri denetlemeye çalışır. Zorla el koyma, siyasi baskı ve SS faaliyetleri isyan ve sabotaj riskini büyütür. - **Reichskommissariat Moskowien:** Moskova ve çevresi Alman işgali altındadır. İç isyanlar, sabotaj ve Wehrmacht–SS rekabeti yönetimin otoritesini aşındırır. Başlangıç krizi çözülmemiştir; 1 Mart 1943'e kadar demiryolu ikmali, güvenlik komutası ve sivil idare toparlanamazsa Moskowien parçalanır. Haritada Moskova'ya karşılık gelen bir hücre olmadığından, bölgesel halef aktörler şimdilik harita dışında tutulmuştur. ### Moskowien krizinin olası sonucu: dört ardıl devlet Bu oluşumlar açılışta resmen kurulmuş devletler değil, kriz derinleşirse ortaya çıkacak yeraltı ağlarıdır: - **Moskova Halk Komünü:** Pavel Semyonovich Orlov işçi komiteleri ve kent meclislerini örgütler; General Ivan Mikhailovich Kireyev şehir milisleri ve eski Kızıl Ordu personelini toplamaya çalışır. Sosyalist ve anti-işgal çizgideki komün, gıda ve mühimmat kıtlığıyla mücadele eder. - **Tver Askerî Direktörlüğü:** Alexei Petrovich Sokolov bölgesel idareyi, General Mikhail Andreyevich Lebedev demiryolu birliklerini ve zırhlı trenleri örgütler. Düzen ve ulaşım hatlarını yeniden kurmayı amaçlayan askerî yönetim, diğer ardıl güçlerin merkezî otorite iddialarına karşı çıkar. - **Smolensk Ulusal Konseyi:** Viktor Andreyevich Kholin siyasi liderliği, General Leonid Petrovich Markov yerel milisleri hedefler. Bölgesel-milliyetçi konseyin eski işgal idaresiyle bağlarına yönelik suçlamalar meşruiyetini zayıflatır. - **Bryansk Partizan Cumhuriyeti:** Yelena Alekseyevna Morozova köy meclisleri ve sivil ağları, General Georgy Ivanovich Belkin orman birliklerini koordine eder. Partizan federasyonu yerel özerkliği savunur; merkezî disiplin ve kaynak paylaşımı temel gerilimleridir. Çöküş tek bir yeni Rus devleti yaratmaz: bu dört güç ikmal, silah, yerel destek ve ulaşım merkezleri için rekabet eder; ittifaklar geçici kalabilir. SS, işgal idarelerine sızarak güvenlik aygıtını kendi kontrolüne almak ister. Wehrmacht ise birlik komutası, ateşkesin korunması ve ulaşım hatları üzerindeki yetkisini kaybetmek istemez. İki yapı arasındaki sürtüşme yerel direniş için fırsat yaratır; direniş ağları da kendi aralarında bölünmüştür. ## Sovyet çöküşü ve Kafkasya Stalin'in ateşkesi kabul etmesi merkezî Sovyet yönetiminin itibarını ve emir verme gücünü aşındırmıştır. Eski Sovyet coğrafyasının büyük bölümü tek bir ardıl devlet gibi hareket etmez: yerel askerî komutanlar, parti görevlileri, bölgesel yönetimler, silahlı gruplar ve sivil topluluklar kendi güvenliklerini ve kaynaklarını korumaya çalışır. Mikhail Suslov Kafkasya'da ayrı bir siyasi merkez kurmuştur. Bu yönetim Sovyet düzeninin devamı olduğunu ileri sürebilir, ancak yerel halkların, askerî birliklerin ve cumhuriyetlerin desteği otomatik değildir. Kafkasya dışındaki eski Sovyet bölgeleri için tek bir lider veya ortak amaç varsayılmaz. ## Parçalanan Rus sektörü hükümetleri İlk çöküşün ardından oluşturulan dört geçici sektör, kalıcı devletler hâline gelemedi. Batı Rusya ve Batı Sibirya hükümetleri kendi bölgelerinde tutunmaya çalışırken Orta ve Doğu Sibirya'daki merkezî idareler parçalanmıştır. - **Orta Sibirya Birlik Konseyi:** Eski sektör hükümetinin topraksız kalan siyasi ardılı; Krasnoyarsk, Baykal, Tuva ve Altay'ı yeniden ortak bir çatı altında birleştirmek ister. - **Doğu Sibirya Birlik Konseyi:** Eski doğu sektörünün sürgün ve birlik yanlısı temsilcisi; Sakha, Kolyma ve Pasifik kıyısındaki yeni yönetimlerin bağımsızlığını tanımamaktadır. Bu iki konseyin iddiaları doğrudan toprak kontrolü sağlamaz. Orta ve Doğu Sibirya'daki fiilî güç, demiryolu kavşakları, nehir ulaşımı, limanlar, yerel konseyler ve askerî birlikler üzerindeki denetimle belirlenir. Omsk ise bu dağılmış sektörlerden ayrı bir askerî-siyasi düzendir. ## Omsk Bölgesel Stratokratik Devleti Omsk, Batı Sibirya Hükümeti'nden ayrılarak **Omsk Bölgesel Stratokratik Devleti** hâline gelmiştir. Devlet, **Idiosyncractic Stratocracy** ideolojisini benimser: siyasî yetki askerî hiyerarşiyle iç içedir, uzmanlık ve komuta disiplini meşruiyetin başlıca kaynakları sayılır. **Dmitry Timofeyevich Yazov** siyasi-stratejik liderliği, **Dmitry Mikhailovich Karbyshev** ise askerî kuruculuğu ve başkomutanlığı üstlenir. Yönetim, askerî mühendislik ve düzenli komuta yoluyla parçalanmayı durdurmayı hedefler; ancak genç liderin meşruiyeti, subay sadakati, yiyecek ve demiryolu ikmali henüz güvence altında değildir. Batı Sibirya Hükümeti'nin merkezi Tyumen'e kaymıştır. ## Kuzey Cephesi: Finlandiya ve Altunin **Arkhangelsk Oblast**, Beyaz Deniz limanını ve ulaşım düğümlerini tutan **Finlandiya Arkhangelsk Garnizonu** tarafından kontrol edilir. **Nenets Autonomous Okrug** ise **Alexander Altunin** liderliğindeki **Sovyet Geçici Devrimci Cephesi**nin merkezidir. İki taraf **15 Aralık 1942'de savaş hâlindedir**: kuzeydeki liman, kıyı yolları, yakıt ve mühimmat akışı bu savaşın ilk hedeflerini oluşturur. Sert iklim, seyrek yerleşim ve zayıf kara bağlantıları geniş çaplı taarruzu zorlaştırır; garnizonun ikmali ve Cephe'nin yerel desteği sonucu belirleyebilir. ## V2: Askerî hazırlık ve başlangıç dengesi V2'de örgütlerin askerî kapasitesi, siyasi bağlılıktan ayrı bir **Askerî Hazırlık** değeriyle izlenir. Başlangıç değerleri: **Omsk Bölgesel Stratokratik Devleti 64/100**, **Finlandiya Arkhangelsk Garnizonu 58/100**, **Arındırma Ordusu 51/100**, **Sovyet Geçici Devrimci Cephesi 43/100** ve **Batı Sibirya Hükümeti 36/100**. Bunlar asker sayısı değil; eğitim, teçhizat, emir-komuta ve ikmalin birleşik göstergesidir. Omsk'un daha düzenli komuta yapısı avantaj sağlarken, Finlandiya Garnizonu tecrübeli olsa da kuzeydeki ikmal hatlarına bağımlıdır. Altunin'in Cephesi yerel savunma ve arazi bilgisiyle bu açığı kapatmaya çalışır. ## Novosibirsk Askerî Oligarşisi Novosibirsk Oblastı, Batı Sibirya Hükümeti'nden ayrılarak **Novosibirsk Askerî Oligarşi Devleti** hâline gelmiştir. **Alexander Pokryshkin** devlet başı; **Alexander Novikov** ise yüksek komuta ve hava kuvvetleri doktrininin başlıca ismidir. Rejim savaş pilotlarının itibarı, profesyonel subaylar ve sanayi çevreleri arasında kurulan bir güç paylaşımına dayanır. Hava kuvvetleri uzmanlığı önemli bir avantajdır; ancak tek bir oblast üzerindeki dar başlangıç alanı, demiryolu ikmali ve komşularla yaşanan rekabet genişlemeyi sınırlar. ## Orta ve Doğu Sibirya'nın yeni güç düzeni ### Krasnoyarsk: bilimsel-teknokratik direktörlük **Mikhail Lavrentyev**, Krasnoyarsk Bilimsel-Teknokratik Direktörlüğü'nün başında mühendisleri, demiryolu uzmanlarını ve sanayi yöneticilerini bir araya getirir. Yönetim, Sovyet merkezinin ideolojik otoritesinden ziyade teknik yetkinlik ve üretim üzerinden meşruiyet kurmak ister. Bu yaklaşım altyapı onarımında avantaj sağlarken işçi temsilini ve askerî kadroların taleplerini ikinci plana atma riski taşır. ### Baykal: federasyon ve askerî denge **Baykal Halk Federasyonu**, Irkutsk, Buryatia ve Zabaykalsky'deki sovyetleri, demiryolu işçilerini ve eski Kızıl Ordu birliklerini bir federal mecliste birleştirir. **Afanasy Beloborodov** savunma koordinasyonunu üstlenirken yerel konseyler özerkliklerini korumaya çalışır. Trans-Sibirya demiryolu ve Baykal geçişleri federasyonun yaşam damarıdır; Beloborodov'un daha merkezî komuta arzusu sivil temsilcilerle çatışabilir. ### Tuva: bağımsız sosyalist cumhuriyet **Salchak Toka**, Sovyet merkezinin çöküşünü Tuvan egemenliğini sürdürmek için bir fırsat olarak görür. Tuvan Halk Cumhuriyeti parti düzenini korurken Moskova'ya yeniden bağlanmaktan kaçınır, Moğolistan üzerinden ticaret ve diplomatik tanınma arar. Küçük nüfus, sınırlı ağır sanayi ve dağ geçitlerine bağımlılık büyük devletlerin baskısına karşı savunmasını sınırlar. ### Altay Cumhuriyeti: dağ özerkliği **Altay Dağ Özerklik Konseyi**, yerel sovyetleri ve köy topluluklarını bölgesel kararların merkezinde tutmak ister. Mikhail Baganov'un komşu Altai Krai'deki cumhuriyetçi-Avrasyacı yönetimiyle bağları vardır, ancak konseyin Baganov'a katılma konusunda ortak kararı yoktur. Bu nedenle Altay Cumhuriyeti, işbirliği ile bağımsız kalma arasında bölünmüş durumdadır. ### Sakha: nehir cumhuriyetçiliği **Sakha Geçici Cumhuriyet Konseyi**, Yakutsk merkezli yönetimini Lena Nehri taşımacılığı, yerel sovyetler ve bölgesel özerklik üzerine kurar. Moskova ya da eski sektör hükümetlerinin yeniden merkezileşme planlarına karşı temkinlidir. Kış mevsiminde ulaşımın yavaşlaması, yakıt ve gıda kıtlığı ile dışarıdan gelen silahlı gruplar konseyin karar alanını daraltır. ### Kolyma: maden ve kamp idaresi Magadan'da **Ivan Nikishov'un Kolyma Emek ve Maden Direktörlüğü** altın üretimini, liman sevkiyatını ve kamp güvenliğini denetler. Bu yönetim kaynakları merkezî emirlerle seferber edebilir; ancak zorla çalıştırma, firar, sabotaj ve ağır ikmal koşulları istikrarı aşındırır. Altın sevkiyatı veya liman bağlantısı kesilirse garnizonların yiyecek ve mühimmat tedariki hızla bozulabilir. ### Pasifik kıyısı: filo yönetimi **Amiral Ivan Yumashev**, Vladivostok, Habarovsk, Amur ve Kamçatka'yı Pasifik Filosu Askerî Direktörlüğü altında toplamaya çalışır. Yönetim Japonya ve Mançukuo yönündeki tehdidi temel öncelik sayar; limanları, deniz yollarını ve kıyı garnizonlarını koruyacak kapasitesi vardır. Buna karşılık donanmanın yakıt ve onarım ihtiyacı, iç bölgelere karadan ikmal ve sivil konseylerle yaşadığı yetki tartışmaları genişlemesini sınırlar. Bu yedi güç merkezi ortak bir Sibirya projesi üzerinde uzlaşmış değildir. Eski sektör konseyleri birleşme iddiasını sürdürürken her bölgesel yönetim kendi güvenlik, kaynak ve meşruiyet sorunlarına öncelik verir. ## Batı Rusya'nın yeni güç merkezleri ### Sverdlovsk: ikili reform liderliği **Sverdlovsk Oblastı**, Mikhail Gorbachev'in devlet lideri ve Boris Yeltsin'in baş yöneticisi olduğu reformcu bir hükümetin kontrolündedir. Gorbachev siyasi yön ve reformların çerçevesini belirlerken Yeltsin günlük idare, ekonomi ve yerel sovyetlerle ilişkiler üzerinde çalışır. Eski askerî bürokrasi, reformcular ve bölgesel temsilciler arasında yetki paylaşımı tartışmalıdır; ikilinin ortaklığı istikrarlı bir yönetimin garantisi değildir. ### Başkortostan: Batov'un askerî devleti **Başkortostan**, Pavel Batov'un kurduğu askerî devlet tarafından yönetilir. Batov eski Sovyet birliklerini, bölgesel garnizonları ve lojistik yapıları merkezî komuta altında toplamaya çalışır. Rejim disiplin ve güvenlik üzerinden meşruiyet ararken, sivil idare ve yerel özerklik talepleriyle mücadele eder. ### Komi: Andropov yönetimi, Altunin'le müttefik **Komi**, Yuri Andropov'un başında bulunduğu geçici yönetimce kontrol edilir. Andropov, Alexander Altunin'in Nenets merkezli Sovyet Geçici Devrimci Cephesiyle müttefiktir ve Komi birlikleri Finlandiya kuvvetlerine karşı kuzey savaşına katılır. İki taraf farklı saha komutalarını korur; ortak operasyonlar güvenli haberleşme, cephane paylaşımı ve kış şartları yüzünden koordinasyon gerektirir. ### Orenburg: Stalinist iktidar mücadelesi **Orenburg Stalinist Komünleri**, Mikhail Pervukhin'in parti ve sanayi bürokrasisine dayanarak yönettiği sert Stalinist bir rejimdir. Vasily Stalin ise askerî çevreler ve kendisine bağlı subaylar arasında nüfuz toplar. İki lider Stalinist düzeni savunduğunu söylese de komuta atamaları, güvenlik aygıtı, devlet kaynakları ve parti iktidarı üzerinde rekabet eder. Tasfiyeler, karşılıklı gözetim ve emirlerin çifte komuta altına girmesi rejimin istikrarını düşürür. ### Perm: Zhukov'un askerî direnişi **Perm**, Georgy Zhukov'un yoldaşları ve ona bağlı orduların oluşturduğu silahlı direniş ağının ana üslerinden biridir. Dmitry Ustinov sınırlı sanayi ve mühimmat üretimini, Alexander Zvyagin ise yerel bağlantıları ve saha seferberliğini destekler. Bu ağ bağımsız komuta kurmaya çalışsa da haberleşme, yakıt, cephane ve rakip Sovyet ardıl güçleriyle ilişkilerde sorun yaşar. ### Tomsk: 1 Ocak 1943 seçimleri **Tomsk Geçici Koalisyon Hükümeti** başlangıçta Eduard Artemyev'in başkanlığındadır. Vasily Shukshkin, Valery Sablin ve Andrey Dikiy kalıcı liderlik için güç toplar. Seçim 1 Ocak 1943'te yapılacaktır. Dikiy Tomsk'ta kalırken Taboritsky ile OVRI kadroları tarafından gizlice fonlanır; Pyotr Shabelsky-Bork ve Dmitry Vasilyev bu para, propaganda ve bağlantı ağını yürütür. Dikiy seçimi kazanmayı veya darbe yapmayı deneyebilir; alternatif olarak Tomsk'tan ayrılıp Mansiysk'e giderek OVRI'ye resmen katılabilir. ### Kemerovo: darbe sonrası geçici hükümet **Kemerovo Geçici Hükümeti**, Alexander Zinoviev'in Tomsk'tan gelen destekçileriyle gerçekleştirdiği darbe sonucunda kurulmuştur. Zinoviev maden üretimini ve demiryolu idaresini yeniden başlatmaya çalışırken **Hyperborea ve neo-pagan hareketler** hükümete karşı örgütlenir. İdeolojik hücreler, eski idareciler, maden işçileri ve güvenlik kuvvetleri arasındaki çatışma, Kemerovo'daki kontrolü kırılganlaştırır. Bu bölgeler artık tek bir geçici Batı Rusya veya Batı Sibirya idaresinin parçası değildir. Her birinin ayrı hücre kontrolü, liderleri ve siyasi baskıları vardır; ittifaklar kendiliğinden oluşmaz. ## Kuzey ve Batı Sibirya'nın yeni güç merkezleri ### Altai Krai: Baganov'un Avrasyacı cumhuriyetçiliği **Altai Krai**, Mikhail Baganov'un cumhuriyetçi bölgesel yönetimi tarafından yönetilir. Baganov, Avrasya kimliğini cumhuriyetçi kurumlar ve bölgesel temsil fikriyle birleştirir. Alexander Pokryshkin ve Alexander Novikov'la askerî ve teknik konularda, Vasily Shukshkin'le siyasi-kültürel ağlar üzerinden bağlantıları vardır. Bu ilişkiler olası işbirliği kanalları açar; ancak Novosibirsk'in askerî oligarşisi ve Tomsk koalisyonuyla arasındaki ideolojik farkları silmez. ### Yamalo: Vorkuta - Yamalo Sovyet Kampları Yamalo'da **Stepan Bunkov** tarafından yönetilen **Vorkuta - Yamalo Sovyet Kampları**, Ultravisionarist-Sosyalist bir askerî-kamp devletidir. Kamp ağı, güvenlik birlikleri ve sıkı hiyerarşiyle kuzeydeki emeği ve kaynakları kontrol etmeye çalışır. Bunkov, Alexander Altunin'e bağlıdır; fakat mesafe, sert iklim ve ikmal kısıtları bu bağlılığı sürekli pazarlığa dönüştürür. ### Khanty-Mansiysk: Mansiysk Büyük Düklüğü **Mansiysk Büyük Düklüğü**, Aleksandr Solzhenitsyn'in başında bulunduğu resmî yönetimdir. İçindeki **OVRI — Society for the Restoration of the Russian Empire**, Sergey Taboritsky'nin kurduğu ayrı fraksiyondur ve Romanov hanedanını yeniden kurmakla Çareviç Aleksey'i aramak arasında henüz karar vermemiştir; Aleksey'in akıbeti belirsizdir. Viktor Larionov ile Yuri Evtukhovich OVRI'nin mareşalleridir; Pyotr Shabelsky-Bork ve Dmitry Vasilyev Taboritsky'nin adamlarıdır ve Tomsk'taki Andrey Dikiy'yi gizlice fonlar. Dikiy henüz OVRI'ye katılmamıştır. Düklüğün resmî kontrolü Solzhenitsyn'de kalırken OVRI saray ve askerî komuta üzerinde nüfuz arar. ### Tyumen: geçici Leninist Konsey **Tyumen Leninist Konseyi**, Nikita Khrushchev ile Lazar Kaganovich arasındaki iktidar mücadelesi sırasında geçici olarak yönetimi üstlenmiştir. Konsey demiryollarını, parti kurumlarını ve yerel güvenliği işler durumda tutmaya çalışırken iki rakip çevrenin baskısına maruz kalır. Ne Khrushchev ne de Kaganovich başlangıçta Konsey'i bütünüyle kontrol eder; geçici denge, kadroların ve güvenlik birliklerinin sadakatine bağlıdır. ## Doğu Asya'nın temel devletleri - **Japon İmparatorluğu:** Japon ana adaları, Tayvan ve Kore üzerindeki sömürge idaresini kontrol eder; deniz ikmali ve Çin'deki uzun savaş imparatorluğun kaynaklarını zorlar. - **Çin Cumhuriyeti:** Chongqing merkezli Kuomintang yönetimi Çin eyaletlerini bir arada tutmaya ve Japon işgaline karşı savaşmaya çalışır. Uzak bölgelerde yerel komutanların özerkliği sürer. - **Mançukuo:** Japonya'nın himaye devleti olarak Mançurya'nın demiryollarını, sanayisini ve askerî altyapısını işletir; Japon desteği rejimin bağımsızlığını sınırlar. - **Tibet:** Lhasa merkezli özerk yönetim, dağ geçitlerini ve dış ilişkilerini korumaya çalışır. - **Moğolistan:** Sovyet desteğine dayanan Moğolistan Halk Cumhuriyeti, Sovyet merkezinin parçalanmasının ardından sınır güvenliği ve dış yardım konusunda belirsizlikle karşılaşır. Haritada Çin Cumhuriyeti'nin kontrolü Çin eyaletleri ile Sincan'a; Mançukuo'nun kontrolü İç Moğolistan sınır hücresi ve Mançurya'nın üç hücresine; Tibet'in kontrolü Tibet hücresine; Moğolistan'ın kontrolü ise Moğol eyalet hücrelerine atanmıştır. Japon İmparatorluğu Japon adaları, Tayvan ve Kore hücrelerini doğrudan kontrol eder. ## Avrupa'nın temel devletleri V2'de Finlandiya, İsveç, Birleşik Krallık, İtalya, İspanya, Portekiz, İsviçre, Türkiye, Macaristan, Romanya, Bulgaristan, İrlanda, İzlanda ve diğer Avrupa devletleri ayrı aktörlerle temsil edilir. Norveç, Danimarka, Polonya, Hollanda, Belçika, Fransız devlet aygıtı, Çek toprakları ve Yugoslav direnişi gibi kayıtlar işgal altındaki toplumları veya yönetimleri temsil eder; ayrı bir ülke aktörünün bulunması, o bölgenin fiilî askerî kontrolünün kendisinde olduğu anlamına gelmez. Hücrelerdeki **Bölgesel Kontrol** değeri sahadaki denetimi gösterir. ## Türkistan ve parçalanmış Kazakistan Türkistan'da **Özbek Ulusal Cumhuriyeti**, **Kırgız Dağ Cumhuriyeti** ve **Türkmen Konfederasyonu** Sovyet sonrası bağımsız devletler olarak ortaya çıkar. Tacikistan'da ayrı bir **Tacik Dağ Yönetimi** yerel düzeni korumaya çalışır. Bu devletler ortak bir Türkistan birliği kurmuş değildir; güvenlik, ticaret, ikmal ve sınırlar konusunda işbirliği kadar rekabet de vardır. Kazakistan ise tek bir hükümete bağlı değildir. **Kazak Ulusal Konseyi** kuzey ve doğu bölgelerinde sivil-milliyetçi bir düzen kurmaya çalışırken, **Kazak Bozkır Konfederasyonu** batı ve güneybatıda yerel ağlara dayanır. **Safa Gaziz'in Arındırma Ordusu** Aktöbe'yi kontrol eden aşırı militarist bir güçtür. **Atyrau Polonya Komünist Devleti** ise Atyrau'daki Polonyalı komünist sürgünler ve işçi örgütlerinin kurduğu ayrı bir yönetimdir. Petrol, ulaşım hatları ve yerel meşruiyet bu grupları çatışmaya sürükler. ## Başlangıç dengesi Almanya toprak kazanmış olsa da zafer istikrar getirmemiştir. Wehrmacht–OKW, Hitler yanlıları ve SS arasındaki iç mücadele; Reichskommissariat bölgelerindeki isyanlar; ateşkesin kırılganlığı ve Rusya ile Türkistan'daki yeni güç mücadeleleri birbirini besler. Rusya'nın dört sektör hükümeti ve Türkistan/Kazakistan devletleri geçici başlangıç düzenleridir; sonraki gelişmelerde sınırlar ve yönetimler yeniden şekillenebilir. Hiçbir fraksiyon diğerlerinin kendiliğinden itaat edeceğini varsayamaz.